نثرما

2010-04-01T19:18:00.000+04:30

در حال رجوع به وبلاگ دیگری هستم.
http://www.nasrema.com/
سال نو بر همگان مبارک باد.

ایمان

2010-03-07T23:59:00.000+03:30

در این وانفسای «بحران معنویت» که به نظر من به دلایل زیادی این روزها بیش از پیش است، برخی آموزه های کوتاه، دل آدمی را می لرزاند و علی رغم هوس بازی برخی با دین و دیانت،مسافت دل را با معبود بی نیاز کوتاه می سازد.

ایمیلی به من رسید که در آن خاطره ای زیبا نوشته بود و حداقل برای لحظاتی خورشید صداقت، صفا و ارتباط با منبع لایزال الهی را در اعماق جان زنده کرد. بد ندیدم به یادگار در این وبلاگ فیلتر شده به دست برادران محترم شورای فیلترینگ بیاورم. شاید کسی چون من خواند و آرام شد. خدا را چه دیدی؟! شاید عزیزان قیچی به دست هم دیدند و به این فکر افتادند که کمی هم سر تقیدات خود را اصلاح کنند:

« گروهی از مردم که مدت ها بود باران ندیده و طعم ریزش دانه هایش را نچشیده بودند، در اوج خشکسالی و فریاد دشت تشنه، به این فکر افتادند که برای فروفرستادن رحمت از آسمان، نماز باران به جای آورند. وعده کردند و جایی بسیط را فراهم کردند. لباس پاک پوشیدند و با هزاران نذر و نیاز رو به سوی معبود الله اکبر گفتند. "آقا" جلو ایستاده بود و همه بصورت یکنواخت نماز باران را آغاز کردند.

دو چشم نگران از فراز تپه ای جمعیت را می نگریست که چگونه راز و نیاز می کنند. از آن میان اما، کودکی جلب نظر می کرد. او تنها کسی بود که با خود چتری همراه داشت.»

این هم خوشه ما در اینترنت.

2010-02-23T09:25:00.001+03:30

تا به حال برایتان پیش آمده است که بیایید سراغ اتومبیلتان که پشت درب خانه پارک است و ببینید فرد محتاجی آمده و قفل ها را شکسته و هر چه خواسته برده است؟

چه حالی به شما دست می دهد؟

مشابهت دارد این حال ،با وبلاگ نویسی که می آید و پیام بالا را به یک باره در آدرس وبلاگش نمایان می بیند. بعد هم زهی خیال خوش که ایمیل می زند به آدرس شورایی که این کار را می کند و جوابی برایش نمی آید.

من اعتراف می کنم که یک ضد انقلاب ام!

2010-02-02T00:41:00.001+03:30

هشت ساله بودم که مشامم به بوی لاستیک سوخته و آتش و دود و خون آشنا شد. درست یادم هست که پدرم تازه برایم یک دوچرخه خریده بود. روزی از روزها که با دوچرخه به خانه باز می گشتم و در حال و هوای کودکانه، مشغول لذت بردن از دوچرخه ای بودم که چند ماهی از خریدش می گذشت، با تظاهراتی روبرو شدم که مشغول گریز از دست پلیس( پاسبانها) بودند. جمع مرا و آن همه افکار قشنگ را نادیده گرفت و بدون آنکه هوای مرا داشته باشند، باعث شدند وحشت تمام وجودم را بگیرد و دستپاچه شوم. همان جا زمین خوردم و دسته فرمان به گلویم شدیداً فشرده شد.

دومین اتفاق آن ایام هم، شهید شدن همکلاسی ام بود که حین سرک کشیدن بچه گانه اش، به صورت ناجوانمردانه ای، گلوله به سرش اصابت کرد و تا چند روز خونش در کنار دربی که به شهادت رسیده بود، موجبات دید و بازدیدهای همکلاسی هایی بود که آنجا را به هم نشان می دادند و نفرت از شاه و عمالش در دلشان خانه می دوانید.

خاطرات صف های طولانی تهیه نفت و ارزاق و... هم که تلخی آن ایام را دو صد چندان می کند. بیشترین شیرینی آن زمان، پیروزی ملتی بود که تا دو روز قبل از آن هیچ کس باورش نمی شد در مقابل آن همه گلوله و زره و نیروهی نظامی، طعم شکست را به حلقوم مستکبران و زورگویان بچشانند. یادم می آید که همه با هم روز پس از پیروزی به خیابان ها آمدند و هر کس به هر روشی در تمیز کردن خیابان و محله تلاش می کرد. بعدها با سازماندهی مردم نام آن را جهاد سازندگی گذاشتند. آن روزها هر کس را که با این روند اجتماعی مخالف بود، « ضد انقلاب» خطاب می کردند. البته کسانی که « ضد انقلاب» بودند، به هیچ وجه به صورت هویدا و آشکار ابراز عقیده نمی کردند، چون برایشان بی خطر نیود.

اما امروز، با در نظر گرفتن تمام تجارب این سی سال، می خواهم اعتراف کنم که در شرایط موجود کشور، من اکنون یک «ضد انقلاب» تمام عیارم. اما نه ضد انقلاب 57، که ضد هر انقلابی که بخواهد به وقوع بپیوندد. « ایران» دیگر ظرفیت هیچ «انقلاب» یا « جنگی» را ندارد. دو سوی معادله باید مجهولات را به کمک هم حل کنند. البته نقش حاکمان در این میان سنگین تر است. « شاه» نشنید! اما علما و روحانیون خوشبختانه، مختلف اند، و اگر دیر نشود می توانند گوش ناشنوای برخی را شنوا کنند. متاسفانه گوش های ناشنوای امروز، سخنان روشنفکران و به اصطلاح « مکلاها» را کمتر می شنود. همانطور که « شاه» آن روز سخنان به اصطلاح« معمم ها» را کمتر می شنید.

از دید من، تن دادن مسئولین حکومت امروز ایران،« سران جمهوری اسلامی» به اصلاحات و تغییرات عمیق، بهتر از لجبازی و حدوث یک انقلاب دیگر است. من به همین دلیل یک ضد انقلابم.

روحانی اخراجی های 2 ام آرزوست!

2010-01-09T09:02:00.002+03:30

اخراجی های یک و دو، فیلمی بود که به هر صورت، با رانت یا بدون آن و با همه ی حمایت های خاص و... پرفروش ترین های ایران شد. من نه اخراجی های یک و نه اخراجی های دو را به دلیل نقد اجتماعی که از شخصیت اقای ده نمکی دارم، به صورت سینمایی و خرید سی دی ندیدم. اخراجی های یک را به لطف یکی از رفقا و اخراجی های دو را هم در اثر بی خوابی و در یکی از شبکه های ماهواره ای ،آن هم در منزل مادر خانم گرامی دیدم.

اصلاً قصد نقد آن را هم ندارم. مرا یاد تاتر های دوره ی راهنمایی می انداخت که دوست داشتیم با یک صحنه ، همه ی حرف هایمان را به بیننده به صورت یکجا بزنیم. گویا قصد نداشتیم تماشاچی، برای یک لحظه هم تفکر کند.

شرایط امروز ایران ما، شاید نظیر این فیلم دوم آقای ده نمکی باشد.اسارتگاهی که دشمنی بیرونی دارد و اسیران از هر تفکری یکجا جمع اند. برخی اسیران، حزب الهی دو آتشه اند و برخی مطرب و کوچه باغی! برخی اهل هنر اصیلند و گروهی هنر همه جایی! عراقی ها هم طبق روال این گونه فیلم ها، یک مشت جانی، بی رحم و در عین حال احمق و نادان. جالب است که هر از گاهی بین اسیران ایرانی، دعوایی از جنس بیشتر اعتقادی صورت می گیرد و بعثی ها، کشته مرده ی این افتراق ها می شوند و از این فضا به نفع خودشان بهره می جویند.

در این میان اما نقش یک نفر برای من جالب توجه بود. روحانی کاروان اسیران ایرانی را آقای صدیق شریف ایفای نقش می کند. روحانی پر جنبه و حوصله ای که گاهی برای مایوس کردن بعثی ها وضوحاً طرف کسانی را می گیرد که خرمقدس هایی چون شریفی نیا، به حاج آقا اعتراض می کنند که چرا جانب مطرب ها و بی دین ها را گرفته است. حوصله ،بردباری و در عین حال تفکر بزرگ روحانی تا آنجا پیش می رود که در جایی، بر خلاف رای بچه مذهبی های گردان اسرا، رای به کسی می دهد که لات، داش مشی و بی خبر از دین و دیانت است. و آشکارا هم اعلام میکند.

در شرایط امروز کشورمان، من دربه در دنبال چنین روحانیی هستم. البته نه در جبهه سبزها! در جبهه آقای ده نمکی و یاران! می خواهم ببینم فقط در فیلمش چنین فردی را ساخته و پرداخته است یا در عالم حقیقت هم چنین افرادی را در گروه منتسب به خود دارد؟!

این عکس ها بهانه است!

2009-12-29T14:14:00.001+03:30

سه تصویر در زیر می بینیم. جدای از زیبایی های خدادادی این عکس ها، اما من از تصویر اول، یاد چند بچه پولدار مرفه افتادم. تصویر دوم مرا درست در نقطه مقابل اولین عکس، به سمت یک خانواده فقیر اما با هم و خوشحال انداخت و تصویر آخر هم در ناخودآگاه ذهن من نمایی از این روزها را ظاهر ساخت.

مواظب باشیم در اوج فتنه، تعادل داشته باشیم. پرخاشگری، رسم هیچیک از انبیاء، اولیا، صلحاء و بزرگان دوراندیش نبوده است. دود فتنه که برخاست، چشمان همه را خواهد سوزاند. کاش با درس آموزی از تاریخ، هم آنها که معترضند و هم آنها که مدعی، هم آن ها که آخرین حربه را در نای خود فریاد می کنند و هم آنان که با قدرت ضرب و جرح به خیال خویش، آب بر آتش می ریزند، می دانستند که ایران دیگر بار توان خون و خونریزی ندارد. مردم ما هم دین می خواهند و هم آزادی. هم از فحشا متنفرند هم از دریوزگی و گداپروری. هم از اخلاق و معنویت استقبال می کنند و هم از مدارا و عطر آرامش. مردم ایران، خسته اند و آرامش طلب می کنند. مردم این دیار، دنبال مرام نامه ای هستند که در عمل، انسانیت آن ها را پاس دارد ، در عقیده ورزی آزاد باشند و در عقده ورزی محدود . مردم ایران، روشنایی طلب می کنند. تیرگی ها را رها کنیم.

اگر کسی امروز نمیرد فردا خواهد مرد

2009-12-20T13:44:00.005+03:30

سروده ای غمگنانه و درس آموز از حضرت فاطمه(س) ، در سوگ پیامبراکرم(ص):

هنگامی که کسی چشم از جهان فرو می بندد، یاد او پیوسته اندک می شود.

اما به خدا سوگند، از زمانی که پدرم مرد، یادش فزونتر شده است.

به یاد آوردم هنگامی را که مرگ بین ما جدایی افکند،

خود را به یاد پیامبر آرام و صبر داده ام.

با خود گفتم: مرگ مسیر ماست؛

اگر کسی امروز نمیرد فردا خواهد مرد

---------------------------------

انا لله وانا الیه راجعون

رحلت حضرت آیت الله العظمی منتظری را به تمامی علاقمندان و مقلدین ایشان تسلیت عرض می نمایم. بی شک نسل من، خاطرات انقلاب و امام و شهدا و آیت الله منتظری و آیت الله خامنه ای و جنگ و سازندگی و آقای هاشمی و میرحسین و خاتمی و کروبی و انتخابات و سپاه و بسیج و دانشگاه وصدا و سیما و نماز جمعه وکهریزک و پاره کردن عکس ها و ... را فراموش نخواهد کرد! این ها تاریخ مایند. ما کجای این تاریخیم؟ عزیزیم؟ یا ذلیل؟

عزت همه مستدام.

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

2009-12-16T12:35:00.005+03:30

آقا محسن را بلافاصله بعد از انتخابات، به مدت حدود 13 روز میهمان بند دستگرد اصفهان کردند. خاطرات من از او همیشه خوب و خوش بوده است. شاید به جرات بتوانم گفت که غیر از یک بار که چندان هم مهم نبود، خورجین خاطرات من از این مرد، مملو از مردانگی ها، استواری و پایبندی بر اصول بوده است. خانواده ای مذهبی، عالم پرور و فرهیخته و دانشگاهی هستند. برادرانش نیز یکی از آن دیگری باهوش تر و عالم ترند. دانشگاه و حوزه از حضور این خانواده بزرگ همواره بهره مند بوده اند. یک سوی این خانواده را استاد بزرگوار مصطفی ملکیان به خود تخصیص داده و سوی دیگر را استاد ارجمند جناب اقای دکترمحمد حسن باستانی. برای من با او بودن همواره فرصت بوده و ارزش. الان هم که دست به نگارش این مطلب می زنم، بی درنگ می دانم که روی خوشی نشان نخواهد داد. لاکن برای نگارش، همیشه نباید منتظر پاسخ مثبت دوست ماند.

پس از آزادی مشروط و گذاشتن وثیقه، برکناری از مدیریت و سپس بدون هیچ حکم قضایی، اخراج ( علی رغم کارمند رسمی قطعی بودن) کمترین اقداماتی بود که برای ایشان لحاظ گردید. با آن که این اتفاقات به صورت مستقیم بر زندگی هر فردی موثر و در حد تلاطم و گرداب است اما چهره صبر و بردباری و سکوت معنی دارش که نمایانگر نگرانی شدید برای آینده ایران بود هرگز فراموش نخواهد شد.

خوب ترین خبری که ماه گذشته برایم ارسال کرد؛ تشرف به حج تمتع پس از سالیان سال بود. نگرانی من آن بود که دوستان، اینجا هم سختگیری کنند و با خروجش موافقت نکنند. خوشبختانه، این نگرانی، موضوعیت نیافت و محسن عازم خانه خدا گردید.( جای تشکر دارد)

پس از بازگشت، به دیدارش رفتم. به نظر من سفر خوبی تجربه کرده بود. از میان خاطرات سفر، بیش از همه تفالی بود که به دیوان خواجه شیراز، زده بود. می دانیم که برای آسان شدن طواف، و سردرگم نشدن حجاج در شمارش هفت دور طواف، متولیان مسجد الحرام اقدام به گذاشتن یک نور سبز رنگ در ابتدای طواف کرده تا زایرین پس از هر دور، آگاه شوند که با رسیدن به خط سیز، دور دیگری را آغاز نمایند و الخ...

القصه، لسان الغیب حضرت حافظ هم برای حاج محسن، و حین طواف، فال مبارک زیر را مرحمت فرمودند. ناگفته نماند که خواندن این پست وبلاگ کوی یار ، در یادآوری این خاطره تاثیر جدی داشت.

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد .............. پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم ............. داغ سودای توام، سر سویدا باشد

تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر................ کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

از بن هر مژه‌ام، آب روان است بیا ....................اگرت میل لب جوی و تماشا باشد

چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ......... که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد.................... کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری................ سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد

دیدار با چریک( قسمت آخر)

2009-12-11T01:11:00.000+03:30

شاید آقای نبوی بارها مجبور می شد حرف هایش را قطع کرده و سراغ دربی برود که میهمانان زیادی برای دیدارش زنگ آن را به صدا در می آوردند. من وقتی داخل می شدم، خانه بیشتر شبیه گلخانه بود تا یک منزل مسکونی. خوب شد گل نخردیم وگرنه میان این همه گلدان و تاج گل مفقود می شد( در دلم گفتم وقتی آن همه گل را دیدم).

چند بار بلند شدم تا جای کوچک حال باز شود و میهمانان در دشواری نیفتند ،اما دلم تاب نیاورد. علی باقری به من گفت: انگار تو هم مثل من دلت تاب نمی یاره بری. و من با لبخندی آنچه می گفت را تایید کردم. دکتر نجفی وآقای مسجدجامعی منزل نبوی را به قصد سرکشی به خانواده آسیب دیدگان بعد از انتخابات ترک کردند ولی به چشم برهم زدنی جایشان را دوستان دیگر گرفتند و گپ و گفت ها و دلتنگی ها مجدداً آغاز شد.

ماجرای جرم نگهداری اسناد محرمانه هم اصراری بود که دوستان تاکید داشتند نبوی توضیح دهد و او چنین گفت:

" بالاخره من هم نایب رییس مجلس بودم و هم نماینده مردم. به همین واسطه افراد با نام و بی نام زیادی برایم از سراسر کشور مطالب و موضوعاتی می فرستادند که گاه درددل بود گاه اشاره به یک مشکل و گاه جنبه اطلاع رسانی داشت. من خودم( با انگشت اشاره ای که روی سینه داشت دوبار تاکید کرد) من خودم! صلاح نمی دانستم برخی از این موارد منتشر شود و لذا بالای آن نوشته ها با دست خط خودم می نوشتم « محرمانه فقط برای مطالعه خودتان» و می دادم به دوستان نزدیک در جلسات سازمان یا جایی که صلاح می دانستم بخوانند. حالا این ها آمده اند مدرکی که من خودم محرمانه کرده ام را می گویند چرا در خانه نگه داشته ام! یا برخی نامه هایی که بصورت محرمانه به نام شخص خود من آمده است را اشکال می کنند چرا نگه داشته ام. می پرسم، خب شما بفرمایید کجا نگه می داشتم؟ جایی در مملکت داریم که وقتی نامه ا ی محرمانه به نامتان آمد نگهداری کند؟ "

اینجای سخن خیلی جالب بود. واقعاً که! بابا! نبوی نایب رییس مجلس شورای اسلامی بوده خب! مگر شما چندتا شخصیت در این مقام دارید؟

بحث به جای جالبی رسیده بود. یکی از آن میان گفت: اصولا چرا برای اولین بار پس از انقلاب، یک شبه این همه شخصیت سابقه دار انقلابی دستگیر و روانه زندان شدند؟ و کسی به شوخی یا جدی گفت: تمام سابقه بعضی از آقایون را که روی هم بگذارند به اندازه خمس سابقه یک نفر از شما ها نمی شد.

نبوی در این جا با تاملی نگران و افسرده پاسخ داد: " ببینید دوستان! من برخی از این حرف ها را به عزیزان کارشناسم( بازجوهایم) هم زده ام. مثلاً بیان کردم که چرا برخی رسانه ها باید از این که تعداد زندانیان سرشناس در اوین زیاد است ، لحظه شماری کرده و شادمانی کنند! تعجب برانگیز است که در کشور ما دارد مسیر معکوس می شود. سی سال از انقلاب اسلامی گذشته است و برخی افراد و رسانه ها هر سال خبر رسانی می کنند که فلانی هم دستگیر شد. فلان وزیر هم روانه زندان شد! معاون رییس جمهور هم! سخنگو هم! واقعاً شادی دارد که شما دارید متولیان انقلابتان را یکایک دستگیر می کنید و انگ این و آن می چسبانید؟ به جای آن که هر سال بر شمار مدافعان این انقلاب بیفزایید، در بوق و کرنا می کنید که بیایید ببینید که سخنگوی دولت شهید رجایی هم به زندان افتاد و قصد فلان کار را داشت. یا غیره و غیره. لابد باید آن چندتای دیگر را هم به جرم های جدید بگیریم و بیندازیم زندان که انقلاب مصون بماند؟! امروز کسی که حتی شک دارم یک لحظه هم توانسته باشد با شهید رجایی، همکلام شده باشد، همه ادعایی می کند و آن ها که با او بوده اند مجرم اند!

خب، همه می خواستند زندانی زمان طاغوت و انقلاب برایشان از همه چیز بگوید اما فرصت زیاد نبود و شب، هشدار می داد که چریک را رها کنید تا دمی بیاساید.

اکنون که قسمت سوم و پایانی این دیدار را می نویسم، در اندیشه ام که بهزاد کجاست و در در تنهایی زندان، با چه نگرانی هایی فرزند تنها انقلاب اسلامی معاصر را دنبال می کند؟ دعای شبانگاهی این بنده کوچک خدا با دستانی به سوی آسمان بدرقه اش و بدرقه آینده ای که ...

باز این اشک های لامصب...

ای خدای مهربان کشورم را از گزند دشمنان مفلوک داخلی و دشمنان هشیار خارجی در امان بدار و نگذار خون های شهیدان این دیار ...

آمین..

دیدار با چریک ( قسمت دوم )

2009-12-04T17:51:00.003+03:30

تقریباً همه به آقای نبوی حق می دادند که زندانی کردن این همه مردم از اقشار مختلف ، نه تنها آبی بر آتش نبود بلکه از آن ها و خانواده های درجه یک و دو و دوستان آنها انسان هایی ساخت که به مراتب قوی تر و قرص تر از قبل نسبت به برخی رویه های حاکم معترض و منتقد باشند. دست اندر کاران جامعه امروز ایران با چه ایده و انگیزه ای دست به چنین رویارویی با بدنه جامعه و احزاب تاثیرگذار زدند، موضوع مبهمی است که بسیاری را بر آن داشته تا در چرایی چنین برخوردهایی دست به مطالعه عمیق زده و اندر بررسی وضع موجود جهد و جهادی دوچندان کنند.

بگذریم! سوالی که ذهن چند نفری را به خارش انداخته بود و نهایتاً یکی از آن میان سوال کرد آن بود که از نبوی بپرسد: اصولاً چرا او و برخی از یاران دربندش، حاضر به بیان اعترافاتی از جنس و شمایل اعترافات آقایان عطریانفر و ابطحی نشدند؟

پاسخ پیر مجاهد، این بار نه با لبخند و مزاح بود که چهره ای جدی و تحلیلگر به خود گرفت و من در تلاشم که بتوانم اساس آن چه را او گفت بدون دخل و تصرف نگارش کنم.( البته اگر کمی تا قسمتی هم چیزی جا انداختم عذر می خواهم)

" ببینید دوستان! زندانیان فعلی اوین دو دسته اند. دسته ای که زندان زمان شاه را تجربه کرده اند و دسته ای که بار اولشان است انفرادی و سختی و محدودیت و حصر را لمس می کنند. هر دو دسته هم می توانند مقاوم باشند و هم معترف ! در دسته ای که زندان رژیم شاه را از سرگذرانده اند چیزی که باعث می شود به قولی کم بیاورند و آنگونه که دیدیم اعتراف کنند، فقط یک خلاء ایدولوژیک است. پیش خود می گویند در زمان سابق اگر زندان بودیم به همه می گفتیم در مقابل جور و ستم شاهی به زندان افتاده ایم و در مقابل این ظلم و ظالم، افتخار می کنیم که در سلول افتاده و شکنجه می شویم. سرمان را هم بالا می گیریم که در مقابل این ظلم و ستم مقاومییم. اما در جمهوری اسلامی،که خود در ایجاد آن نقش داشته ایم، زندان را چطور توجیه کنیم؟ پاسخ به این سوال می شود مبنای ماندن زندانی بر اصول خویش!

اتفاقاً کارشناسان( بازجویان) امر هم سعی می کنند از همین خلاء وارد شده و زندانی را به تسلیم بکشانند. مازاد بر این ها خلاء خبری تام و کاملی که آقایان برای ما ایجاد کرده بودند نیز خود تشدید کننده ماجرا بود. شما حتماً مطلعید که تا قبل از دادگاه و بعد از آن نمایش تلویزیونی، همه ما در انفرادی و بایکوت کامل خبری بودیم. در دادگاه صد نفری معروف هم اگر دقت کرده باشید، بین زندانیان یک نیروی انتظامی نشانده بودند تا هیچیک از ما نتوانیم با هم صحبت کنیم و اگر احیاناً قصد چنین کاری می رفت، سریعاً واکنش نشان داده و مانع می شدند. وقتی آقای ابطحی آن بیانات را در دادگاه کردند من با صدای بلند که خیلی ها شنیدند به ایشان به شوخی گفتم " باز هم به کیفرخواست دادستان"!

با این حال نه از نظر اخلاقی و نه از نظر سیاسی به موضوع اعترافات چندان خرده نمی توان گرفت و مهم نظر مردم است که شما خود بیشتر واقفید. من همیشه به کارشناسانم( بازجوهایم) می گفتم که من اینجا هستم چون به روش شما اعتقادی ندارم و اتفاقاً معتقدم راه را شما به اشتباه می روید. به همین خاطر هم بود که وقتی ساعت ده و نیم شب خاموشی می زدند، بنده برای کارهایی که برای یک روزم برنامه ریزی کرده بودم، زمان کم می آوردم و مجبور می شدم در یک نور ضعیفی برنامه ختم قرآنم را کامل کنم."

آقای نبوی اشاره ای هم به حضور لحظات قبل آقای ابطحی در منزل خود کرد. همین جمله کافی بود که برای ما اعترافات رنگ بازد و این سوال پیش آید که آقای ابطحی که با آن قاطعیت، حرکات پس از انتخابات را زیر سوال می برد، چطور هم با اقای خاتمی و هم با بقیه دوستان دیدار می کند ؟ آیا این پاسخ روشنی ندارد؟

آقای نبوی رفتار زندانیان با خود را خوب ارزیابی کرد و به این نکته هم اشاره کرد که حتی داروهایش را از زیر در به او می دادند و با شوخی و خنده ، سلول انفرادی را با سلول های باغ وحش ها در تشابه کامل می دید. او در طول دوران انفرادی، روزانه ده کیلومتر راه پیمایی کرده و از این نظر عادت ورزشی خوبی برای خود ترسیم کرده بود. سخت ترین لحظات پیاده روی را هم لحظات داخل انفرادی می دانست و به قول خودش به دلیل طول و عرض حدود دو و نیم در سه متر سلول، این کار کمی خسته کننده و ملال آور بوده است. ایشان همچنین یادآور شد که در حریم سلول او صدا های جر و بحث زندانی با بازجوهایش به گوش می رسید اما آثاری از شکنجه را ایشان تایید نمی کرد و می گفت او لااقل چیزی دریافت نکرده است.

وقتی یکی از دوستان بحث جرم آقای نبوی مبنی براختلال در ترافیک تهران را پیش کشید، دوست دیگری ادامه داد که: " اقای نبوی شنیده ایم در آن وقت وساعت به جای سوار شدن بر ال نود خودتان، پشت تریلی نشستید؟" و نبوی که از این مزاح می خندید جواب داد: از این جرم تبرئه شده است اما از جرم نگه داشتن اسناد محرمانه و... هنوزاشکالاتی دارد که آن ها قبول نکرده اند. ایشان در این زمینه هم نکات جالبی ارائه کرد که به شرط حیات، در بخش بعد توضیح خواهم داد.

دیدار با چریک

2009-12-01T19:10:00.003+03:30

وقتی وارد شدم دکتر نجفی، اقای مسجدجامعی، همسر و چند تا دیگر از اقوام و دوستان چریک حضور داشتند. دستی دادم و نشستم. از دوستی پرسیدم پس مهندس کجاست؟ گفت: نماز می خواند! به خنده گفتم: مگر نماز هم می خواند؟
چایی را که خوردم و کمی هم در مورد نامه سوم آقای نوری زاد با آقای مسجدجامعی صحبت کردم، چریک وارد شد. قدش دارد خم می شود. روی صندلی نشست و از دوستان عذرخواهی کرد. مرا ندید. صبر کردم که کمی به فضا عادت کنم. بعد یکباره نگاهش افتاد به من!
زد زیر خنده!
طبق روال همیشگی و جمله تکراری بهزاد :
به! بیا یه بوس بده ببینم!
بلند شدم و رفتیم تو بغل هم. شاید یک دقیقه ولش نکردم. گفتم بهترید؟
گفت: از سر رفاقت می پرسی یا دکتری؟ و باز خنده حضار. سرخوش بود به قول خانم شمس.
دکتر نجفی گفت: برایش پیامکی آمده که دیدار با اسطوره مقاومت، امروز عصر.
بهزاد خندید و گفت: بابا چه اسطوره ای؟ یکی از همشهریان مرا از آبشار نیاگارا هل داده بودن پایین. خبرنگارا اون پایین دورش جمع شده بودند که انگیزه اش ازاین تهور و شجاعت چی بوده؟
او گفته: من انگیزه منگیزه بیل میرم! فقط بفهمم کی منو هل داد، پدرش درمیارم.
حالا من اسطوره موسطوره بیل می رم!( خنده حضار)
دکتر ادامه داد که شما چه قبول کنید و چه نکنید با این مقاومتی که کردید برای همه اسطوره شدید.
بهزاد: کدوم مقاومت؟ من قبل از بیمارستان همه اش انفرادی بودم و داخل بیمارستان هم انفرادی دو نفری بودیم با خانمم.( خنده)
یکی دیگه از حضار: خارج از شوخی بالاخره شما و تاجزاده و بقیه بچه هایی که موندن هنوز، مقاوتتون نمی دونید بیرون چه جلوه ای داشت!
بهزاد:چه مقاومتی؟ من قبل از رفتنم یه خانم داشتم، کدبانو، سرش تو کار خانه و خانواده و... حالا برگشتم می بینم عجب رادیکالی شده ! به مامورین می گه اگه فلان کار را نکنید می رم بیرون مصاحبه می کنم ومعترض می شم و.... پیش خودم می گم انگار نبودن ما بیشتر از بودنمون اثر داشته! ( باز هم خنده بلند حضار)
و به کنایه باز تکرار می کند: اگر اتفاقی افتاده است در نبودن ما بوده نه در بودن! ( یعنی عوامل حکومت با دستگیری آنها اشتباه بزرگی کرده اند)
مهندس شما چرا اعتراف نکردید؟ ( یکی پرسید )
بقیه در قسمت بعد. چون می ترسم زیاد بشه خسته بشید.

چرا کشتی نجات؟

2009-11-25T09:20:00.003+03:30

فردا مصادف با هشتم ذی الحجه، مناسک حجاج با وقوف ( ایستادن برای ساعاتی) در صحاری عرفات و مشعر و منی آغاز می شود. وقوفی که واجب است و اگر حجاج در این مواقف، درنگ نکنند حجشان حرام و باطل است. اندر فلسفه ی این وقوف زیاد نگاشته و فراوان آورده اند. من هرچند دلداده ی آنجایم و الان که می نویسم دلم بلواست و اشکم بهانه ی جاری شدن دارد اما هدفم از نگاشن چیز دیگری است.
در چنین احوالی و با چنین احکام قاطعی ، مردی پاک، ظلم ستیز و مراد و امام، به یک باره وقوف و مناسک رها کرد و با هزار هزار یارو یاور و زن و فرزند، عزم کربلا کرد. جایی که بوی تعفن ظلم به نوامیس و قاطبه مردم همه جا را پر کرده بود! جایی که سردمداران حکومت به نام دین و اسلام و پیامبر، آنچنان ستمگری می کردند که حد نداشت و به حساب نمی آمد. پاشنه درب دین و دیانت از ابتدا بر ریای این حکام مستبد و منفعت طلب چنان به چرخیدن افتاد که پوست و جان مسلمانان درگیر ساخت و بوی چربی داغ شده اش مشام عدالت جویان را آزرد.
حسین ابن علی(ع)، شامه ای قوی داشت. هنگامی که بوی عرفات و اعمال عارفانه حج اجازت ورود به هیچ رایحه ای را نمی داد، فرزند فاطمه(س)، دریافت که رایحه ی دل انگیز یاری مظلوم و دشمنی با ظالم 1 در کربلا وزیدن گرفته است. پس قاطعانه و نابهنگام، جنبش ظلم ستیزی آغازید و با چرخشی معنی دار، زخم زبان های عالمان بد دهن و فریبکار( عالم متهتک) و جاهلان دائم الصلاه و متعبد( جاهل متنسک)2 را به جان پذیرفت و پشت به خانه یار عزم دلدار کرد.
دردآور آن که تا به مقصد رسید 72 یار باقی ماند و چون به مقصود رسید 72 پیکر قطعه قطعه در بیابان های کوفه رها گردید و 72 سر بر نیزه شد به دست کسانی که بر پیشانی هایشان جای سجده های مداوم هویدا بود. انتهای این بازگشت، اسارت و در بند شدن خاندان مطهرش بود و همراه شدن جان و روح سبز میلیون ها آزاده در کشتی نجات.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
1- امام علی فرمود: همواره یار مظلوم باشید و دشمن ظالم.
2- امام علی فرمود: به راستی که کمر مرا دو گروه شکستند، عالمانی که از بدگویی و بددهنی پروایی ندارند و جاهلان و نادان مردمی که فقط دین را در تعبد و ناسک می دانند.

برخی در مقابل قانون برابرترند.

2009-10-31T23:50:00.004+03:30

اواخر سال 1364 بود و من در عمر 15 ساله ام برای اولین بار طعم جراحت جنگی را احساس می کردم. بالطبع مدتی بستری در خانه و دوری از رفقا حسابی کلافه ام کرده بود. با عصا قدم زدن در خیابان های شهر هم چندان مقبول روحیه آن زمان ما نبود. یکی از رفقا که بعداً دامادمان شد، موتور کاواساکی اش را به من داد تا با آن حال و احوال به دیدار دوستانم بشتابم. دادن موتور به فردی که یک پایش در اختیارش نیست، ریسک بزرگی بود اما دوست ما حالا به هر نیتی این ریسک را کرد:))
عصا را کنار موتور جاسازی کردم و با کمی تمرین راه افتادم. درست روبروی شهربانی، دست سروان سخت گیر شهر، موتور را که به آرامی می راندم متوقف کرد. فکر کنم سروان شکور خطابش می کردند. با لحنی مقتدرانه گفت: شازده کجا تشریف می برند؟
حالم حسابی گرفته شده بود. پاسخ دادم: دیدار دوستان!
- آها! اونوقت گواهی نامه هم داری بچه؟( آخه هنوز ریش نداشتم و در اون سن و سال انگار به کسی گواهی نامه نمی دادند)
- نه قربان!
- پس موتورت را پارک کن و برو با یه بزرگتر بیا!
آب دهانم را پایین دادم. خواستم بهش بگم این بچه که باید برود با بزرگترش برگردد، از جنگ برگشته و پایش هم مجروح است. اما آموزه های آن زمان اجازه نداد چنین خبری را به جناب سروان بدهم.
- حالا پات چی شده بچه؟
- هیچی جناب سروان! یه خرده زخم برداشته!
پیش خودم فکر می کردم که یک رزمنده باید در همه چیزش نمونه باشد. جلو مردم زشت است من بگویم رزمنده ام و ازآن طرف خلاف قانون کرده باشم. پس با همین دلیل هیچ نگفتم و رفتم تا بزرگترم را بیاورم.
-----------------------------------------------------
دو سه روز بعد، دادگاه به ریاست قاض قریشی که یک روحانی نسبتاً تپلی بود تشکیل شد. یکی از دوستان مرا همراهی می کرد.
قاضی: شما خلاف قانون مرتکب شده اید و بدون داشتن گواهینامه موتور، سوار بر آن شدید. مجازاتتون هم ضبط موقت موتور و 20 ضربه شلاق است.
دوستم دستپاچه شد. خودم هم جا خوردم. پیش خودم گفت: به، ما جونمون رو کف دستمون گذاشتیم رفتیم جبهه واسه اینکه این آقایون حکومت کنند و الان هم حکم شلاق ببرند برامون. خواستم چیزی بگم اما باور کنید همون آموزه هشدار داد که خلاف، خلافه! چه رزمنده چه هر کس دیگر. تازه مسئولیت ما سنگین تره.
دوستم با یک قیافه حق به جانب گفت: حاج آقا اما حسین تازه از جبهه برگشته و چون مجروح بوده و نمی تونسته راه بره، با موتور آمده بیرون.
حاج آقا یه کمی جا خورد اما بلافاصله به خودش آمد و جواب داد: جبهه رافع مسئولیت در مقابل قانون نیست. جبهه نرید، خلاف هم نکنید. نه اینکه برید جبهه و قانون رو زیر پا بگذارید.
- حالا چیکار کنم حاج آقا؟ کجا بخوابم تا شلاق را بزنید بریم دنبال کارمون؟
- چون مجروح جنگی هستی قرار شلاقت را به جریمه نقدی تبدیل می کنم.
و حکم را نوشت و بدون آنکه کمترین دلجویی بکنه، جوری برخورد کرد که یعنی دیگه بفرمایید بیرون.
--------------------------------------------------
فردا مرحوم پدرم جریمه را با اخم و تخم و ناسزا به زمین و زمان پرداخت کرد.
-------------------------------------------------
الان بعد از گذشت حدود 20 سال از آن زمان، کاش می توانستم اون قاضی را پیدا کنم. می خواهم ببینم هنوز بر همان تفکرات باقی است یا به جمع نابینایان پیوسته است! نابینایانی که می بینند و دم بر نمی آورند !
------------------------------------------------
دو سه شب قبل در ضیافت عروسی یکی از آشنایان، جمع کثیری از دوستان زمان جنگ حضور داشتند با چهره هایی شکسته، پیر و نگران . مثنوی هفتاد من است آن چه در چشم هایشان هویدا بود.
چی می خواستیم، چی شد...

برای سرداران سپاه

2009-10-16T22:58:00.007+03:30

می دانیم که این روزها نوشتن سخت و حکایت بالا رفتن از صخره ای است که بیست سانت جلوترش را نمی توانی تصور کنی! یا می لغزی و فاتحه مع الصلوات و یا قدمی فراتر می روی که باز آن قاعده ی بیست سانت مجدد تکرار می شود. جانت به لب می رسد تا بر فراز صخره، دست هایت را به نشان رسیدن به هدف بلند کنی و لبخند رضایت نثار روح و روانت کنی.
حالا من با توکل بر خدا و با علم به این که می دانم، فریضه امر به معروف و نهی منکر فقط شامل خانم های بی حجاب خیابان جردن می شود و همه مسئولین لشکری و کشوری مان از این امر مستثنی هستند و اصلاً نباید آن ها را امر به معروفی کرد و یا نهی از منکر، می نویسم تا دلم آرام گیرد و خارش عقلم کاهش.
برای سرداران سپاه
عزیزان سردار سپاه که خداوند لیاقت شهادت در راهش را از همه آنها و ما سلب فرمود و همه ی ما را از آن قافله نور جا گذاشت، خوب می دانند که در دوران آقای خاتمی، به نوعی شرطی شده بودند که خدای ناکرده اگر مسئولی از دهانش جمله ای برون می تراوید که کمترین ظنی بر علیه دوران دفاع هشت ساله داشت، اعلام انزجار کرده، اعلامیه صادر نمایند و دولت را از عواقب آن زنهار دهند.( یادشان که نرفته است انشاالله)
چقدر شخصیت انسان شگفت انگیز است که همین عزیزان در دوران آقای احمدی نژاد شرطی شدند که دم فرو بندند و هر خزعبلی هم از سوی مسئولین صادر شد بنا به تابویی به نام " مصلحت " از آن بگذرند و ... یکی از این سکوت های معنی دار، لب نگشودن در قبال این سخنان سخیف مشاور رسانه ای،برادر احمدی نژاد در خصوص علت العلل رشادت های جوانان این سرزمین در جنگ ایران و عراق است:
ظلم ستيزي اين جوانان متاثر از فيلم هاي وسترن آمريكايي و ايتاليايي است.

سرداران رشید اسلام و انقلاب و ایران!
من به عنوان یک بسیجی دوران جنگ، و به قول دیروزی ها، به عنوان یک بازمانده از قافله شهدا، با آن که می دانم امروز دیگر شما آن رفاقت های دوران جنگ را ندارید و راستش کمی هم واهمه دارم و از شما می ترسم! به خود حق می دهم یک سوال مقایسه ای بپرسم:
خداوکیلی اگر زمان آقای خاتمی، یک نشریه با تیراژ 20 عدد در دانشگاه آزادی! دور افتاده،یک چنین جمله ای شبیه به سخنان کلهر را در صفحاتش می آورد، با آن نشریه و پیرو آن وزارت ارشاد و شخص آقای خاتمی چه می کردید؟ تلخی سوال مرا ببخشید ولی فکر می کنم این مردم کوچه و بازار نیستند که به ارزش ها پشت کردند، یک نگاهی به درون خود بیندازید که فردا روز به وقت مرگ،پیش روی شهید همت و خرازی و باکری ها شرمسار نباشید.

نمره قبولی؟

2009-09-04T22:03:00.005+04:30

اگر از من بپرسند که در سخت ترین و دشوارترین آزمون های کتبی و شفاهی می توانی نمره بیاوری؟
پاسخ خواهم داد: بله
به گواه تاریخ، آزمون ها بسیاری در تاریخ رقم خورده است و بسیاری هم نمره قبولی گرفته اند. من چرا نتوانم؟!
----------------------------------------------
اگر از من بپرسند که در دشوارترین و طاقت فرساترین مسابقات می توانی نمره قبولی بیاوری؟
پاسخ خواهم داد: بله
من تا بحال نشنیده ام مسابقه ای در عالم برپا شده باشد و برنده ای نداشته باشد. همین تاریخچه کافی است که به خودم امیدوار باشم.
---------------------------------------------
اگر از من بپرسند که در تحمل و طاقت برای بیداری می توانی چندین روز بیدار بمانی؟
پاسخ خواهم داد: آری
در جنگ 8 ساله خودمان بسیاری از دوستان و جوانان برخواسته از دامان همین ملت چنین کردند.
--------------------------------------------
اگر از من بپرسند که اگر شرایطی پیش آید، خلوت و دور از دید اغیار، با زیبارویی برای تنهایی و بودن و شدن چه مرد باشی چه زن، نخواهی بود و نخواهی شد و نخواهی ...؟
پاسخ خواهم داد: بله ( یعنی با قدرت امساک خواهم کرد و با نفسانیت مبارزه)
چه پر است ادبیات جهان از انسان هایی که خودنگهدار بوده اند و متعالی، و این آسان می کند چنین ادعایی را!
--------------------------------------------
اما...
اگر از من سوال شود که فرض کنم به قدرتی دست یافته و همگان گوش به فرمان، آن وقت حقوق ملت پاس خواهم داشت یا نه؟
پاسخ خواهم داد: در این مورد خاص پناه می برم به خدا!
و تاریخ مملو از خاطرات تلخ ریز و درشتی است که چه آنها که ادعای منطق می کرده اند و چه آنها که مدعی الهی بودن و اتصال به درگاه ربوبی داشته اند به محض دست یازی به قدرت، راه حلی برای مهارش نداشته و دستانشان آلوده به ظلم گردیده است. انگار تمام دانش و داشته های مادی و معنو یشان تا پشت درب های پولادین قدرت موثر بوده و با ورود به کاخ جادویی قدرت، تمام آن همه اذکار و اوراد و دانش، چون دودی طلسم شده به هوا خاسته و بی تاثیر گشته است.

سکوت

2009-08-09T00:41:00.007+04:30

در خیابان ولی عصر، از سمت تجریش اگر پیاده روی کنی، دو سه کیلومتری مانده به پارک وی سمت راست، نمادی ناخواسته پدیده آمده است که دیشب برای من ماندگار شد. به طور قطع پدیدآورنده ی این نماد به هیچوجه قصد خلق چنین اثری را نداشته است اما به هر تقدیر، بیان حال امروز ماست. خوب به این تصویر نگاه کنید، ورودی درب یک مغازه است. دقیق و بی عیب، با نمایی از کامپوزیت آلومنیوم و البته امروزی و مدرن. لیکن یک نکته باعث شده است هیچ کس به آن مراجعه نکند و اصولاً از اصل بیفتد و دیگر مغازه نباشد!

در آن را به وضوح گچ مالیده اند( شما بخوانید گل).نقل وبلاگی است که برای نوشتن مجبور باشد آنقدر احتیاط کند که موضوع و متن مخدوش شود.

رب اشرح لی صدری (25)و یسر لی امری(26) واحلل عقده من لسانی(27) یفقه قولی(28) سوره طه

...

سکوت سرشار ازسخنان ناگفته است،

از حرکات ناکرده،

اعتراف به عشق های نهان،

و شگفتی های به زبان نیامده،

در این سکوت حقیقت ما نهفته است،

حقیقت تو و من،

برای تو و خویش،

چشمانی آرزو می کنم،

که چراغ ها و نشانه ها را در ظلمات مان ببیند،

گوشی، که صداها و شناسه ها را در بی هوشی مان بشنود،

برای تو و خویش

روحی

که این همه را در خود گیرد و بپذیرد.

و زبانی

که در صداقت، خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد،

و بگذارد از چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوییم...( شاملو)

نماز جمعه ماه رجب و از این کارا!

2009-07-18T12:46:00.004+04:30

من در سال 64 موفق شدم برم جبهه و تا آخر جنگ هم به صورت داوطلبانه( همان بسیجی سابق) جبهه بودم. نه اینکه خیال کنین تو این پادگان ها و مقرهای پشت جبهه و اهواز ها!

نه!

اون جلوی جلو. در نزدیک ترین نقطه تماس با برادران دشمن بعثی!( اون روزها به چنین مکانی خط مقدم گفته می شد.)

----------------------------------------

این سابقه را گفتم که اگر بسیجیان امروزی خواندند، کمی ترحم کنند و حداقل به سابقه ی ما احترام بگذارند، خودمان و فکرمان و... پیشکش!

---------------------------------------

اون اوایل تا حدودای سال 66، عراقی ها از بس می ترسیدند، دستور داشتند همین طور که تو سنگر نشستند، هر از گاهی، هر 5 یا 6 دقیقه یکباری، پناه برخدایی، چندتا گلوله در کنند. اونی که کلاشینکف داشت با کلاش و اونی که توپ داشت با گلوله مهیب توپش!

این کار باعث می شد که هم ما بفهمیم روبرو ما دشمن نشسته نه دوست و هم خودشون رو دلداری می دادند که لابد اگر ایرونی ها قصد داشتند بزنند به خط، حساب کار دستشون آمده و فهمیدند که ما گلوله و خمپاره داریم.

وجالب این که شبی که قرار بود جوونای ما بزنند به خط و مثلاً تکه ای از خاک ایرون رو پس بگیرن، بی مهابا می زدند و کاری هم به این توپ و فشنگ درکردن ها نداشتند. خاکمون بود، شوخی که نبود، باید آزاد می شد از دست یک مشت بعثی متجاوز!

حالا اون همه تیر و توپ واسه چی تو اون مدت می رفت هوا، بیشتر روحیه بود واسه عراقیا تا ترس واسه ما!

ملطفتید که؟

--------------------------------------

این اواخر جنگ، یه خورده مورده، اوضاع از اونوری شده بود. ما زیاد تیر و توپ بی خودکی در می کردیم. مردم کمتر جبهه ها را پشتیبانی می کردند و از نظر امکانات هم که نگو و ننویس!( محسن خان رضایی در آن نامه معروف ، یه خورده اش رو فرموده بودن اینا)

مزه روحیه دادن به خود ، با پرتاپ تیر و منور و ... را اونجا درک کردیم. در اون آخرای جنگ، آخه آخه آخه!ما تو خاک عراقیا بودیم و اونا عرق میهنی داشتند. ما به جز چند قسمتی، همه جا را پس گرفته بودیم.

-------------------------------------

مخلص کلام، نقل دیروز نماز جمعه و پذیرایی نمازگزاران با تیر هوایی و گازاشک آور و... توسط برادران است. حتی در هنگام خطبه ها هم تیر می پروندند عزیزان!

من به نوبه خودم، به عنوان یک برادر اون روزایی، احساس می کنم این تیر انداختن و غیره و ذالک زیر سر اون حالت روحی غیره و ذالک است.

دوستان حامی و ترتیب دهنده ی این برادران لابد بهتر از همه ی ما می دونن هرکدوم از کاندیدای عزیز چندتا رای آورده! به ما که اطلاعات درستی ندادند ولی خودشان بهتر می فهمن اوضاع چه جوریاست.

ملطفتید که؟

-----------------------------------

نتیجه گیری دینی!

این رو دیگه باس خوب توجه کنید که ما در کشوری اسلامی به سر می بریم. در دین مبین اسلام چهار ماه از دوازده ماه قمری به ماه های حرام مشهورند.

ماههای قمری عبارت‌اند از: محرم، صفر، ربیع الاول، ربیع الثانی، جمادی الاول، جمادی الثانی، رجب، شعبان، رمضان، شوال، ذیقعده و ذیحجه. از این دوازده ماه، چهار ماه رجب، شوال، ذیقعده و ذیحجه ماه‌های حرام شناخته می‌شوند که هر گونه جنگ و نبرد در آنها حرام شمرده شده است. سه ماه پشت سر هم و یک ماه (رجب) جدا از بقیه است.

بعضی از مفسران قرآن، تحریم جنگ در این چهار ماه را از زمان حضرت ابراهیم علیه السلام می‌دانند. در عصر جاهلیت نیز این قانون به عنوان یک سنت به قوت خود باقی بود؛ هر چند آنها طبق میل خود، گاهی جای این ماه‌ها را تغییر می‌دادند، ولی در اسلام همواره ثابت و غیر قابل تغییر شد. گفتنی است که تحریم جنگ در این چهار ماه در صورتی است که جنگ از سوی دشمن بر مسلمانان تحمیل نشود، اما در صورتی که مسلمانان مورد هجوم قرار گیرند، موظف به دفاع از از خود هستند. تحریم جنگ و خونریزی در این چهار ماه، دلایل زیادی داشته و دارد، که پایان دادن به جنگ های طولانی و دعوت به صلح و آرامش، یکی از این دلایل است؛ زیرا هنگامی که جنگجویان، چهار ماه اسلحه را بر زمین بگذارند، مجالی برای تفکر و اندیشه به وجود می‌آید و احتمال پایان یافتن دائمی جنگ بسیار افزایش می‌یابد. قرآن کریم در آیه 36 سوره توبه صراحتا به حرمت ماه‌های حرام حکم داده است.

منابع: تفسیر نمونه ج 7 ص 405، تفسیر المیزان ج 9 ص 266، تفسیر البرهان، مجمع البیان ج 5 ص 50

فیلم «در باره الی» تطابقی نسبی با اوضاع امروز جامعه ایرانی

2009-07-07T01:40:00.008+04:30

امشب پس از چندین هفته اندوه، درد، ناآرامی، نگرانی و به قول آقای کروبی « رای باختگی» به اتفاق همسر عزیز و فرزند خوبم علی، موفق شدیم در یک رفت و برگشت به خانه، سر راه سری هم به سینما بزنیم و فیلم زیبای « در باره الی» را ببینیم.

در مسیر برگشت و پس از دیدن فیلم هر سه نفر و حتی علی که ده سال بیشتر ندارد، متفق النظر بودیم که جای جای فیلم بیانگر لحظه به لحظه ی جامعه ایرانی قبل، حین و بعد از انتخابات 88 است.

جالب است، تا رسیدن به منزل، هر کدام از ما شخصیت های داستان و حتی ماجرا های آن را با آنچه در انتخابات 88 گذشت شبیه سازی کردیم. طرفداران کاندیداها، نامزدها، شورای نگهبان، صدا و سیما، آینده، مراجع، سپاه، نیروی انتظامی، رهبری، احمدی نژاد، ملت ایران، وطن، خارجی ها، هاشمی و...

البته قضاوت با شماست اما گاهی یک فیلم هم باعث می شود مبدا و یادآور همیشگی یک واقعه بزرگتر باشد. و فیلم « در باره الی» شاید بدون آنکه سازنده اش بخواهد زبان حال دردناکی برای امروز ماست.

حتماً ببینید.

2009-07-02T19:02:00.003+04:30

علی علیه السلام را که می شناسد در این کشور؟
شما؟
من؟
ایشان؟
آهان! ایشان؟
- ببخشید حاج آقا! میگن شما حضرت علی را می شناسید؟
می گویند بدن همسر محبوبش را شب غسل داد و شب کفن کرد و همان شب هم، نازنینش را درون لحد گذاشت و بیرون نیامد از قبر تا کفن عزیزش از اشک مظلوم وارش خیس شد؟
فردا که فهمیدند زهرا عروج کرده، خواستند قبر بشکافند و زهرا را آن طور که لایق دختر پیامبرشان بود تشیع و تدفین کنند!
علی آرام، علی که سکوت اختیار کرده بود، برخواست، ردای جنگ بر تن کرد و بر مزار گل محمدی اش، ایستاد و گفت:
دست بر این خاک بگذارید، یک نفر زنده نخواهد ماند. و آنان که این رویه علی را می شناختند، آب در گلوهایشان خشکید و معترف شدند که علی دوباره خیبری شده و توان هیچکس نیست ایستادگی!
فرار کردند!
-حاج آقا! بعد می گن همین علی با این ابهت! با این عظمت! 23 سال خانه نشست و دم فرو بست و حتی گاهی به خلفا کمک می کرد!
که مباد اصل دین برود. قدرت طلب نبود! همین نشان می دهد! نه؟
- حاج آقا! ببخشید! علی و فرزندانش چرا این گونه بودند و ما نیستیم؟
حتی می گویند قبل از مرگش، آنقدر برای قاتل سنگدل خود گریست که خلایق را شگفت زده کرد! عجب منشی! نه حاج آقا؟
----------------------------------------------------------
سعید، جانبازی که بدون عصا و کمک نمی تواند ایستادن!
و بدون یار نمی تواند اقامه نماز کردن!
و بدون یاوری نمی تواند خوردن و آشامیدن!
و تنها نمی تواند نشستن و برخواستن،
امروز بیستمین روزی است که می گرید و ناله می زند و هیچ کس نیست نم اشک های صورتش را با دستمال مهربانی خشک کند!
اگر مهر عالمی هم برایش به ارمغان برده باشند در گوشه انفرادی، پزشکش دارد فریاد می زند که سعید به کمک نیاز دارد.
برادر! می شه به اندازه کارمندان سفارت انگلیس، گوشه چشمی هم به بچه های انقلاب بکنید؟
--------------------------------------------------------
خدایا، در ماه رجب، که مهربانترین ماه های توست برای بندگانت،
از تو می خواهم رافت اسلامی را در دل حاکمان این دیار مملو گردانی
تا با همنوعان خود کمی مهربان تر باشند.
آمین

مصادره ام نکنید!

2009-06-20T02:18:00.003+04:30

من یک بسیجی ام!
بسیجی 39ساله!
14 ساله بودم که بسیجی شدم!
ما بسیجی های عهد بوق!
یک کار جالبمان آن بود که،
وقتی زیر توپ و تانک و هزار آتش و واویلا، اسیر می گرفتیم،
به او آب می دادیم، تیمارش می کردیم، و دست به دست، می گرداندیمش و
به قول بچه های امروزی،
حسابی به او حال می دادیم.
وقتی به پشت جبهه می رسید، خود بسیجی شده بود از بس مهرو عاطفه می دید.
خدایا اما امروز،
بسیجی ترسناک شده است.
کی دارد این ها را تربیت می کند؟
بسیج ما مدرسه عشق بود به قول «میرحسین»!
بسیج این ها چیه؟
ما با دشمن چنان کردیم که مهرمان به دلش افتاد و این ها با مردم خودمان چنان کرده اند که تا به میدان می آیند، می گریزند.
دمتان سرد!
و آتش قبرتان گرم که اینچنین کردید با نام بسیج!
و چه نابخردانه و نا جوانمردانه نام بسیج را مصادره کردید!
--------------------------------
این ها بر منبر می گویند:
علی وقتی در محراب ضربت خورد،
بچه های کوفیان وزنان و مردان بی اراده و نامردمش،
با تعجب پرسیدند؟
«مگر علی مسلمان بود؟»
معلوم است که در آن دوران هم صدا و سیمای فعالی داشته اند الحق!
-------------------------------
خطیبی می گفت:
زهرا را شب غسل دادند و شب کفن کردند و شب دفن نمودند.
و به همین خاطر است که کسی از قبر و نشان فاطمه با خبر نیست.
.
.
.
سانسور اما، خاص امروز و این تاریخ نیست.
عمری است که با گله آشناست!
همه را آنچنان محصور و محدود کردند که نسلی گذشت و
کس نفهمید آن شب بر علی چه گذشت!
------------------------------
مواظب باشیم!
این روزها در بازار ویندوز های نو می فروشند!
اما وقتی می خواهی نصب کنی،
همه ی کدهایش را اشتباه داده اند.
ویندوز نو و کد های غلط و بی ربط،
مثل بلیطی است که پس از پرواز به ما بفروشند.
-------------------------------
و آخر این سطور!
بیماری که مرده است،
دیگر بیمار نیست!
مرده ای است که با بیماری مرده است.
وقتمان را صرف زنده ها کنیم.
یا حق

تعجب نکنید، فکر کنید فقط!

2009-05-30T21:33:00.003+04:30

در صف نانوایی، دیدن یک اعلامیه و در آوردن موبایل و عکاسی، کافی بود تا همه متعجب شوند. اما من این کار را کردم. همه ی پشت سری های من وقتی به جایگاه من رسیدند به اعلامیه نگاه کردند و نگاه های متعجب آن ها نشان می داد که گویا من به سرم زده و مقادیری دچار خولیزاسیون قوای دماغی شده ام.

آن عکس را اینجا می گذارم. آیا مموری کارت یا به اصطلاح حافظه تاریخی شما هم چیزی به یاد نمی آورد؟

آفرین بر سید اهل فرهنگ و هنر

2009-05-23T00:08:00.009+04:30

برنامه انتخاباتی امشب سید میر حسین موسوی، نشان داد که وی با فرهنگ عمومی ملت ایران به خوبی آشنایی دارد. راستش خیلی نگران بودم که آقای موسوی با آن محجوبیت، منطق و تقوایی که در سخنرانی دارد، از پس ارتباط با مردم بر نیاید و یا با دیگرانی که به خوبی می توانند با عواطف مردم لفاظی کنند توان رقابت نداشته باشد.خدا را شکر که توانست و چه صادق، صمیمی و شجاعانه سخن گفت. خدا کند آن ها که از اعتماد ملت نردبان ترقی خود و خویشان خویش ساختند بگذارند مردم ایران تصمیم درست بگیرند.

یک نکته جالب دیگری که در این برنامه بود، تسلیم شدن صدا و سیمای حکومتی به عدم سانسور و قیچی بود. من شنیدم شرط آقای موسوی در حضور خود در سیما، عدم سانسور برنامه هایش بوده است . این پیروزی هم جای تبریک دارد.

و اما خیزش مردمی که از لحظه دعوت از سید محمد خاتمی با سایت یاری و موج سوم وستاد 88 آغاز شد توانست موجی ایجاد کند که همه آنها که احساس مسئولیت می کنند بدون دست نشاندگی این وآن، خود راساً مطالبی منتشر کنند که چه بسا از برنامه های مدون ستادهای انتخاباتی، اثر گذارتر باشد. من سه نمونه از این تولیدات را برایتان در وبلاگ می گذارم. امید که اگر دیدید مورد قبولتان هست، کپی گرفته و با ابزار بلوتوث در دسترس کسانی که اینترنتی نیستند هم قرار دهید.

رشد تورم طاقت فرسا در دولت احمدی نژاد

میزان درآمد نفتی در دولت های هاشمی، خاتمی و احدی نژاد

درآمد نفتی در دولت های موسوی، هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد

مفهوم معنویت

2009-04-21T00:10:00.003+04:30

یکی از روانپزشکان گرامی که مشغول کار نوینی در حوزه روان درمانی است، امروز با من تماس گرفت که علاقه دارد نظر و تلقی استاد گرانقدر مصطفی ملکیان را در خصوص معنویت درتحقیقات خود وارد سازد، اما در منابع در دسترس اش هنوز به مکتوب نظر ایشان نرسیده است. از من خواست تا به استاد زنگ زده و نظر ایشان را جویا شوم. تلفنی با آقای ملکیان صحبت کردم. آن سوی خط استاد از این که می دید مفاهیم اخلاق و معنویت در حال به کارگیری در متون پزشکی است خوشحال گردید اما اعلام نظر را موکول کرد به شب که در خانه است تا از روی منبع با ذکر مرجع بخوانند و من بنویسم.

متاسفانه تا ساعت 11 شب صبر کردم و چون دیدم استاد تماس نگرفت حمل بر آن کردم که ایشان فراموش کرده اند . پس دست به کار شدم و از میان منابعی که از استاد در منزل داشتم به این مفهوم رسیدم. آن قدر جالب و تاثیر گذار بود که دلم نیامد آن را اینجا ننویسم. به امید آن که راهی باشد به رهایی!

استاد مصطفی ملکیان در صفحه 276 کتاب مشتاقی و مهجوری، چاپ نشر نگاه معاصر سال 1385 در پاسخ به مراد یا تعریف ایشان از معنویت آورده است:

«بنا به تلقی من،معنویت نحوه ی مواجهه ای با جهان هستی است که در آن،شخص روی هم رفته با رضایت باطن زندگی می کند.بسیاری از انسان ها از ابتدا که به دنیا می آیند تا وقتی که از دنیا می روند، دایماً با حالت های نفسانی نامطلوبی سروکار دارند، آن ها با این حالتها در رنج و عذابند. مثلاً همیشه در حال اضطراب، دلهره و اندوه، غم، ناامیدی، احساس سرگشتگی و سردرگمی و احساس بی معنایی و بی هدفی به سر می برند و از بدو تولد تا زمان ترک دنیا، تقریباً همیشه با فراز و نشیب هایی در همین حالت به سر می برند. به گمان من، معنویت نحوه ای از مواجهه با جهان هستی است که فرآورده اش این است که آن حالت ها تا آنجایی که امکان پذیر است، در انسان پدید نمی آید و یا اگر پدید آمد ناپدید خواهد شد. فرد دراین حالت با رضایت باطن زندگی خواهد کرد و دستخوش اضطراب، دلهره و نومیدی نمی شود... معنویان جهان کمابیش این گونه زندگی می کنند.»

اندر احوال آن که زیاد می خرید!

2009-04-09T23:21:00.007+04:30

خاطرات تلخ و شیرین طبابت یکی اش همین امروز نازل گردید:
میان سال مردی خندان و تپل، وقتی داشتم شرح حال بیمار دیگری را می گرفتم، رو به پرستاری کرد و گفت من بیمارستان الزهرا را خریده ام.
گفتند: به چند؟
گفت: هفتصد تومان!
گفتند: منظورت از تومان؟!
گفت: معلوم است، میلیارد!
گفتند: گرانت فروخته اند!
گفت: عمارت عالی قاپو را هم خریده ام به نه صد میلیارد!
گفتند: گران نیست؟
گفت: با مغازه های زیر و اطراف میدان نقش جهان می ارزد خب!
میل ام کشید به او گوش دهم ومن هم بگویم!
گفتم: این بیمارستان را که در آن بستری هستی چه؟
گفت: این را که همان روز اول خریدم:
گفتم: چه جالب! چند و چطور؟
گفت: عادت ندارم جای غصبی بخورم و بخوابم!
گفتم: این همه پول نقد است یا اقساط یا وام؟
گفت: همه نقد!
برایم جالب بود! حتی اسب یکی از همکاران را خرید به مبلغ بیست میلیون تومان و خری را به دویست هزار تومان!
سوال آخری که کردم مرا به خود آورد تا شرح حال بیمارم را کامل کنم!
گفتم: تو با این همه پول چرا در بخش روانپزشکی بستری هستی؟
گفت و با خنده گفت: تا نخرم!

خاتمی سیاسی و اخلاقی

2009-03-16T01:30:00.002+03:30

زمانی که آقای خاتمی اعلام کرد که" یا او می آید و یا میرحسین موسوی"، هرگز تصور نمی کرد این" یا " به سادگی تبدیل به " و" شود و هم او بیاید و هم موسوی! جبهه ی اصولگرا تصور می کرد که جناح به اصطلاح، اصلاح طلب، در فکر بازی پیچیده ای است اما زهی خیال باطل که هیچ پیچیدگی در کار نیست و هر آنچه در حال وقوع است، حلقه ای است که با منش و روش سید محمد خاتمی درگیری محض دارد.

آن ها که با آقای خاتمی از نزدیک آشنا هستند نیک می دانند که ایشان قبل از آنکه سیاسی باشد، فرهنگی و تمام عیار فردی اخلاقی است. بعد از کنار رفتن سید میر حسین موسوی از قدرت، تقریباً هیچ کس نتوانسته بود این هنرمند سیاسی را به عرصه انتخابات و قدرت بازگرداند. میر حسین هم که تا به حال از سد انتخابات نگذشته بود به دلایل گوناگون؛ دعوت هیچ کس را لبیک نگفت. اما اخلاق سیاسی سید محمد خاتمی توانست در دهه سوم انقلاب، موسوی دهه اول را به میدان بکشاند.

موسوی بیش از آنکه در میان مردم به سیاست و فرهنگ شناخته شده باشد، با دو خاطره زبانزد است. اول توانایی او در چرخاندن ارابه ی اقتصادی کشور، علی رقم جنگ و بمباران و تحریم های کلان و منقبض و دوم تشر تاریخی رهبر فقید انقلاب به او به خاطر کناره گیری اش از نخست وزیری به واسطه ی اختلافاتی که با رییس جمهور وقت ( مقام محترم رهبری)داشت.

خاتمی اما در مقام یک سیاست مدار، همچنان متخلق است. فرهنگی است و البته بازی های سیاسی را هم به خوبی فراگرفته است. خاتمی اکنون معجونی از سیاسمداری است که صالحان و مصلحان تاریخ آرزویش را داشتند. او با سیاست تا آنجا همگام و همنواست که اخلاق خدشه بر ندارد.

چند شب پیش که آقای میرحسین موسوی، با اعلان حضورش، سخن آقای خاتمی را به روشنی نقض کرد، سید محمد در مقابل دو تصمیم جان فرسا واقع گردید:

تصمیم سیاسی

تصمیم اخلاقی

همه را دعوت کرد و چهره اش علی رقم آن همه احساسات مردم شیراز و یاسوج و بوشهر گویای یک چیز دیگر بود. همه با او سخن گفتند و همه گفتند بمان!

اما سید! گویا در این خشت خام چیز دیگری می دید!

من دیدم اما که او با منش و اخلاق خود در مصاف است و از این که احساس می کند دیگرانی در کارند تا مدیریت میدان بازی را به دست گیرند سخت در تفکرو آینده نگری می نمود.

در هر صورت میرحسین آمده است، هرچند جهد و تلاشش را بازگو کرد که چقدر به او اصرار کرده است که اگر بگوید که می آید، ولو طول هم بکشد او نخواهد آمد.

آخرین گفته های زیر لبی اش با حلقه ی دور و برش، مردم بود و مردم و مردم! گفت همه را دوست می دارد اما مردم را بیشتر! و آرام تر گفت:

نباید در پیشگاه مردم فهیم ایران سخنش دوگانه شود. یا او باید باشد یا میرحسین. و حالا که او آمده است، پس لاجرم آن که این سخن با ملت گفته می رود.

شاید کمی رنجور شویم اما اصلاحات باید از خود آغاز گردد. خداوندگار بر عزتش بیفزاید که آبروی ایران و ایرانی است.

کلاس آخر سید، نوستالژی دهه فجر من!

2009-02-10T15:46:00.006+03:30

کلاس اول دبستان، کلاس اول راهنمایی، اول دبیرستان ، اول دانشگاه و کلاس اول زندگی( ازدواج)، شاید از ماندگارترین و فانتزی ترین روزگاری باشد که در عمق جان و حافظه ی هر انسانی نقش می بندد. کلاس اول مردگی( مرگ) هم شاید از همین جنس باشد که هرگاه عزیزی را از دست می دهیم در ذهنمان حک گردیده و ماندگار می شود. از کلاس پنجم ابتدایی، سوم راهنمایی و چهارم دبیرستان کمتر به خاطر می آورم و اما انگار جنس فارغ التحصیلی دانشگاه مثل اولی ها است ک همه اش را به یاد می آورم.

بگذریم. دوره ی دبستان من، همزمان شده بود با وقوع انقلاب. بوی لاستیک اتومبیل هنگام سوختن، هنوز هم پس از 30 سال مرا در نوستالژی آن ایام ساری و جاری می سازد. باور نمی کنید اگر بگویم، وقتی حین مسافرت از کنار لاستیکی نیم سوخته عبور می کنم تا مدتی فضای سال 57 در ذهنم متبلور می شود. من کودکی به شدت وابسته به خانواده و از آن هایی بودم که به قول معروف نازم بر بابا می چربید. مرحوم پدر نیز نزد معلم ها از احترام خاص برخوردار بود و به همین واسطه من نیز. هر روز همکلاسی ها بساط تعریف خاطرات انقلاب را می گسترانیدند و با شور آمیخته به ترس از ساواک و پاسبان و آتش زدن و شعار و آقای خمینی می گفتند.

من فقط گوش می دادم و اگر بگویم کمتر واکنشی در من ایجاد می شد دروغ نگفته ام. آنها از تیراندازی و شعار و اعلامیه می گفتند و من پس از زنگ پایان بدون داشتن کمترین خاطره ای از آن همه تعریف، به آغوش خانواده باز گشته و مشغول درس و بازی می شدم. تا اینکه یک رو صبح، مسیر زندگی من عوض شد. مسیری که تا به امروز ادامه داشته و شاید همین نگارش هم که در پاسخ به دوست گرامی آقای سید مرتضی ابطحی آماده گردید، ادامه ی همان مسیر باشد.

آن روز صبح خشم توامان با وحشت، همه ی همکلاسی ها و حتی مدیر و معلمان را در نوردیده بود. آتشفشانی که قله اش آماده برای انفجار است را به یاد بیاورید! مدرسه ی ما شده بود آن. سومی ها از همه آتشی تر بودند. زنگ را زدند اما کسی به کلاس نرفت.نه بچه ها و نه معلم ها.حتی مدیر و ناظم ، آن روز سر صف نیامدند. در مدرسه، همه او را موسوی صدا می کردند. جایش خالی بود. بچه ها می گفتند دیروز عصر رفته برای مادرش نان بخرد که پاسبان ها به سویش گلوله پرت کرده اند. خودش را پشت دیوار مسجد مخفی می کند اما باز به سویش آتش می کنند و گلوله ای به سرش می خورد و شهید می شود.

آن روز وقتی زنگ آخر زده شد و من به سوی خانه می رفتم با چند تا از همکلاسی ها همراه شده بودم و مدام از بی گناهی سید می گفتیم.

گناه سید چه بود که او را این گونه کشتند؟

و این چرایی باعث شد که در طول عمر سی و چند ساله ام، دنبال پاسخش باشم و خود نیز گاهی تا مرز رسیدن به سید کوچک پیش بروم. خون مظلوم ، فریاد مظلوم و نوشتار مظلوم برای ظالمان همیشه دردسرساز است.

الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم.

حکومت با کفر و بی دینی و خداستیزی می ماند اما با ظلم نه!

کو گوش شنوا؟

چند روز بعد، اولین مجسمه ی شاهنشاه آریا "مهر" ! در کشور به زیر کشیده شد،

این اولین مجسمه، در شهر من زیر دست مردم متلاشی گردید...

سی امین سالگرد انقلاب اسلامی ایران

2009-01-30T23:36:00.002+03:30

استقلال
آزادی
جمهوری
اسلامی
----------
استقلال آزادی
جمهوری
اسلامی
----------
استقلال
آزادی
جمهوری اسلامی
----------
استقلال آزادی
جمهوری اسلامی
----------
استقلال
آزادی جمهوری
اسلامی
----------
استقلال
آزادی جمهوری اسلامی
----------
استقلال اسلامی
آزادی جمهوری
---------
استقلال جمهوری
آزادی اسلامی
---------
اسلامی جمهوری
آزادی استقلال
---------
فروض دیگری هم مطرح است، اما در سی امین سالگشت انقلاب اسلامی به کدام یک رسیده ایم؟

سمفونی ایرانی با ضرب آهنگ چوب و یا حسین

2009-01-11T11:28:00.015+03:30

همه ی ما در ایام عزاداری برای سرور آزادگان عالم، امام حسین (ع)، با اقسام هیات های عزاداری بر می خوریم که در برخی موارد، هماهنگی و شور زاید الوصف آنها چشم هر بیننده ای را خیره می کند. من با آن که اصالتن متولد شهرضا هستم و بارها هیات های عزاداری این شهر را از نزدیک دیده ام اما اعتراف می کنم در باره ی هیاتی که در ادامه می نویسم کمتر از چشم هایم بهره برده بودم.

علی، پسر 10 ساله ام مرا مجبور کرد تا از نزدیک شاهد هنر نمایی و عزاداری هیاتی باشم که در نوع خود در ایران و جهان بی نظیر است.من به نوبه خود و در حد امکانات شخصی، بر خود وظیفه دانستم این واقعه ی منحصر به فرد از فرهنگ ایران زمین را در اینترنت منتشر و در معرض دید علاقمندان قرار دهم. تصاویرش را اینجا در وبلاگ و فیلم آن را در یوتیوب( 1 و2) گذاشتم.

این هیات که بنی اسد نام دارد، معروف به سنگ زن است اما بر خلاف نامش هیچ اثری از سنگ نیست.هر عزادار به فراخور سن و توانش از دو تکه چوب گرد و تراش داده شده استفاده می کند. وسط این دایره ی چوبی، دو بند چرمی وجود دارد که فرد عزادار آن را چون حلقه ای در انگشتان میانه کرده و با شروع عزاداری، اول آن دو چوب را بر سینه، سپس در مقابل سینه بر همدیگر کوبیده و در نهایت در حالی که آن ها را به پشت سر می برد آخرین ضربه را بر روی هم ایجاد می کند. هم راه این حرکت زیبا همه با صدای اپرایی حسین را می کِشند و البته چند نفر هم جلو میکروفن آرام اشعاری را هماهنگ با همه زمزمه می کنند. در فیلم به صدای آرام این چند نفر توجه کنید! آیا می شنوید؟ این چند نفر از بزرگان هیات هستند. بچه ها به طرز جالبی از چوب های مینیاتوری و کوچکتر استفاده می کنند. اوج مراسم موقعی است که ضرب آهنگ عزاداران، ریتم شور به خود گرفته و باعث می شود بعضی از به اصلاح سنگ زن ها نتوانند بقیه را همراهی کنند.

--------------------------------------------------

سلام خوب بود از علت نامگزاری این هیات به سنگزن هم می نوشتید. نقل است که قوم بنی اسد 3 روز پس از عاشورا به کربلا رسیدند و با پیکرهای شهدا روبرو شدند. با سنگ بر سر و صورت خود کوبیدند، عزاردای کردند و شهدا را به خاک سپرند. افراد این هیات هم سعی دارند که همانند بنی اسد عزاداری کنند و با سنگ بر سر و صورت خود می زنند.

همشهری 01.14.09 - 4:25 am

شرط بندی با یک اسکیزوفرن

2008-12-27T01:45:00.004+03:30

اینقدر اتفاقات ریز و درشتی در مملکت امام زمان در حال وقوع است که گاهی آدم دچار یک خلاء ذهنی شده و برای تسکین آلام به سوی خاطرات خود رو می آورد. راستش من به واسطه ی حضور در یک بیمارستان روانپزشکی، اینقدر خاطرات دارم که مجال نوشتنش نیست.

این هفته به واسطه ی اتفاق جالبی که افتاد، برای آن که این خاطره یادم نرود اقدام به قلمی کردن آن کردم.

واما خاطره:

تکه ای از ملحفه ی تختش را پاره کرده و به طرز جالب دور سرش بسته بود. از پشت استیشن پرستاری ( جایگاه ویژه پرستاران)

تاکید داشت تا ویزیتش کنم. جوانک بیست و چهارساله ای که با تشخیص اسکیزو فرنی یا همان جنون جوانی در بخش مردان بستری شده بود. از همان جایی که نشسته بودم رو به او گفتم: چی شده؟ مشکلت چیه؟

- آقای د کتر! سرم داره می ترکه! می خواستم دارو واسم بنویسی این سر بی صاحاب مونده وا بزاره.

این نکته را بدانید که اکثر بیماران بی جهت و فقط برای جلب توجه در بخش تاکید دارند که پزشک آن ها را ویزیت کند

با تاملی روی پرونده اش گفتم : باشه واست دارو می نویسم.

- چی می نویسی واسم دکترجون؟

- اِه........ خب یه چیز می نویسم دیگه... تو چیکار به این که من می نویسم داری خب؟

- آخه هر دارویی سر من رو تسکین نمیده که........ چی نوشتی دکتر؟ چی نوشتی؟

- استامینوفن کدئین
- دکتر این دارو سر من رو خوب نمیکنه...

- خوب میشی، حالا برو رو تختت بزار به بقیه مریضا برسم.

- دکتر شرط چی ببندیم که سرم با استامینوفن کدئین خوب نمیشه!؟

من که حوصله ام سر رفته بود، برای آنکه از سرم بازش کرده باشم، تندی جواب دادم:

- شرط یه پرادو... خوبه؟

جوابی داد که مرا به خود پیچاند و هنوز از جوابش در تعجب و خنده ام!

- باشه... که من باهاش به تو بزنم یا تو باهاش به من بزنی؟!

بخوبی فهمیده بود که هیچ کدام از ما نمی تونیم پرادو بخریم.

نتیجه گیری علمی: هیچ بیمار اسکیزوفرنی را دست کم نگیرید.

آزادی چقدر خوب است!

2008-12-11T22:53:00.006+03:30

عصر هنگام بود و تاریکی رو به رشد خیابان، هر مغازه ای را به سان پرده ی سینما، روشن تر و واضح تر می نمود. تا رسیدن به قرار، نیم ساعتی فرصت بود و فاصله ام تا محل قرار، پنج دقیقه بیشتر نبود. داشتن بیست و پنج دقیقه وقت آزاد، برای من که کمتر از این موهبت برخوردارم، چونان پری معلق در جریان هوا بود.

سمت راست خیابان دانشگاه، وقتی راهت را به سمت پایین انتخاب کرده ای، چند مغازه کتاب فروشی وجود دارد که به تازه گی، باز سازی شده وفضای گرمتری پیدا کرده است. در یکی از این کتاب فروشی ها، چند نفر جوان مشغول گفتگوی داغی بودند و چند نفری هم آن طرف تر داشتند صحبت می کردند.

این صحنه مرا برد به سال 81، زمانی که برای خرید کتابی وارد یک کتاب فروشی در طبقه ی دوم یک سی تی سنتر عظیم الجثه در کارلسروهه شدم.

کارلسروهه، شهری زیبا در جنوب غربی آلمان است.

اگر چه بسیاری از فروشگاه های خارجه، زیبا و فریبنده و چشم نوازند اما، به قدرت می گویم که کتاب فروشی پیش چشمم، از معدود مغازه هایی بود که دارای یک فضای رومانتیک، مسحور کننده و افسانه ای بود. آرایش ویژه، مبلمان راحت، دکوراسیون چوبی و نور فوق العاده آرام، با هم در آمیخته و صحنه ای را ساخته بود که من تا آن زمان بیشتر در گیم های سه بعدی دیده بودم و تصور نمی کردم که در فضای حقیقی چنین چیدمانی متصور باشد. از همه مهمتر میزگردهای راحتی بود که چندتا چندتا، جوان ها دختر و پسر با ولعی خاص مشغول مناظره در خصوص مسایل روز بودند. گاه گاهی چهره ی جا افتاده و محاسن سپیدی درس آشنا در میان گعده ی جوان ها، بر گرمی این بازار می افزود و من حیرانی این صفای علمی شده بودم.

با آنکه دوربینی به دست داشتم اما هرگز به خود اجاره ندادم ار این صحنه عکاسی کنم.محیط آرام را گاهی خنده ی توام با احترام، مشوش می کرد اما هیچ یک از گعده ها مزاحم دیگری نبود. برخورد صمیمانه ی کتاب فروش که از من می پرسید: می تونه کمکم کنه،مرا به خود آورد و با کمی گفتگو با او فهمیدم که کتاب فروش خود صاحب کمالات است و کاری دانشگاهی دارد. تا در کالسروهه بودم، درست روزی یکبار به آنجا می رفتم و هر بار در غم این که چرا در کشورم چنین فضایی کمتر یافت می شود، افسوس می خوردم.

تنه ی عابری که تند وبا عجله می گذشت مرا به خود آورد. دوباره فضای که با تفکراتم تار شده بود، شارپ شد و این بار از جوان ها خبری نبود و کتاب فروش داشت سیگاری دود می کرد. بوی نان بربری هم از چندتا مغازه آن طرف تر به مشام می رسید. با عجله راه افتادم.زمانی که از جلو نانوایی رد می شدم؛ همان جوان ها را در صف نانوایی دیدم که مشغول جر و بحث با فردی بودند که نوبت را رعایت نکرده بود. سر قرار رسیدم اما تا همه برسند 45 دقیقه طول کشید. این جا ایران است خب!

خاطره ای از سفر حج تمتع

2008-12-02T22:22:00.005+03:30

امسال به صورت تصادفی نام مرا در لیست پزشکان حج آورده بودند که باز به صورت تصادفی توفیق حاصل نشد.

قصد دارم خاطره ای را از اولین سفرحج تمتع بیان دارم. این خاطره همواره برای من خوشایند و محبوب است و به عنوان یک پزشک، با یادآوری آن از طبابت لذت می برم.

از رفتار ممیزی های فرودگاه کشور خودمان که بگذریم، ورود به فرودگاه مدینه برایم جالب بود. صف طویلی از حجاج در گیت خروجی و ازدحام قابل توجه، حاکی از کنترل دقیق پلیس سعودی بر روی تک تک اسباب و اثاثیه حجاج بود.از تامل و تعمق در چرایی آن می گذریم!بعضی ها کلافه وعصبی شده بودند، کیف من هم پر از دارو بود و برخی رفقا مکرر تذکر می دادند که پلیس از ورود دارو به خصوص برخی اقلام کدئینه جلوگیری کرده و حتی ممکن است برخوردی هم صورت گیرد. خب تیپ پلیس ها هم اندکی خشن و ترسناک بود(من هم حساس!). از بس به گوشم خواندند که شاید فلان شود و بهمان، کم مانده بود تصمیم ام عوض شود وقید داروهای خوبی که داوطلبانه همراه خودم آورده بودم را بزنم و قبل از رسیدن به آن پلیس های خشن، آنها را دور بریزم. اما دیگر دیر شده بود و خودم را جلوی آقای پلیس پر هیبتی حاضر دیدم. زیپ ساک مرا به طرفه العینی باز کرد.

چقدر هم من دوم خردادی و شفاف بودم. تمام داروها را گذارده بودم روی اسباب شخصی تا به راحتی قابل دسترسم باشند. نگاه خیره شرطه ( پلیس) و امتداد آن تا چشم های مردد من خیلی زود او را به سخن آورد که این ها چیست یا چرا دارو و شاید هم چیز دیگر...

آخر من عربی نمی فهمیدم.

بلافاصله گفتم:

- انا طبیب.

- انت طبیب ؟

- نعم

- آها... اهلاً و سهلاً دوکتور.(خوش آمدی دکتر- کم مانده بود دیده روبوسی هم بکنیم)

و در کمال تعجب من و ما بقی رفقا،ضمن آنکه زیپ کیف را می بست بدون آنکه ساک دیگر مرا هم بازرسی کند، به یکی از دستیارانش دستور داد وسایل مرا با چرخ دستی از سالن خارج کند. او هم تندی اطاعت کرد و با احترام ویژه ای مرا تا اتوبوس همراهی کرد.

این جا بود که از پزشک بودنم لذت بردم. باور کنید جامعه نقش مهمی در باور آدمی دارد. من و همکارانم باید بدانیم که شغل حساسی داریم و به واسطه ی اهمیت این شغل است که می توانیم بهترین و صمیمانه ترین روابط را با مردم داشته باشیم. متاسفانه برخی از همکاران من با عملکردی که کمتر مقبول است، جایگاه پزشک را در جامعه ایرانی تنزل داده اند اما این را هم می دانم که علی ای حال، بیش از 90 درصد مردم قدر خدمات را می دانند. تنها کمتر از 10 درصد افرادی پیدا می شوند که لذت درمانگری را از سلول های آدمی بیرون می کشند که آن را هم باید تحمل کرد.

خط دکترا

2008-11-13T23:07:00.004+03:30

چندین شب قبل برای ویزیت بیماری، تندی مرا به بخش مردان فراخواندند. من سراسیمه وارد بخش شدم.
او را معاینه کردم و برای آنکه دستورات دارویی من با دستورات پزشک معالج بیمار اصطلاحاً تداخل نکند، سری هم به دستورات این همکار خوبم زدم. آنقدر جالب نوشته بود که قبول کردم این که برخی از مردم هر دست نوشته بدی را به "خط دکترا" تعبیر و تشبیه می کنند، درست و بر حق است.
این قدر عجیب و غریب نوشته شده‌است که درست مثل وقتی به ابرها نگاه می کنید، هرکسی، هرچی بخواهد می تواند ببیند.

خاطرات تلخ و شیرین طبابت2

2008-10-30T20:45:00.003+03:30

شیرین
اولین روز طبابت، مثل اولین روز مدرسه است. همیشه به یاد می ماند. روزی که مستقلاً و به دور از یاری استاد و رزیدنت، مسئولیت می پذیری و احساس می کنی اکنون دیگر عبارت دکتر بار اصلی خود را بر شانه هایت می‌نشاند.
در مرکز فوریت‌های پزشکی یکی ازشهرستان‌های کوچک که قطب کشاورزی نیز بود کار طبابت را آغاز کردم. اتاق کوچکی به عنوان محل استراحت در اختیارم قرارگرفت. هنگام صرف ناهار، خدمه‌ی میان سالی ، استامبولی پلوی نچندان مناسبی را در بشقاب‌های ملامین لب پریده و ترک خورده‌ای، سرو کرد. پس از صرف ناهار هم چای را در لیوان‌های بلند و کم و بیش ترک خورده میل کردیم.

به مسئول اورژانس رو کردم و گفتم: کاش به جای این لیوان‌ها و این بشقاب‌ها، سرویس چینی تر و تمیز جایگزین می کردید.

خنده‌ای تلخ تحویلم داد و گفت: آقای دکتر! صبر فرمایند! همه چیز درست می‌شود! روز اولتان است. چند سال کار کنید بعد این انتظارات را ارائه فرمایید. همه با صدای بلند خندیدند!
هفته بعد، وقتی با مینی بوس، به مرکز رسیدم، در یک دست کیف ودر دست دیگر جعبه‌ای داشتم که حاوی یک سرویس چینی فنجان و نعلبکی بود ،کمی مضطرب بودم که نکند موجبات غضب دیگران را فراهم نمایم، جعبه را آهسته به خدمه دادم و با لبخند گفتم: امروز چایی همه را در این فنجان‌ها بریز!
ظهر‌هنگام، وقتی چایی را با آن قوری آلومینیومی در فنجان می‌ریختند، اندکی زار می زد. ولی جالب آن بود که من قندان چینی نخریده‌بودم و اکنون در سینی قندان گل قرمزی خودنمایی می‌کرد! نگاه متعجب من خدمه را به حرف آورد که : آقای دکتر! یه روز یه بیماری به من این قندان را هدیه‌کرد و من گذاشته‌بودم کنار کمد! امروز دیدم که با فنجان‌ها جور شده! آوردمش پایین.( کنایه از اینکه من هم خود را سهیم کردم)شاید شیرینی و حلاوت این برخورد وقتی مضاعف شد که فردای آن روز مسئول داروخانه هم با خود قوری چینی گلداری را آورده‌بود.و ظهر سوم یا چهارمین روز هم یکی از پرسنل، 12 بشقاب چینی را به سرویس ما افزود.

خنده آن روز ظهر هنوز فراموشم نمی شود. خدمه ی مرکز که روز های قبل بشقاب‌های غذا را هنگام شتشو، یک دست نچندان دل‌چسبی می کشید و پرت می کرد داخل ظرف شویی، با چنان احتیاطی ظروف را می‌شست که توجه همگان را به خود جلب کرده و وقتی صدای خاص تمیزی ناشی از کشیدن دست به چینی شنیده می‌شد همه بی اختیار می خندیدند. فکر کنم روز آخر هفته بود که یکی از خانم های همکار هم سرویس ما را با آوردن یک رو میزی زیبا تکمیل کرد. حالا این میز قشنگ با آن اتاق شش در چهاری که ما غذا می‌خوردیم سازگاری نداشت، رنگهای طبله کرده و گچ های واریخته و نور ناکافی، آزار دهنده بود.

شاید اولین حقوقی که گرفتم، به این دلیل برایم شیرین آمد که ظهر فردایش هنگام صرف ناهار، کار مسئول اورژانس هم تکمیل شد و اتاق غذاخوری بازسازی شد.

شش تا فنجان چینی چایی، و این همه تاثیر!

خاطرات تلخ و شیرین طبابت1

2008-10-17T17:20:00.007+03:30

مقدمه
خاطرات یک پزشک، کتاب درس آموزی از خاطرات تلخ و شیرینی است که اگر گشوده‌شود، رموز موفقیت آدمی را رمز‌گشایی و اخلاق و مهربانی را برای نسل بشر به ارمغان خواهد‌آورد. در این کتاب چون ناتوانی‌ها و مرگ و میر بخش تلخ و ناگوار را به خود تخصیص داده‌است، پزشکان، خواسته یا ناخواسته کمتر به کتابت آن روی آورده‌اند.
دو خاطره شیرین و تلخ زیر، برگی است به یادماندنی ازچند صد خاطره‌ای که از دوران طبابت به یاد می آورم.خاطره تلخش را نشریه سپید*، چاپ کرد و شیرینش را من به لحاظ اختصار در هفته‌ای دیگر خواهم آورد:

تلخ
کار در اورژانس، شیرینی‌های فراوانی دارد اما تلخی‌های گزنده‌ی آن هم کم نیست. وقتی فردی را به اورژانس می آوردند که تصادف کرده بود، همه چیز بسیج می شد تا جان بیمار نجات یابد و همین کافی بود تا فضای اورژانس، مملو از شور و تحرک و یکپارچگی شود.
آن شب تلخ در حالی آغاز شد که آمبولانس، پیکر بی رمق جوانی را وارد اورژانس بیمارستان الزهرا ی اصفهان کرد. جوان حدود 24 سال داشت و عدم حرکات معمول، نشانگر آن بود که کار سختی در پیش است. نگاه جوان آرام بود و گویا بیش از آنکه از درد و جراحت نگران باشد صحنه تصادف او را شوکه کرده‌بود. نگاه آرامش به گوشه درب ورودی اورژانس، درست جایی بود که دختر جوانی ایستاده‌بود و با چشمانی اشکبار کلاف درب را محکم در دستهای خود می‌فشرد. تیم مشغول اقدامات اولیه بود که جوان با تنفس خداحافظی کرد.( ایست قلبی – تنفسی ) همه به سرعت وارد فاز پیشرفته اقدامات شدیم. من بیمار را اصطلاحاً لوله کردم.( باز کردن راه هوایی از طریق گذاشتن لوله در نای) و رزیدنت هم کار احیا و بقیه اقدامات. حالا نگاه‌های تند و ملتمسانه ی دختر بود که یک طرفه مشغول رصد نامزد نیمه جانش بود.
بازگشت ریتم قلب بر روی دستگاه احیا، خبر خوشایندی بود. هم برای ما و هم برای آن چشم‌های نگران. روپوش سفیدم مملو از خونابه و خون بود و کم کم به لباس‌های زیر نیز نفوذ می‌کرد. سرم‌ها ی مایعات و خون و پلاسما نیز به ترتیب به بیمار وصل شد.
دخترک هرچند مضطرب و دل‌شکسته کناری چمباتمه زده‌بود ولی انگار فهمیده‌بود که همه دارند برای حفظ جان نامزدش منتهای تلاششان را می‌کنند. صدای لرزانش مرا به سوی او کشاند.
- آقای دکتر! حالش خوب شد؟
- خب خونریزی شدیدی دارد اما می‌بینید که ما تلاشمان را می‌کنیم. شما دعا کنید.
- خدا خیرتان بدهد، می‌خواهید روپوشتان را بدهید تا همین جا بشویم؟
وقتی این جمله غیر منتظره را از سر اضطرار و نگرانی بر زبان آورد، رویم را برگرداندم تا آب بغض آلودی که قورت می‌دادم ، نبیند.
هنوز به بالین جوان نرسیده‌بودم که برای بار دوم ایست قلبی کرد. این بار اما ،خواست خدا بر تلاش ما و تمنای دخترک رجحان یافت. دست‌های ما مدام بالا و پایین می‌رفت و قفسه سینه پسر جوان دیگر توان زنده ساختن آن قلب عاشق را نداشت.
تلخی این صحنه آنچنان شکننده بود که آن شب جرات نکردم به جایی که جوان آخرین نگاه هایش را انداخته بود نظر کنم. در مسیر بازگشت به پاویون بغض فروخفته‌ام شکست!
آنکه جان داد رفت وراحت شد
وای بر آنکه سوی لانه پرید

----------------------------------------

*این خاطره به انتخاب خوانندگان این نشریه‌ی تخصصی مقام دوم را کسب کرد.

قسم به روزگار!

2008-09-22T04:45:00.010+03:30

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
وَالْعَصْرِ ﴿ 1 ﴾ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ ﴿ 2 ﴾ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ﴿ 3 ﴾

به نام خداوند رحمتگر مهربان

سوگند به عصر
که واقعا انسان دستخوش زیان است ،
مگر کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده و همدیگر را به حق سفارش و به شکیبایى توصیه کرده‌اند.
از آنجایی که من گاهی بچه‌ی خوب و سر به راهی می شوم، یک‌راست سراغ چهارمین کتاب خدای مهربان می‌روم که بهتر از آن سه جلد ( زبور و تورات و انجیل ) به فارسی ترجمه شده‌است. می‌دانید که سوره‌ی شریف والعصر جزو آخرین سور کتاب آسمانی ما مسلمانان است. یعنی هرکس از اول این کتاب شروع به خواندن کند، درست در سه صفحه‌ی آخر به سوره‌ی والعصر می‌رسد. شاید توانم گفت، ساده‌ترین و شیواترین سوره همین سوره است. خیلی شفاف و روشن، کلید شکست‌ها و ناکامی‌های بشر را در دست او می‌گذارد و اگر به جای سوره و آیه، کلمات قصاری از غربی ها و فلان نویسنده‌ی خارجی بود، به شما قول می‌دادم در قالب پیامک، بین ما ایرانیان رد و بدل می‌شد.

از آنجا که در قرآن مستقیماً به این موضوع اشاره شده‌است که برای نسل بشر فرستاده شده و بارها در اوایل آیات ما انسان‌ها را مورد خطاب قرار داده‌است به خود جرات داده و عین برداشتم را در اینجا نقل می‌کنم، امید که روحانیون به جهت پایی که در کفش‌هایشان می‌کنم مرا ببخشایند.

1- ما در فارسی برای عصر معادل قشنگی داریم ( استثنائاً). روزگار معنی پارسی عصر است.

2- قسم به روزگار! مگر به روزگار هم می‌شود قسم خورد؟ بله! ما انسان‌ها اکثراً به عزیزترین، مهمترین و مقدس‌ترین داشته‌های خود سوگند می‌خوریم. معلوم است روزگار یا عصر برای حضرت پروردگار جایگاه ویژه‌ای دارد.

3- روزگار هم یعنی تاریخ و زمانی که می‌گذرد. اگر آیه بلافاصله بعد از والعصر را بدون انقطاع با والعصر بخوانیم، به شکل زیر خواهد شد:

به روزگار و تاریخ در حال گذار قسم که آدمیزاد،( به این دلیل که کمتراز روزگار درس می‌گیرد) در خسران و زیان و ضرردهی است. و از آنجا که این آیه در آخرین سطور کتاب خدا تنظیم گردیده‌است، گویا گردآورنده قرآن تعمداً و یا بدون تعمد خواسته‌است به زبان عامیانه جمله زیر را یادآور ما شود:

"آی آدم ها، از اول این کتاب تا آخرش که همین آیه‌ی والعصر باشد خواندید اما نیک به روزگار و تاریخ در حال گذار قسم می‌خورم که کمتر کسی از شما از این همه که گفتم و از تاریخ بشر گواه آوردم درس خواهید گرفت. سرسری خواندید و گذشتید اما درس‌هایی در آن بود که اگر تامل می‌کردید زیان امروز را نمی‌دادید."

یا:

" آی آدم‌ها، زمان‌هایی که گذشت یک روزگار بود، اگر درسی از آن گرفتید و به عصرتان توجه کردید کمتر زیان خواهید کرد."

ایمان واقعی به این اندرز آفریدگار توانا، باعث خواهد شد که به درس‌هایی که از عصر می‌گیریم با چشم باز عمل کرده( عمل صالح) و مسالمت و سازش را برای نسل بشر به ارمغان آوریم. در این‌گونه ساختاری، یکدیگر را به حقیقت آنچه در حال وقوع است، توصیه خواهیم کرد (وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ ) . این میسر نخواهد شد مگر آنکه صبر و شکیبایی پیشه کنیم و همین فردا منتظر نتیجه عمل خود نباشیم. عصر و روزگار دوره‌ای از زمان است نه ثانیه و دقیقه.

این بود برداشت شخصی من از سوره والعصر.

یاری

2008-09-05T09:00:00.010+04:30

داشتم دست‌نوشته‌های مردم را در سایت یاری می‌خواندم.شاید پر‌‌کامنت‌ترین سایت‌‌هایی باشد که بخش اینترنتی مردم ایران در آن به ابراز عقیده پرداخته‌اند. از نوع کامنت‌ها، معلوم است که دست‌اندرکاران این سایت، سعی کرده‌اند به دور از توهین به هرشخصیتی، نظرات را منعکس نمایند. (حتماً ببینید)
نکته جالب این‌که، در این چند صفحه‌ای که من خواندم، تمام موافقان آقای خاتمی همچنان بر آن روحیه قبل استوارند و هیج تغییری در خود نداده‌اند. فقط می‌خواهند و می‌خواهند! و به نظرشان رسیده است که یک نفر می‌تواند کشور را تغییر دهد.اینکه آن‌ها در اصلاحات چگونه حضور خواهند یافت کم‌رنگ است. من در چندین پست قبل نوشتم که متاسفانه ما مردم ایران‌زمین، نسل اندر نسل، جماعت منتظری هستيم و درست در يک گزينه مشترک و تکراری، مانده‌ايم و مانده‌ايم و مانده‌ايم! ما همواره منتظريم تا کسی يا گروهی از راه برسد و وضعمان را به سامان کند.
حتماً اگر فردا به فکر طرفداران دیگر کاندیداهای ریاست جمهوری هم بخورد که سایتی به زیبایی و خوبی یاری برپا کنند، آن دسته مردم هم منتظرانی از این دست خواهند بود.
به نظر من بهتر آن است که ما مردم در عصر کنونی علاوه بر ایراد خواسته‌های خود از یک فرد توانمند مثل آقای خاتمی، به او هم بگوییم و بنویسیم که خود نیز چگونه نقشی بازی خواهیم کرد؟ فقط رای دادن؟ فقط هورا کشیدن و کف زدن و انتخاب؟ البته که این کارها هم خود در جایگاه خود عظیم و بزرگ است اما در مقابل آنچه یک ملت همراه باید بکنند کمترین است.
درد دل بالا هنگامی به سوی یک نوشته پیش رفت که خاطره‌ی دوستی که از مالزی آمده بود مطرح شد. ایشان نقل می‌کرد که در سال 1354 خورشیدی (درست 5 سال پس ازتولد نویسنده این سطور)، بالاترین مقام مالزیایی، در دیداری که از ایران داشته است، رو به شاه ایران کرده و گفته است: مردم کشور ما باید تمام تلاش خود را بکنند تا در سی سال آینده کشوری نظیر ایران داشته باشند. (یعنی سال 1384، سال انتخاب محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری ایران)
حالا این تکه بالا را داشته باشید!
آقای خاتمی در دوران ریاست جمهوری خود سفری به کشور اسلامی مالزی داشته‌است. تاریخ نگاران، این سفر را در یکشنبه روزی مورخ چهارم تیرماه 1381 رقم زده‌اند. آقای خاتمی هم به عنوان بالاترین مقام اجرایی کشورمان ایران، در آنجا جمله گفته‌اند به این مضمون که : کشور ما ایران هم باید با الگو قرار دادن مالزی، در سی سال آینده شبیه این کشور گردد.
آن دوست ما می‌گفت: مالزیایی ها آن جمله‌ی سال 54 مقام عالیرتبه خود و این جمله‌ی سال 81 آقای خاتمی را در موزه‌ی معروف خود کنار هم گذاشته و نتیجه گیری را به عهده‌ی بیننده فهیم گذاشته‌اند.
به نظر من هردو مقام مصلح بوده‌اند، هم مقام مالزیایی و هم آقای خاتمی! حالا چرا بعد از سی سال ما این همه پس‌رفت کرده و آنها این همه پیش‌رفت؟! سوالی است که به نظر من عمیقاً به ما مردم برمی‌گردد و صد البته امثال آقای خاتمی و احمدی نژاد و حتی امام و مقام محترم رهبری هم جزو همین مردم هستند.
مسلماً هم آقای خاتمی هم آقای احمدی نژاد و هم دیگر بزرگان این دیار قصد پس‌رفت کشورشان را ندارند! اما چرا نتیجه چیزی خلاف میل آنها و مردم ایران می‌شود؟ این سوالی است که اگر نسل امروز و فردای این مملکت به آن پاسخ داد شاید سی سال دیگر (یعنی زمانی که من 70 سال خواهم داشت) اتفاقی بیفتد.َ

دلتنگی یک پزشک

2008-08-21T22:06:00.011+04:30

فردا روز پزشک است و من امشب در بیمارستان، مشغول گذران شیفت خود هستم.کمی تا قسمتی، بغض گلویم را گرفته است. چون می دانم که چه می خواهم بنویسم اما اینکه چه نوشته ای خواهد شد را نمی دانم.
نیک می دانم که آسان پزشک نشدم گرچه در این راه سخت تنها نبودم.
امروزاما چه جایش خالی است!
آنقدر مهربان بود وبزرگوار که با تکریم واحترامش به من، هر لحظه عملا یاد آورم می شد، باید در جامعه جایگاهی را برگزینم که بیشتر احترام خلق را برانگیزم تا ...
آن روزهای دور، مرا بر سر شانه های خود که می نشاند ،گرمای دستانش را که بر پشتم حس میکردم، درزمزمه های آرامش، عمق مهر ش در جانم می نشست و می شنیدم، آرام صدایش را که بهترین ها را برایم از پروردگار طلب می نمود.
یک بار که برادر کوچکترم، موجبات نگرانیش را فراهم کرده بود، به بهانه درسی به برادر،جرات یافتم و دستانش را بوسیدم( کیف کردم) ،هنگامی که دیدم مجالی پیش آمده است پایش را نیز بوسیدم تا هم پدر هم برادر و هم خودم یادآورمان شود که همیشه پسرش هستم نه دکتر یا کسی دیگر،اما آن برق نگاه پدر بیش از درس من به برادر، خودم را درس آموز نمود.

پدر! یادت هست وقتی سخت بیمار بودی و من سال آخرپزشکی،استاد بزرگوارم که برایم نماد اخلاق و فرهیخته گی بود، به من گفت: "حسین پدررا به مطب نیاور! ما می رویم پیش او!"
آن استاد عزیز، کنار اتومبیلت، خم شد، راست شد،معاینه ات کرد، دست بر شانه هایت گذاشت و آنچنان به تو انرژی بخشید که تمام آن همه درد را فراموش کردی ،اما اوج نشاطت زمانی بود که استاد مهربانم رو به شما ، در حالی که دستهای پر از لطفش بر دوش من بود گفت: پدرجان، شما که دکتر حسین را دارید نگران چیزی نباشید! هرچند من آن روز هیچ تجربه ای نداشتم اما احساس کردم بین دو پدری واقع شدم که هر دو در عمق جانم جا دارند،و آنهاچه نیک همدیگر را می فهمند.
راستی پدرمهربان وعزیزم!به یاد داری بعد ازآن جمله ی استاد، سربه سوی مادر آهسته چیزی در گوشش گفتی؟

هفته اول سوگ نشینی مان در پروازت به سوی ابدیت ،مادر با چشمان پر از اشک گفت که:
آن روز بعد از آن همه تکریم استاد، پدرت چه با شعف گفت: خانم، می بینی؟ پسرکمان دکتر شده!
جای خالی دستانت بر شانه هایم، می لرزاندم!

چقدر جایت خالی است پدر!
دعایم کن!

مدیریت شیطان برای رفع بی خوابی

2008-08-03T01:06:00.006+04:30

می دانید که برخی را اعتقاد بر آن است که شیطان همواره آنها را از کار نیک بر حذر داشته و به شر تشویق می کند. حالا آیا فکر می کنید در دنیای حاضر که رسم است هر تهدیدی را تبدیل به فرصت کنند تا بهره وری را بالا ببرند، می توان از این تهدید شیطان به نوعی استفاده نمود تا تهدید حاصله تبدیل به فرصت شود؟
در عالم پزشکی ، راه حلی به ذهنم رسیده است که یک نمونه اش دست به نقد مهیاست و قصد دارم در خصوص این موضوع مثال های دیگری بسازم.
بسیاری از بی خوابی ( Insomnia ) رنج می برند و حتی با قرص هم خواب درست و درمانی نمی کنند. از طرف دیگر همین دسته، معتقدند اگر بخواهند کاری انجام دهند که نیت خدایی داشته باشد، شیطان کاری می کند که غفلت ورزیده و آن کار را نکنند. تا اینجا را که دارید؟
خب من به این دسته از بیماران توصیه می کنم هر شب به هنگام ورود به بستر، آرام دراز کشیده و در نیت خود بگویند:" اگر شیطان بگذارد و خوابم نبرد امشب با نیت نزدیک شدن به خدا پانصد صلوات خواهم فرستاد" و شروع کنند به ختم صلوات.
ناگفته پیداست که شیطان سریع دست به کار خواهد شد و خواب خوش و نوشینی را برای بیمار به ارمغان خواهد آورد. با این کار با یک تیر چند نشان خواهیم زد: هم چند صلواتی خواهیم فرستاد، هم قرص نخواهیم خورد و هم خواب خوبی می رویم.
نکته: اگر عده ای ترس دارند که خوابشان عمیق نشده، بیدار شوند می توانند مدیریت شیطان را سنگین تر کنند. مثلاً نذر کنند در صورت بیدار شدن دو برابر صلوات بفرستند یا یکصد بار سوره ای را از حفظ بخوانند.
شاید بتوان مثال های دیگری هم از این دست پیدا کرد. بعضی ها شاید فکر کنند من شوخی نگاشته ام ولی همه اش که نباید غربی ها راه میانبری برای ما کشف کنند!
:))

نظامی نوپا و طفولیتی پایدار

2008-07-04T16:09:00.006+04:30

تصویر اول:

هنگامی که نوزادی متولد می شود، تقریباً هیچ یک از اعمال و رفتارش در اراده ی وی نیست. تنها وقتی می خندد همه را به وجد می آورد چرا که همگان را بر این اعتقاد است که لابد از چیزی خوشش آمده و از سر اراده خندیده است. اما جالب که باقی اعمالی که از او سر می زند تعبیر به عدم اختیار شده و سرسری از آن می گذرند. چونان که اگر نوزادی در مدت زمانی که پوشک می شود،فعلی از خود بروز دهد که در منظر عام ناشایست و قبیح است، همگان ،آن را نادیده گرفته و طبیعی میدانند. حالا اگر این فعل در چهار سالگی رخ دهد، او را اخم و تخم کرده و هشدارش دهند و اگر در هشت سالگی آن کند که درگهواره و پوشک، دیگر تنبیه خواهد شد. بگذارید پیاز داغش را بیشتر کنم: اگر فعل ناگفته ی مذکور را در سی سالگی هم ادامه دهد چی؟ آن وقت دیگر نمی توان گفت که بی ادب است یا از سر بی اختیاری چنین کرده است. قضاوت در این شرایط به سوی بیماری و ناخوشی گرایش خواهد یافت.

تصویر دوم:

جشن تولد سالیانه برای نوزاد فوق، هرسال با سال قبل تفاوت خواهد کرد.مثلاً اگر در جشن تولد دو سالگی جغجغه اش مرحمت کنند، در سی سالگی نمی توانند دوباره شمع کیک تولد را که فوت کردند، پنج تا جغجغه به او بدهند. این بار اگر چنین شد لابد والدین بیمار خواهند بود.

تصویر سوم:

من، سال 57 که انقلاب شد و جمهوری اسلامی متولد شد فقط 8 سال داشتم.برای من سال بعد 9 شمع فوت کردند و برای جمهوری اسلامی، یکی.سالی که برای جشن تولد جمهوری اسلامی 9 شمع روشن کردند، من دردمند از زخم ترکش صدام روی تخت جراحی مردان بیمارستان سمیه تهران بستری بودم و آن سال اگر 15 شمع روشن نکردند تا در تولد پانرده سالگی ام چکه چکه بریزد اما پدر مادر و خواهرانم، با اشک هایشان جبران کردند. در ده و یازدهمین سالگشت تولد انقلاب نیز بر همین منوال، صدای آهنگ های جشن تولد 22 بهمن مصادف بود با جراحت و زخم و اتاق عمل در بیمارستان امام خمینی اهواز و شهید صدوقی اصفهان.با آنکه چندین جشن تولدم توام شده بود با درد و جراحت اما از اینکه می دیدم جمهوری اسلامی دارد بزرگ می شود خوشحال بودم. مردم در سختی بودند ولی چون می دانستند جنگ است و خانمانسوزی، هیچ اعتراض نمی کردند و اگر از والیان و حکومت، کوتاهی می دیدند به حساب جنگ می گذاشتند و لب فرو می بستند.

تصویر چهارم:

جنگ تمام شده است و هنوز مردم آسایش را ندیده اند. حاکمان می گویند نظام نوپای جمهوری اسلام (ده ساله) قصد دارد، خرابی های جنگ را بازسازی کند، پس لاجرم چند سالی در سختی خواهند بود. مردم در خرید مایحتاج روزانه مشکل دارند و بسیاری از اقشار در تهیه ی وعده های غذایی هم کم می آورند. مسکن و بیکاری و اعتیاد چرخ های اجتماع را کم تحرک کرده است.

تصویر آخر:

امسال قرار است 30 تا شمع برای نظام فوت کنند. فکر نکنم نظام دیگر نوپا و کودک باشد.اما انگار هنوز اتفاقاتی می افتد که ناخواسته رگ قضاوت آدمی را می جنباند.هنوز صف و کوپن و گرانی و مسکن و بیکاری و اعتیاد کم که نشده هیج، افزایش هم یافته است.

فکر کنم جمهوری اسلامی در طفولیت ماند و کمتر بزرگ شد.

ما چندتا مجلس داریم؟

2008-06-20T00:01:00.006+04:30

چند روز قبل که به قصد کاری با علی و حضرت همسربانو به میدان بهارستان رفته واز کنار مجلس شورا در حال عبور بودیم. رو به علی که نه سالگی را پشت سر می گذارد کردم و گفتم: بابایی اینجا مجلس است.
علی هم نه گذاشت و نه برداشت، تندی سوال کرد: مجلس چندم؟
من و خانم متعجب پرسیدیم یعنی چی، مجلس چندم؟ مگه ما چندتا مجلس داریم؟
گفت: منظورم اینه که این مجلس هشتمه یا هفتم؟
کلی خندیدیم!
----------------------------------
اگر کمی فکر کنیم ، چیزای زیادی دستمان می آید!

نمای دور و نزدیک سفره های پر از فقر

2008-05-30T09:32:00.009+04:30

حالا تصویر را کمی جلوتر می بریم:

بازم جلوتر:

و حالا دیگر همه چیز پیداست، اگر باز هم چشمانتان دور بین است، روی تصویر کلیک فرمایید تا "همه چیز" را یینید!

اینجا جیرفت است! صدای ما را از لابلای خاطرات پرداخت پولهای زیاد برای خرید چند کیلو میوه ی جیرفتی می شنوید! شاید عکس آخری کمی مذاقتان را بیازارد اما ...

اگر دستتان به کسانی که مبالغ هنگفتی را صرف هزینه های سفر استانی می کنند می رسد، بگویید سری به اینجا هم بزنند. لابد اگر سر و کله ی بزرگان قوم اینجا ها پیدا شود، راه حل رفع مشکل را خواهند داد:

حشره کش تارومار!

آمریکا و ايران در نقطه اشتراک صفر

2008-05-16T00:13:00.009+04:30

اگر قادر بودیم در بستر زمان، به 21 آذر 1358 باز گردیم،یک ساعتی را در دکه روزنامه فروشی ها پرسه بزنیم و سپس به سال 1387 برگردیم به مطالب ساده زیر می رسیدیم:

1- از اینکه دولتمردان آمریکا هنوز هم به همان شعار تحریم اقتصادی ایران می اندیشند و در کله گچی شان می گذرد که با تحریم، تکلیف حکومت ایران یکسره خواهد شد قاه قاه خواهیم خندید. عجب ابله اند این کا ریبو کلوش.( کارتر، ریگان، بوش، کلینتون و بوش آخر)

2- زمین و مسکن همچنان در حال حل شدن است تو ایران.( نخندید! به خودمون که نباس بخندیم! ) من اسامی روسای جمهور ایران را نتونستم سر هم کنم چون آخرش مناسبات لغوی و ادبی را به هم خواهد ریخت.علی ایحال همه توجه به مسکن داشته اند. تفاوتش در این است که در زمانی که روزنامه فوق چاپ شده زمین در تهران متری 5-6 هزار بوده حالا 5-6 میلیون.

3- جان من خودتون را سفت نگیرید، اگه می خواهید بخندید، آرام لبخند بزنید. این بهره بانکی هم خود حکایتی داشته تو این 30 سال.منتها تفاوتش با حالا این است که آن روز بسته بانک مرکزی بسته ی بسته و 9 قفله نبوده است.

4- مازاد بر مطالب فوق، صفحه اول کیهان خودمان، هنوز به همان پک و پهنی اول انقلاب است.اگر اول انقلاب در اتوبوس واحد، صفحات کیهان را برای مطالعه باز می کردی، چشم یا سر و کله ی نفر کناری بی نصیب از حواشی انگشتان شما نمی شد، الان هم در صبح بهاری 1387 همین طور!:))

نتیجه: ما و آمریکایی ها بالاخره با هم کنار خواهیم آمد چون در نقطه ی صفر، اشتراکات زيادی داریم.

منگول هم يک انسان است، با حقوق انساني*

2008-04-24T23:44:00.006+04:30

چاپ مقاله زير در نشريه سلامت که کار نگارش آن را حدوداً دو ماه قبل انجام داده بودم باعث شد به لحاظ اعتقاد راسخی که به آن دارم ، در وبلاگ نيز منتشر نمايم. بيشتر دوست داشتم اين مطلب را به بنيامين کوچولو، خانواده و خصوصاً پدر مهربانش هديه نمايم:

زبان شيرين پارسي نيز به عنوان يکي از پوياترين و گوياترين مکالمات انساني در همه ادوار تاريخ، همواره در مسير خود گاه تعالي يافته و گاهي نيز ثابت و بي‌تغيير مانده است. آنچه اکثريت گويش‌ها را براي ساير ملل با مشکل مواجه مي‌سازد، کاربرد اصطلاحات است. اصطلاحات مرسوم چونان که يادگيري هر زباني را براي مبتديان غامض مي‌سازد اما براي زبان‌شناسان درست در نقطه معکوس، بيانگر بسياري از لايه‌هاي روابط اجتماعي جلوه‌گر مي‌شود. ما فارسي زبانان از آنجا که فارسي، زبان اصلي و مادري ماست، کمتر به اصطلاحات مرسوم خود توجه مي‌کنيم. بسياري از اين اصطلاحات زماني براي ما جلوه‌گري و خودنمايي مي‌کنند که بخواهيم آن را به زبان ديگري برگردانيم.
اصطلاحات، در لايه‌هاي گوناگون ارتباطي رنگ و بوي خاص خود را پيدا مي‌کنند، چندان که در عالم محاورات روزمره، مردم هنگامي‌که مناسبات مالي با هم پيدا مي‌کنند، از برخي اصطلاحات و زماني که با يکديگر مناسبات معمول برقرار مي‌سازند، از گروه ديگري از اصطلاحات مدد مي‌جويند. اصطلاحات بيشتر هنگامي‌به ياري گوينده مي‌آيند که وي قصد دارد با کوتاه‌ترين بيان، در رساترين جمله مضامين بلندي را به مخاطب خود عرضه کند. يکي از دواير بزرگ ارتباطي که هر روزه در مناسبات اجتماعي زاينده اصطلاحات ريز و درشت است، حوزه سلامتي، بيماري و ناخوشي انسان‌هاست. براي مثال، هنگامي‌که فردي از فاميل يا بستگان در معرض مرگ قرار دارد، براي آنکه احوال او را به ديگران بيان کنند، از عبارت کوتاه «رو به قبله» استفاده مي‌کنند. حال فرض کنيد به يک نفر که به زبان ديگري گفتگو مي‌کند، بدون هيچ مقدمه‌اي بگوييد که فردي رو به قبله است و نياز به پزشک دارد! او تنها برداشتي که از سخن شما خواهد کرد، نياز به پزشک است و فوريت و اهميت حياتي کلام شما را نخواهد فهميد. عبارت سوالي و صميمي «دماغت چاق است؟» نيز از همين مقوله است. شما هنگامي‌که اين جمله را براي دوست خود به کار مي‌بريد، از يک سو صميميت خود را عرضه مي‌کنيد و از سوي ديگر، در يک عبارت کوتاه قصد داريد از کليت سلامت روح و جسم دوست خود باخبر شويد.
اصطلاحات و عبارات بسياري در حوزه بيماري و سلامت وجود دارد. عبارات ديگري مانند: غزلش را خوانده است، کنايه از مرگ؛ دل پيچه، کنايه از دردهاي کوليکي روده؛ دل شوره کنايه از اضطراب و... تنها معدود اصطلاحاتي است که در زبان فارسي وجود دارد و بيگانگان با اين زبان در وهله اول هنگامي‌که چنين عباراتي را از گوينده‌اي مي‌شنوند، مبهوت شده و تا چرايي کاربرد آن را برايشان تعبير نکنند، به درستي با چنين مضاميني ارتباط برقرار نخواهند ساخت.
با وجود اصطلاحات جذاب و گوياي زبان فارسي در بيان وضعيت‌هاي متفاوت سلامتي، متاسفانه امروزه عباراتي نيزدر اين زبان وارد گرديده که اگرچه منظور گوينده را مي‌رساند اما کاربرد آن نه تنها به صواب نيست بلکه به خطا نيز هست.
اشاره به مطالب فوق بهانه‌اي بود تا نويسنده در اين کوتاه نوشت، اجتماع فهيم ايراني را از کاربرد يکي از اين عبارات که روز به روز در حال مرسوم شدن است، بر حذر دارد. اين اصطلاح ناميمون آنچنان در حال ريشه دواندن است که متاسفانه در محاوره معمول سينما و تلويزيون امروز کشورمان نيز وارد شده است. به طور مثال، در يکي از لوکيشن‌هاي فيلم سينمايي کلاغ پر، دو تن از بازيگران عزيز و محترم با بي‌توجهي کامل، فرد مقابل خود را «منگول» مي‌خوانند کنايه از اينکه آن شخص، ابله، نادان و عقب‌افتاده است. اين عزيزان اگرچه تنها بيان‌کننده ديالوگ مربوطه هستند اما نويسنده محترم فيلمنامه خواسته يا ناخواسته در حال جاانداختن عبارتي خطا در جامعه است. کافي است در نظر داشته باشيم که بيماري منگوليسم هر آينه ممکن است يکي از نزديک‌ترين عزيزان ما را درگير سازد. آن وقت هرگز از به کار بردن عبارت منگول براي توهين به فردي، نه تنها استقبال نخواهيم کرد بلکه به شدت با آن برخورد نيز مي‌‌کنيم.
در پايان، بر خود فرض مي‌دانم به عنوان يک پزشک، از عموم هموطنان گرانسنگ خود بخواهم از کاربرد عبارت «منگول» براي تقابلات کلامي‌روزمره به شدت اجتناب ورزيده و به ياد داشته باشند که «منگول» يک انسان است با عارضه‌اي در ترجمان ژنتيکي خود. منگوليسم يا نشانگان دان نوعي اختلال ژنتيکي است يعني تفاوتي در ژنتيک اين بچه‌هاست و بنابراين قابل درمان نيست، مردم عادي در سلول‌هاي بدن‌شان 46 کروموزوم دارند اما اين بچه‌ها 47 کروموزوم‌ دارند. در واقع هنگامي‌که سلول جنسي ماده يا همان تخمک از دو قسمت شدن سلول‌هاي اوليه در تخمدان‌ها در حال تشکيل شدن است و کروموزوم‌هاي سلول اوليه براي دو قسمت شدن نصف مي‌شوند، کروموزوم شماره 22 در بعضي موارد در بدن مادر نصف نمي‌شود، در نتيجه سلول جنسي ماده تشکيل شده به جاي آنکه 23 کروموزوم داشته باشد، 24 کروموزوم دارد. اين تخمک در لقاح با اسپرم 23 کروموزومي، سلول جنين با 47 کروموزوم تشکيل مي‌دهد. همه ما به طور طبيعي 23 کروموزوم را از مادر و 23 کروموزوم را از پدر مي‌گيريم تا 46 کروموزومي‌ باشيم اما اين کودکان 24 کروموزوم از مادر دريافت مي‌کنند.
نشانگان داون از همان ابتداي تولد با صورتي کاملا گرد، گوش‌هاي پايين‌تر از معمول و چشم‌هاي کشيده و کف دست‌ها که خطوط کمي‌دارد؛ قابل تشخيص است. کسي به طور قطع نمي‌داند که چرا اين حالت اتفاق مي‌افتد و هيچ روشي براي پيشگيري از اشتباه کروموزومي‌که موجب اين نارسايي مي‌شود، شناخته نشده است. بنابراين هر خانواده‌اي امکان داشتن چنين فرزندي را دارد.
جالب است بدانيم که برخي از سينماگران موفق سينماي ايران، در يک يا دو اثر خود از بازيگران مبتلا به اين نشانگان استفاده کرده و از بازي درخشان و توانمندي خوب آنها تعريف کرده‌اند. برخي از قهرمانان پاراالمپيک‌ها نيز از مبتلايان به اين عارضه‌ هستند و...

------------------------------------------------------------

* برترین مقاله شماره 164 هفته نامه سلامت به انتخاب خوانندگان

لینک به این مطلب:

از واژه ها درست استفاده کنیم!

سلامت نیوز

اینو هم یک دکتری نوشته بود دلش میسوزه معلومه هنوز آدمهایی هستند که دل دارند

چهار پيچ تاير و تک پيچ يک لحظه فکر

2008-03-28T00:39:00.005+04:30

کلافه شده بود!
آخه هنگام بستن تاير ماشينش، و درست زمانی که می خواست 4 تا پيچ تاير را بردارد، آچارش به لبه ی قالپاق خورده بود و هر چهار پيچ قل خورده و درون چاه هرزآب افتاده بود.
بهترين راه حلي که به ذهنش خطور کرده بود اين بود که با يه سرويس خودش را به آپاراتی برسونه و چهارتا پيچ خريداری کنه! ما هم برای همدردی با اين طفلک هم می خنديديم هم شوخی می کرديم اما او فقط نگاه می کرد و حتماً تو دلش آرزو می کرد ما هم يه روزی مزه ی بی پيچی را بچشيم!
آن دورتر اما چندتا از بيماران اعصاب و روان ايستاده بودند و خيره به او نگاه می کردند.يکی از اون ها جلو آمد و گفت: حله! چرا غصه می خوری؟
ما هم ادامه داديم: حله... و دوباره صدای خنده بالا رفت.
بيمار روانی: آچار چرخ را بده من و بشين کنار!
- آچار را کنار کشيد، يعنی: پدرآمرزيده ما 3 تا عاقل توش مونديم تو می خواهی مسئله را حل کنی؟
يکی از دوستان برای آنکه نمک آش را بيشتر کند و لابد ميزان تبسم رفقا را افزايش،آچار را به بيمار داد!
بيمار يک راست سراغ تاير های ديگر رفت!
صاحب ماشين تندی پريد تا آچار را از دست بيمار بگيرد اما رفقا جلوش را گرفتند:
"بذار ببينيم می خواد چيکار کنه"
بيمار اما، از هريک از تايرها يک پيچ باز کرد و 3 پيچ به دست آمده را جای آن پيچ های اول بست. حالا هريک از تاير ها با 3 پيچ به اهرم خود متصل بودند.
بيمارروانی: حالا ديگه نيازی نيست آژانس بگيری! ماشين خودت را سوار شو برو پيچ بخر!
در حالی که سر تا پای بيمار روانی را برانداز می کرد جلوی پاش بلند شد و گفت: کی گفته تو بيماری؟
بيمار روانی: آقای دکتر...
- تو که از ما هم سالم تری!
- نه بابا! بيرون مث من خيلی اند، ولی من رو زودتر تشخيص دادن! *
----------------------------------------------
* تقديم به دوست گرامی ام " محمود نصر" که ماجرای بالا را با آب و تاب برايم تعريف کرد.

آزادی انديشه و بيان

2008-03-13T23:54:00.007+03:30

هيچ انديشه کرده ايد که واژه نامانوس و غريب "آزادی انديشه و بيان" چقدر زيبا و دلنشين است؟
هيچ گشته ايد که اين واژه را در عالم حقيقی نيز چونان شرابی که بر جان تشنه می نشيند درک نماييد؟
به نظر من آزادی انديشه و بيان يعنی:
اول بيانديشی!
سپس بيانديشی!
آنگاه بيانديشی!
و در نهايت، بيانديشی و بيان کنی!
و بگويي بدون آنکه کسی راهت را مسدود سازد.
بيان بدون انديشيدن، محکوم به زوال است و چون بخار بر خواسته از دهان، به فصل يخبندان،محو و نابود خواهد شد. بارزترين مکانی که در آن آزادی بيان بدون انديشه، فراوان است و اتفاقاً در کشور ما هم استثنائاً هيچ محدوديتی ندارد، بخش های بستری بيماران روان پريش است.
اما در انديشه بدون بيان، حکم کمی توفير دارد. انديشه ای که بيان نشود چون درخت يکساله ای ماند که طول عمری کوتاه دارد و عن قريب زوال می يابد.
جالب است، خدايي که نه ديده می شود نه حجم دارد و نه قلبی که به صدا درآيد، نيز انديشه خود به وحی منتشر ساخت تا جان تشنه موجودات از آنها کامروا شود و هر آن کس که ميل دارد و علاقه، آنها را به دعوت واسطه ای به نام پيامبر فروخواند.
و جالبتر آن که خدا در بسط انديشه اش هرگز استبداد نورزيد و کسی را مجبور به پذيرش نکرد. دليلش واضح است: خدا تنها وجودی است که به آفريده خود، يعنی انسان و فراخور او، عقل، ايمان دارد.
حالا شگفتا که مناديان اديان الهی، پس از مرگ پيامبران، نتوانستند به عقل و آزادی تن در دهند. چرا؟
اينجا هم دليل روشن است!
چون آنچه آنان می گويند يا نيانديشيده اند! يا مبنای بيانش همه چيز هست جز آنچه خدا بيان داشت.
تصور کنيد جامعه ای را که در آن آزادی انديشه و بيان وجود ندارد.

روز جهانی زن

2008-03-07T23:03:00.006+03:30

به نظر من زن را از دروازه ی انسانی دیدن،درست است نه از دریچه ی کوچک جنسیت!

به نظر من، زنان این زمانه، خود نیز به نگرش جنسی دامن می زنند.

به نظر من، مردان این دوران! از سر عمد باعث می شوند زنان به صحرای بی عاطفه ی جنسیت،اطراق کنند!

به نظر من، مصلحی، صلح را به جهان عرضه خواهد کرد که در چمنزار این جهان، گل انسانیت برویاند.

زن نه، مرد نه، فقط انسانیت!

تعادل حقوق زنان، هنگامی شکوفه خواهد کرد که، درخت انسانیت به خوبی رشد کرده باشد.

زنان این عصر، بیشترین اشتباهشان آن است که فقط برای رسیدن به قله ی مساوی حقوق با جنس مخالف می اندیشند. حالی که او هم چون خودشان انسانی بیش نیست ، انسانی با همه ی آمال و آرزو های یک انسان!

زنان این عصر، در بطن چونان اندیشه ای، بیش از آنکه به فراسوی تعادل نایل آیند به فراخنای تبعیض کشانده می شوند.

آه اگر زنان امروز، قله ی قافشان، انسانیت بود چه ها که نمی شد!

مردانی که بیش از انسانیت به جنسیت خود روی آورند، دیکتاتورانی سبک مغز می شوند و زنانی که همفکری کنند با این قبیله تهی مغز،عشوه گرانی می شوند برای شام سیاه نابرابری های عقل گریز!

زن و مرد می بایست چونان دو عنصر سازنده ی آب باشند تا در ترکیبشان، منشاء حیات زمین و آسمان شوند.

و کلام آخر آنکه، ناس و مردم و انسان و آدم و بشر در ذهنیت ناب خویش ، تصور مرد یا زن را نمی آفرینند.

گويا محتوایی را می آفرینند که عطر خوش بویش، فراتر از زن یا مرد بودن است.

اینکه در عصر ماشینی، هیچ روزی به عنوان روز جهانی انسانیت نام نگرفته است اندکی تامل برانگیز است.

پایان

کبریای توبه

2008-02-29T13:10:00.000+03:30

بعضی اوقات نوشتن یک شعر ناب ، نثر یک متن جان برخاسته و نگارش بیتی که ناگهانی از دوستی عزیز و یادآور دوران عاشقی به دستت برسد خود بهانه ی دلنگاشته ی یک هفته می شود. تقدیم به آنان که حریم دلشان حرم پاکی ها و صداقت هاست.

کبریای توبه را بشکن، پشیمانی بس است
از جواهرخانه ی خالی، نگهبانی بس است
ترس جای عشق جولان داد و اشک، جای یقین
آبروداری کن ای زاهد، پشیمانی بس است
یوسف از تعبیر خواب مصریان، دل سرد شد
هفتصد سال است می بارد، فراوانی بس است
خلق، دلسنگ اند و من آیینه با خود می برم
بشکنیدم دوستان، دشنام میزبانی بس است
نسل پشت نسل، تنها امتحان پس می دهیم
دیگر انسانی نخواهد بود، قربانی بس است
بر سر خان تو تنها کفر نعمت می کنیم
سفره ات را جمع کن ای عشق، میهمانی بس است
******************************
نثری از مرحوم رد صلاحیت شده جناب دکتر شریعتی:
خدایا!
به مذهبی ها بفهمان که آدم از خاک است.
بگو که یک پدیده مادی نیز به همان اندازه خدا را معنی می کند که یک پدیده غیبی!
در دنیا، همان اندازه خدا حضور دارد که در آخرت و مذهب اگر پیش از مرگ به کار نیاید، پس از مرگ هم به هیچ کار نخواهد خورد!
******************************
و بیتی نغز:
به اسم باغبان ما را خریدند
ولی با نام گل ما را بچیدند
غرض از بیت قبلی مصرع بعد:
که با پنبه سر ما را بریدند!

بزرگی يک ميليارد

2008-02-22T00:40:00.003+03:30

روز چهارشنبه و پنجشنبه اين هفته( يکم و دوم اسفند 1386) سالن کنفرانس برج ميلاد تهران پذيرای شرکت کنندگانی بود که برای اشتراک گذاری ديدگاه هايشان در اولين سمينار بين المللی شهر الکترونيک، گرد هم جمع شده بودند.
سخنران اول، شهردار تهران بود که نطقش تا عصر هنگام مورد تاکيد مابقی سخنران ها هم قرار گرفت. قاليباف يک جمله کليدی داشت که نقل به مضمون اين گونه کلامی بود:
" آقايان اينقدر جمهوری اسلامی را با رژيم شاهنشاهی و قبل از انقلاب مقايسه نکنيد! در مسير پيشرفت بايد خود را با کشورهای پيشرفته مقايسه کنيد، تا معلوم شود در اين 30 سال برای کشور چه کرده ايم!"
در عصر هنگام هم يکی از اساتيد دانشگاه به ايراد سخن پرداخت که بخشی از کلام او موجبات ساخت اس ام اسی شد که در آن اندازه واقعی يک ميليارد را به رخ خلايق می کشيد. من اين اس ام اس را همانجا برای برخی از دوستان فرستادم و حالا در اينجا هم حک می کنم. اين استاد دانشگاه برای آنکه به نقش فناوری اطلاعات و ارتباطات در بهروری و مديريت شهری ، به خصوص کاهش ترافيک اشاره کند مثالی آورد که بسيار جالب بود:
" در سال 83 روزانه بيش از 2/3 ميليارد دقيقه از وقت مردم شهر تهران در ترافيک هدر رفته و ساليانه در حال رشد است. همينطور نگويم 2/3 ميليارد! برای آنکه اندازه يک ميليارد معلوم شود خوب است بدانيد که از زمان ظهور پيامبر اسلام تا کنون هنوز يک ميليارد دقيقه نشده است!!"

شغلی که فقط در تهران يافت شود

2008-02-15T17:55:00.014+03:30

چند هفته پيش يکی از همکاران متخصص روانپزشک به درجه ی باز نشستگی نايل آمدند. ظاهراً جلسه ی خوبی هم برايش برپا می شود که بنده را سعادت حضور در آن جلسه نبود اما خبرش را در نشريه مخصوص انجمن روانپزشکان اصفهان خواندم.

در پايان اين جلسه ميکرفون را دست همکار بازنشسته می دهند تا مطالبی را بيان دارد و ايشان هم اطاعت امر کرده و پشت تريبون می روند.از تعارفات و تقديرات متداول ايشان که بگذريم اما در پايان به ذکر خاطره ای پرداختند که برای من جالب بود. به همين خاطر خاطره ی ايشان را می آورم:

"حکايت از اين قرار بود که يکی از بيمارانم را می خواستم مرخص کنم و احساس می کردم داروها اثر خودش را گذاشته و روال منطقی زندگی را می تواند ادامه دهد.پس به اتاق معاينه دعوتش کردم تا با يک معاينه ی ديگر مهر تاييد را بر مرخصی از بيمارستان بزنم.بعد از يک خوش و بش معمول و پاسخ های قابل قبول به او خبر مرخصی را دادم.خيلی خوشحال شد و از من تشکر کرد.

وقتی قصد رفتن از اتاق معاينه را کرد به او گفتم حالا که مرخص شدی! قصد داری کجا بروی و چه کار بکنی؟

در جواب گفت: آقای دکتر! می رم تهران!

پرسيدم: تهران چرا؟ مگر تو اصفهان زندگی نمی کنی؟

گفت: چرا! اصفهان زندگی می کنم! اما شغلی را که می خواهم اصفهان ندارد!

تعجب کرده بودم و چون نتوانستم اين شگفتی را نا مکشوف بگذارم بلافاصله پرسيدم: می خواهی بروی تهران تا چکاره شوی؟

کمی اين طرف و آن طرف نگاه کرد و انگاردوست نداشته باشد به همه اين شغل جديد را لو بدهد گفت:

میخواهم بروم تهران شاه شوم.*

---------------------------------

* در اين آخرين روزهای بهمن ماه و همزمان با پخش فيلم ها و سريال های مختلف دوران انقلاب از صدا و سيما، من هم خواستم از نگاهی ديگر ياد آن روزها ر ِ( بخوانيد re ) در خاطره ها زنده کنم.:))

بدون شرح کامل و تاريخی

2008-02-07T23:23:00.000+03:30

جناب حجت الاسلام و المسلمين ...(مثلاً اسلامی)

بدينوسيله به اطلاع می رساند برابر تحقيقات دفاتر شورای نگهبان در شهرستان ... شما با عنايت به بند ... ( يعنی عدم التزام عملی به دين اسلام) واجد شرايط کانديداتوری دوره هشتم مجلس شورای اسلامی شناخته نشديد. شايسته است در صورت هرگونه شکايتی مراتب را حداکثر ظرف مدت 48 ساعت به مراجع ذيصلاح اعلام نماييد.

جناب آقای دکتر...( مثلاً پزشکيان)
بدينوسيله به اطلاع می رساند برابر تحقيقات شورای عالی نظام پزشکی، حضرتعالی فاقد شايستگی لازم در امر طبابت هستيد.شايسته است در صورت هرگونه شکايتی مراتب را حداکثر ظرف مدت 48 ساعت به مراجع ذيصلاح اعلام نماييد.

جناب آقای مهندس...(مثلاً هندسی)
بدينوسيله به اطلاع می رساند برابر تحقيقات شورای عالی نظام مهندسی،حضرتعالی فاقد شايستگی لازم در امر مهندسی هستيد.شايسته است در صورت هرگونه شکايتی مراتب را حداکثر ظرف مدت 48 ساعت به مراجع ذيصلاح اعلام نماييد.

جهت ثبت در تاريخ، دو حکم آخری را تا به حال نديدم.اما...

اندر فوايد شناختی رد صلاحيت های کانديداهای مجلس

2008-01-31T22:26:00.000+03:30

من و آقا موسی پست قبل دوست مشترکی به نام شهريار داريم. از آنجا که شهريار در عنفوان جوانی خود را در خيل انقلابيون يافت و سپس به طرفه العين، خويشتن را در جبهه های حق عليه باطل مستقر ديد، شهريار را برازنده ی نام يک رزمنده مسلمان ندانست و در کوتاه زمانی، دوستان خواسته يا نا خواسته وی را ابوذر لقب دادند. شهريار تمام طول عمر جنگ را در خطه ی جنوب و غرب به سر برد تا جنگ خاتمه يافت.در احوالاتش همين بس که رفقای جنگی اش به ياد می آورند شبی را که رزمندگان پشت ميدان مين می مانند و شهريار به دليل هيکل رشيد و هرکولی که داشت روی سيم خاردارها مي خوابد تا ديگران برای فتح خطوط دشمن از وی بگذرند.
در دوره ی پنجم مجلس شورا، از يکی از شهرهای بلاد اسلامی نماينده گرديد و چهار سال در خدمت اسلام و مسلمين بود و هرگز ياد نداريم که چون برخی نمايندگان، نمدی برای کلاه خود جمع آورد و يا در احوال جناحين سياسيين کلامی رانده باشد. القصه از آن پس يک بار ديگر هم از شهری ديگر کانديدا شد و توفيق حضور در مجلس ششم را نيافت.
و اما اين بار از سر تکليف مجدداً از شهری ديگر کانديدا گرديد و با کمال شگفتی دريافت که در همين گام اول، به دليل عدم التزام عملی به اسلام مردود و از دايره ی ساير مکلفين محذوف گرديده است. آقا موسی با شنيدن چنين خبری در جمع ساير دوستان رو به شهريار می کند و چنين نغز می گويد:
شهريار جان آن سال که تو روی سيم خاردار ميدان مين خوابيدی، نه ما نه خودت و نه مسئولين درنيافتند که تو چقدر سبک سرو کم مايه از عقل و درايت بوده ای! بعد از چند سال، که مردم تو را نماينده خويش کردند، نيک معلوم بود که مردم هم نفهميده اند. اما امسال که رد صلاحيت شدی، دانستم که مسئولين الحمدلله بعد از چندين و چند سال اين را فهميده اند اما تو خود به واقع درک نکرده ای!

کربلا رفتن راه و روش دارد برادر

2008-01-24T23:14:00.001+03:30

عاشورای امسال، نزديکي های ظهر، يکی از دوستان مقاديری غذا از يکی از هيات ها گرفت و به اتقاق چند تن از رفقای ديگر رفتيم منزلشان.ناهار که ميل شد سر گفتگو ها بازشد وهر کسی از هر دری سخن می گفت. تقريباً اکثريت جمع کسانی بودند که زمان جنگ مدتی را در جبهه ها به سر برده بودند.موسی دوستی که به گفتن کلمات نغزمعروف است با همان حالت شوخ هميشگی، رو به حميد که اکنون در کرج آژانس مسافرتی دارد و هم کربلا می برد هم آنتاليا، هم کاروان عمره راه می اندازد و هم اکيپ مسافرت به دور دنيا،کرد و گفت:آقا حميد نمی دونم بالاخره فهميدی يا نه؟

حميد با تعجب پرسيد: چی رو؟

موسی :که الان بالاخره چطور کربلا می برند؟

حميد: خب معلومه! پاسپورت و ويزا می خواد و يه کم پول ناقابل!

موسی: ها گل گفتی! پس راه کربلا رفتن ايناست؟

حميد با حالت تعجب سرش را تکانی داد و با تاييد مابقی دوستان گفت: خب آره!

و موسی که انگار فرصتی به دست آورده باشد خودش را به جمع نزديک کرد و گويا که با همه صحبت می کند،دو دستش را محکم روی هم زد و ادامه داد:

پس مي فرماييد که راه و روش کربلا رفتن پاسپورت و ويزا و پوله!

بعدش کمی مکث کرد و گفت:

ای کاش اين رو سال 65فهميده بوديم.

بعد آروم تر ادامه داد: پس راه کربلا رفتن جنگ و تير و ترکش و خمپاره نبود...

بابا کربلا رفتن ويزا می خواست حميد،پاسپورت می خواست حميد!

حميد...

و همه با خنده ای بلند صدای موسی را که هنوز داشت ويزا و پاسپورت را تکرار می کرد ، قطع کردند.

تاسوعا و عاشورا هست اما زمان همچنان کوتاه است برای...! نه؟

2008-01-17T22:42:00.000+03:30

جالب است، تاسوعا و عاشورای امسال درست مصادف شده است با اولين تاسوعا و عاَشورايی که از اولين سالهای کودکيم به ياد می آورم. دست های کوچکم در دست زحمت کشيده ی مرحوم پدرم بود. و او با يک لباس بلند مشکی و زنجيری در دست، هيات زنجيرزن را دنبال می کرد. به اين خاطر ياد آن سال ها افتادم که در آن محرم نيز برف بود و سوز و سرما و در همان ايام بود که اگر اشتباه نکنم کم کم داشت پچ پچ مردم در خصوص انقلاب شروع می شد. بلندگو های آن زمان، البته دستی و کوچک بود و با باطری کار مي کرد و مردم در مسير دو مجلس با هم پيامک و بلوتوز رد و بدل نمی کردند و يا به جای آنکه گوشی هايشان را بالا بگيرندو از کس و کار مردم فيلم و عکس بگيرند دست و دلشان بيشتر به دم دادن( شعر دسته جمعی که با صدای بلند در جواب مداح می دهند)می رفت.عکس شاهنشاه البته در برخی هيات ها مرسوم بود و کمتر تمثال حضرات قهرمانان کربلا حمل می شد.! شمر و خولی و يزيد هم به سان امروز در يک حرکت نمادين بر فرزندان امام حسين می تاختند و گوشه و کنار، زنانی چادر به سر، آرام می گريستند. و صد البته بدون تفاوت با امروز، ناهار و شام را ميهمان هيات محل بودند و سر يک سفره با امام حسين و اهل بيت ظاهری، غذا ميل می کردند. حتی يک بار تعجبم را مخفی نکردم که ديدم امام حسينِ تعزيه برای شمر خورش آورد تا با هم بخورند.

يادش بخير، چند تا جوان رعنا هم در ميان هيات طبل و سنج مي زدند و چند سال بعد که به فراخور جنگ، جنگ زدگان آبادانی، در شهر ما هيات راه انداختند و طبل زدند، انگار مردم ما هرگز طبل و سنج نديده بودند. چرا؟ شايد علتش بر می گشت به ريتم خاص و حرکات موزونی که اين هيات تازه داشت.

پارسال، مداح هيات که می خواند،جوانتر ها بيشتر ريتمش را می دانستند تا ميان سال ها و مسن تر ها، اين هم لابد دليلی داشت!

جدای از تفاوت ها، اما شباهت هايی هم آنروز ها (حدود 30 سال قبل) با سنه ی 1386 دارد. يکی شور گرفتن فوق العاده ای که اغلب هيات ها در مقابل شدن با هم يا احياناً در يک مجلس زنانه شلوغ می آفريدند. ديگری، هنگام صرف غذا بود که هميشه عده ای درب هيات به صف، برخی، اشرافی با ديگ می بردند و اکثراً هم با يک وضعيت ناگفتنی همانجا ميل می کردند. بر منبر موعظه هم همانانی تکيه کرده بودند که امروز.

و اما در مورد امام حسين و فلسفه شهادت مظلومانه او و ياران بزرگوارش، هر چقدر در آن زمان ها گفته شد و اثر گذاشت امروز هم! نمی دانم چرا هميشه برای اين موضوعِ آخر وقت کم می آيد.يادم مي آيد حاج آقايی هم که بر منبر بود، وقتی به اينجا می رسيد که حرفهای سخت سخت بزند ، هياتی با سر و صدا و سينه زنی از درب مجلس داخل ميشد، آنوقت روحانی، عمامه و ردايش را ميزان می کرد و می گفت: " خب من ميکروفن را به دست عزاداران حسينی می دهم و از همه شما التماس دعا دارم" اين آخری را که می گفت با تعجيل پايين می آمد و از مجلس خارج می شد. در عالم کودکی پيش خودم می گفتم: ما، احترام به عزادار امام حسين را بايد از ملا ياد بگيريم. و زمانی کوتاه بعد در مجلس ديگر باز اين تکرار می شد. همان ملا و همان احترام و همان صحبت ها. تا امروز که هنوز وقت کم می آيد و ميکروفون به مداحان داده می شود.

اپيدمی انتظار

2008-01-10T23:50:00.000+03:30

ما جماعت ايرانی، جماعت منتظری هستيم. نسل اندر نسل، و درست در يک گزينه مشترک و تکراری، مانده ايم و مانده ايم و مانده ايم!
ما همواره منتظريم تا کسی يا گروهی از راه برسد و وضعمان را به سامان کند. البته هر ازگاهی هم جنبيده ايم و حرکتی ايجاد کرده ايم اما در کل، اپيدمی انتظار بد جوری شايع است. حتی در مبانی دينی هم اين خبط عظيم را داخل ساخته ايم. با يک رويی به درازای تاريخ ورود اسلام به ايران، نشسته ايم و منتظر که حضرت مهدی بيايد و همه چيز خوب شود.( بابا اين رو نيست که...) در عالم سياست هم که خود اظهر من الشمس، هويداست.اگرجناح راست نتوانست بساط مملکت داری را رونق بخشد لابد بايد منتظر جناح چپ شويم؟،و اگرآقای خاتمی نان درست و حسابی به سفره انديشه ما وارد نکرد،باز نشستيم و منتظر تا دکتر محمود احمدی نژاد نفتی به چراغ ديدگاه ما کند!
در جهان علم هم بايد درصد بگيريم ببينيم چه ميزان از علوم ما وارداتي است؟ نديديد وزير محترم علوم امسال چقدر دلشان خوش بود که ايران در بين چند کشور دنيا مقام چندم شده است؟! حالا جالب تر آنکه فرد يا گروهی هم که بنا بر همين اپيدمی انتظار سر کار می آيند وبه قول آقای فتحعلی اويسی در آن سريال زير آسمان شهر، سکان اين کشتی به گل نشسته دريای طوفان زده را به دست مي گيرند با تعجيل فراوان تلاش می کنند، به مخيله خلايق اين کشتی فلان و بهمان به زور وارد کنند که: در زمان ما همه به سامان شد و خرابی های مانده از قبلی ها برچيده شد.
کافی است اگر اهل انتظار صرف نيستيد و قصد داريد جنبشی هم در خود ايجاد کنيد به ليست عمده ترين مشکلات کشور ايران در 50 سال گذشته نظری بيفکنيد. چند فقره از اين معضلات، اکنون سامان بخشی گرديده يا قرار است بقيه اش حل شود؟ حتماً جواب خواهيد داد استحکام بخشی بناها در مقابل زلزله؟
اين دو نقطه دی را خارجکی ها ساختند برای چنين مواقعی!

!عشق با عينکی که يک شيشه داشت

2008-01-03T23:46:00.000+03:30

امشب بيماری که عينکی روی چشمانش بود که يک چشم، شيشه داشت و يکی نداشت و پيراهني پوشيده بود که يک طرفش، داخل شلوار بود و آن طرفش بيرون، جلوی مرا گرفته وگفت:
آقا جرم من چيه اينجا اسيرم کرديد؟ بابا من فقط عاشق شدم! حالا هرکي عاشق شد باس بيارنش بيمارستان؟
گفتم: واقعاً؟
و وقتی ديد بالاخره پزشکی هم پيدا شده که به حرفش گوش بده! مرا به کناری کشيد و آرام تر از قبل کنار گوشم چيزی گفت که ناخودآگاه هرچي به گفته هايش فکر مي کنم بلند مي خندم.
با آب و تاب و اندکی لهجه ی لوطي گفت:
راستش آدکتر، تو خيابونِِ ما يه خانم دکتر بود که چند وقتيه عاشق من شده و منوحسابی مي خاد! منم که ديدم عاشقمه، اومدم عاشقش شدم. داشتم اين عشق رو برای يه جمعی می گفتم که يهويی ديدم چارتا آدم قلچماق دوروبرم روگرفتن و يه آمپول اين هوا ( وجبش را باز کرده بود و دستهايش کمی مي لرزيد) کردن تو ... . اونوقت بود که چشام سنگين شدن و وقتي بيدار شدم بين اين خل و چلا جام دادن! حالا ميشه يه خواهشي بکنم دکترجون؟

تمام حواسم جمعش بود که اين عاشق آمپول چشيده از من چه خواهد خواست!

کمي اين پا و اون پا شد و بعد دست خودش را تو جيب پيراهنش کرد و يه قطعه شيشه شکسته درآورد و گفت:

اينجا شيشه بُر نيست؟

دکتر! بده عينکمو شيشه بندازن!

------------------------------------------------------

* با اندکی تخليص و اضافات

عقلانیت و انتخاب

2007-12-27T22:37:00.000+03:30

دوستی نقل می کرد که:

یکی از علمای معاصر در یکی از دانشگاه ها مشغول سخنرانی در باب عقلانیت محوری بود و دانشجویان نیز سخت غرق کلام شیرینش بودند که داشت قصه ی عالمی را می گفت که در مسئله ای سخت مانده بود و هرچه در کتب و منابعش غور می کرد هیچ راه حل نمی یافت. هرچه بیشتر می گشت ، در حل معضل علمی خود نا امید تر می شد تا آنکه شبی نا امید و رنجور کنار شمع و کتاب های حجیم به خواب رفت. در عالم رویا علی علیه السلام را زیارت کرد که سخت مشعوف او بودند. سلامی کرد و نزد حضرتش نشست، حضرت به او فرمودند: فرزندم راه حل مشکل تو چنان است و چنین است و... پس چون از خواب برخواست، کتاب بسیار گشود و راه حل امام علی را مرور کرد اما هرچه گشت به آن راه نرسید.شب بعد مجدداً ایشان را در خواب دید که بر روش خود اصرار کرده و وی را بشارت به آن می دادند.

این رویاها تا سه شب تکرار شد و هر بار امام بر روش خود تاکید کردند و این عالم نیز هر بار پس از برخواستن، کتاب های بیشتر را می گشت و چون به گشایشی که امام علی می کردند نمی رسید در دل از مولا عذر می خواست و اینچنین می گفت: مولاجان من باید با استدلال به آنچه شما می فرمایی برسم و هیچ طلبه ای از من نخواهد پذیرفت که در حل این مسئله او را به رویا و خوابم حوالت دهم.

پس در سومین شب امام را در خواب دید که او را سخت در آغوش گرفته و به او احسنت و آفرین می گفتند که راه عقل و استدلال را بر خواب و اسطرلاب ترجیح داده است.

دوستم باز ادامه داد که سخنرانی آن عالم معاصر که به اینجا رسید به نظر آمد که بسیاری از دانشجویان را خوش آمده است چرا که لبخندی ملیح بر لبان دختران و پسران نقش بسته بود.اینجا بود که سخنران عمامه اش را با دست کمی اینطرف و آنطرف کرد و با لحنی جدی تر ادامه داد:

عزیزان من اگر به کسی نگویید به شما می گویم که از نظر عقلی این خواب آخر هم ارزش علمی ندارد. اعتبار رویای آخر درست برابر رویاهای شب های گذشته ی این دانشمند است. یک آدم عاقل در بیان اعتقادات خود هیچ گاه به خواب و رویا نمی پردازد.پس اگر راهی بر می گزینید، مواظب باشید که استدلالات محکمی بر آن انتخاب داشته باشید.

------------------------------------------------------------

* من از این حکایت همین را می فهمم که سوای تمثیل این سخنران، نتیجه گیری اش بسیار با ارزش است.توصیه وی درست دستورالعمل گران سنگی است که ما کمتر در انتخاب هایمان رعایت می کنیم و ما ملت عظیم الشان ایران پرونده ای داریم به سنگینی تاریخ که ...

بیماری گرانی

2007-12-20T23:47:00.000+03:30

در عمر چند هزار ساله بشر هیچ پزشکی پیدا نمی شود که به بیماری گرفتار نشده باشد و مردم با اینکه این موضوع را به روشنی می دانند، اما، باز برای مداوای دردهایشان به پزشک مراجعه می کنند. فرقی نمی کند که طبیب از کدام خانواده یا اصل و نصبی باشد، یا از چه فرقه و نژادی، ویروس سرماخوردگی او را هم در می نوردد و زمین گیرش می کند. در اینگونه موارد پزشک دقیقاً درمانی را برای خود استفاده می کند که برای بیماران خود نسخه کرده است. بگذارید موضوع را جالبتر کنم.کمتر بیماری را می یابید که با علم به اینکه پزشک هم خود بیمار می شود از رفتن نزد طبیب سرباز زند.

هنگامی که پزشکی در حال معاینه بیمار سرماخورده ای هست، دقیقاً طعم و مزه ی بیماری را می داند و حتی در برخی موارد نیک می داند که ممکن است این بیماری را هر آینه از آخرین بیمارش واگیر کند. و آخرین نکته در این مقدمه آن است که هیچ پزشکی را نخواهید یافت که خود را از بیماری در امان بداند.

مقدمه فوق را به این خاطر نوشتم که کوتاه و مختصر نقبی به گرانی - این بیماری تمام دولت ها - بزنم. گرانی هم نوعی بیماریست. عده ای ملموس، درگیر آن هستند و شبانه روز با آن دست و پنجه نرم می کنند و عده ای هم سودای درمانگری این عارضه.اکثریتی مبتلایان این بیماری و اقلیتی، مدعی درمان این بیماری.اما بین این بیماری با آنچه در مقدمه آوردم یک تفاوت فاحش وجود دارد که چندان هم نهفته و نا آشکار نیست. و به نظر من اگر این بیماری را راه علاجی نیست،جمله اشکال آن در این است که طعم تلخ گرانی ،در طبیبان مدعی یا دیربازیست رخت بر بسته و یا هرگز به جانشان ننشسته تا مفهوم آن دریابند و درمانش کنند.

سروشی برای قبیله سرطانی ها

2007-12-13T23:43:00.000+03:30

متاسفانه امروزه با موج پیشرفت بیماریهایی که به نوعی به واژه سرطان ختم می شود مواجهیم. اگر تا دیروز در یک شهر یا روستا بیماری یافت می شد که مبتلا به سرطان شده و باعث نگرانی اهالی می شد اما امروز دیگر این بیماری آنچنان بسط و توسعه یافته که غلظت افسردگی ناشی از عوارض آن اکثر خانواده ها را درگیر خود ساخته است. اینکه علت و مسبب چنین پراکنندگی ،کدامین فاکتور محیطی یا ژنتیکی هست هنوز چندان مکشوف نگردیده است اما به وضوح بر جامعه تاثیر گذاشته و موجبات نگرانی آنها را فراهم ساخته است. نظام خانوار جهانی یا افسرده و نالان از آسیب های وارده ی این بیماری لاعلاج است و یا نگران گرفتار شدن خود یا یکی از عزیزان نزدیک به امواج این بیمار ی مهلک است.

در این میان مطالعه ی زندگی فرد یا افرادی که به نوعی با این بیماری دست و پنجه نرم کرده و تسلیم شده یا بر آن فائق آمده اند نه تنها خالی از لطف نیست بلکه برای هر کسی به ویژه برای آنها که در شرف درگیر شدن با سرطان هستند، بسیار مفید و اثر بخش است. بسیاری از مبتلایان به سرطان با تکیه بر انرژی فردی که چون آنها مبتلا شده و در هم آوردی با سرطان نجات یافته است، از بالین بیماری بیرون جسته و امروز از موثر ترین افراد جامعه شده اند. نجات یافتگان، همچون ماده ای که با دقیق ترین تکنولوژی ها پالایش و خالص گردیده باشد، از میان انسان های هم عصر خویش پالایش شده و با صداقت و صفای زاید الوصفی در خدمت هم نوعان خویش قرار می گیرند و بسیاری هم عمر خود را در حالی به انتها می رسانند که معنی و مفهوم تام و تمام عشق و زندگی را با تمام وجود درک کرده اند و کمترین گله ای از ناملایماتی که آنها را در نوردیده نداشته اند. اینان چون سروشی آسمانی بر عرصه ی خاک تکیه داده و هر پذیرنده ای که به کمکشان نیاز داشته باشد را با آغوش باز به خیمه ی پر انرژی خویش دعوت می کنند. و جالب است بدانیم که بخش قابل توجهی از مبتلایان جدیدی که با نجات یافتگان معاشرت می کنند خود نجات یافته می شوند.

امشب اما در بیمارستانی که کشیک می دهم با یکی ازاین معجون های آسمانی آشنا شدم. دوستان خوبم نوید و حسین مسبب این نشست می شوند. مدتهاست منتطر دیدنش بودم. حمید رضا بوالحسنی، یک نجات یافته در عصر ماست. با انرژی تمام سخن می گوید و بر پیکر ما گرمی حیات می بخشد. از بین کلام سبز و لطیفش درمی یابم که از هنگام پیروزی اش بر سرطان تا این لحظه چند نفر ، به قافله نجات یافتگان اضافه کرده است. او خود این انرژی را از "لانس آرمسترانگ" به خوبی دریافت کرده است. و به شکرانه این عافیت کتاب وی را ترجمه و امروز در دسترس بیماران و خانواده هایی قرار داده که در حال مبارزه با سرطان هستند. بر روی جلد کتاب، حمید بوالحسنی با گرمی تمام نوشته است:

سرطان بهترین رویداد زندگی من

وقتی حرف هایش را می زند، اشک در چشمان هر چهار نفرمان حلقه شده است و اگر رخصت دهی فورانش دور از انتظار نخواهد بود.

بزرگترین حادثه ای که خدا در همه کتب مذهبی عالم به آن اشاره دارد، زنده کردن مجدد انسانها در روز قیامت است . از سوی دیگر انسانها اگر عمری تلاش می کنند، تمام هم و غمشان حیات و زندگی است.حال بوالحسنی عزیز از مرگ رهایی یافته است پس زندگیی که عمری باید می دوید تمام شده است و این حیات جدید، یک موهبت است. حال او مشغول به تزریق همین انرژی به دیگرانی است که در پایان راهند. چند نفری هم خوشبختانه از گرمای گفتارش منتفع شده و به جمع نجات یافتگان پیوسته اند.

ای کاش تمام کسانی که با بیماری سرطان درگیر هستند امکان مصاحبت با او یا کتاب ترجمه شده اش را داشتند. آنوقت به جرات می توان گفت که نجات یافتگان بیشتر می شدند.

سپید نوشتن

2007-12-06T22:15:00.000+03:30

دوستی گله کرده بودند که سیاه ننویسیم! ماهم که از قضا بچه حرف گوش کنی هستیم، گوش می دهیم. هر چند به قول خودمان:

پسته خندان است در ظاهر و لیک

رنگ خون دارد دل افسرده اش

دوست دیگری در وبلاگ وزینشان این شعر مرحوم قیصر امین پور را آورده بودند:

قطار میرود
تو میروی
تمام ایستگاه میرود
و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام!

و از شما چه پنهان، این شعر چنان تاثیری داشت که من هم دست به کار شدم و دلنگاشته ای را در پاسخ( که حضرت همسر مهربان آن را کمی دست کاری و تخلیص فرمودند)، چنین آوردم:

اگر قطار رفته است

و ایستگاه و یار رفته اند

و آن نشان سادگی!.

نگاه کن!

همان که تکیه کرده بود به نرده ها

و در خیال خود سرود

قطار میرود!و یار می رود

رفته است و می رود.!

و می رویم

یکی جلوتر است و ما کمی عقب

می رویم

قرار هر کسی نوبتی است.

فقط کمی نگاه و اندکی به گوش!

ببین نوای دور یار

صدا به کی می زند

همو شده است نوبتش که می رود

مثال میوه ای که می رسد.

اگر صدا نکرده رفتنی شویم

نمی شود دقیق گفت ولی

مثال میوه ای شویم

که می رود وکال می رود.

چه آسان مرگ را آواز می داریم!

2007-11-30T02:22:00.000+03:30

مرگ نا معلوم دکتر زهرا بنی یعقوب، اگر هر علتی داشته باشد که ما نمی دانیم! اما به روشنی و وضوح سیکل وفات این پزشک جوان را حلقه ای به نام ستاد امر به معروف و نهی از منکر استان همدان تکمیل کرده است. به عبارت برهان خلف، اگر خانم دکتر، توسط ماموران این ستاد دستگیر نمی شد، الان در چه وضعیتی بود؟ زنده یا سر در نقاب خاک کشیده؟
خدا آخر و عاقبت همه را ختم به خیر کند، از وقتی وضعیت جاده ها نا مناسب شده و دم به دقیقه آمار می دهند که چندین نفر در جاده ی فلان جا ، جان باختند، ارزان شده این متاع جان!اصلن یک چیز عجیب و غریبی است مرگ و میر در کشور ما! دوران انقلاب یک جور، در زمان جنگ جور دیگر و اکنون هم به روشی دیگر!
من شاید خود بارها بر بالین نزدیک ترین دوستانم در جنگ حاضر شدم و اشک ریختم اما الان می فهمم که اشک من نه به جهت رفتن او بوده که صد البته به دلیل ماندن خود بوده است. اگر چه این نوع نگرش در جای خود قابل نقد و بررسی است اما به نظرم یک اشکال عمده دارد که اگر مهار نشود عوارض اجتماعی مناسبی ندارد و آن ارزانی و کم قیمتی جان مردم است. در جامعه ای که به جای صلای زندگی و نشاط و حیات، بر برج و باروی آن بوی مرگ بوزد، تیتر مطبوعات و هدلاین اخبار رسانه ایش جنگ و بمب و تباهی جان ها باشد، چه انتظار که راه به سوی ترقی و انبساط و شکوفایی بر دارد؟!
من به عنوان یک ایرانی، که زمانی نیز در پیکار با متعرضین به ناموس و مملکتم سر از پا نشناخته ، پشت به تمام آرزوهای پدرانه و مادرانه کردم و البته در این راه چند ضربه ای هم نوش کردم، به این روند ارزان فروشی جان در مملکتم معترضم.راحت بیان می شود که دختری جوان و پزشک و خادم مرده است!
برادر من، خواهر من، اینجا یک کشور اسلامی است! باید از علی و عدالت و پاکی فقط یک اسم باشد و بس؟ پس نمود این عدالت را کی باید مردم بی نوای این کشور ببینند تا باور کنند مقتدایشان چگونه بوده است؟
خیلی جالب است! به جای آنکه ظلم اسمی و غیر ملموس باشد و عدالت ملموس!برعکس آن را می بینیم!
نکته ای که من به آن اشاره کردم یک معضل اجتماعی است و بر دولتمردان حال و آینده ی مملکت است که آن را سامان بخشند.
انرژی هسته ای حق مسلم ماست!
انرژی زندگی حق مسلم تر ماست
و انرژی با هم زیستن مسلم ترین حق!
مگر نمی گوییم محمد رسول الله اشداء علی الکفار و رحماء بینهم؟
کاش اندکی از بخش دوم این آیه کریمه را به ما نشان می دادند!
رحماء بینهم ام آرزوست.

قاچاق قانونی بنزین

2007-11-22T20:45:00.000+03:30

چند هفته قبل به قصد اصفهان، با یک آژانس تا میدان آرژانتین طی طریق کردم. رانند آژانس از آذری زبانها بود و وقتی صحبت می کرد دلم می خواست می توانستم صدایش را ضبط کنم. در باره کمبود بنزین و دردسرهای این روزهای امثال خودش با بنزین می گفت: اینا دیدن تانکر تانکر بینزین داره از مملکت بدون اینکه چیزی عاید دولت بشه خارج میشه! گفتند چی کنیم چی نکنیم! گذاشتند و برداشتند، بینزین را کارتی کردند.حالا چی شده؟ بینزین گانونی( قانونی) گاچاگ( قاچاق) می شه! دیگه گیر( غیر) گانونی نمیشه که!

این موضوع گذشت تا شب گذشته که حول و حوش ساعت 24 وارد اصفهان شدم. با کمال تعجب تعداد کثیری ماشین های آخرین مدل ر ا دیدم که در پمپ بنزین صف کشیدند. از راننده تاکسی پرسیدم چه خبره؟ گفت امشب زمان دریافتی بنزینی وانت بارها و تاکسیاس! چون سهمیه ماه خاتمه پیدا می کونه! ایستادند تا تتمه بنزین خودشونو بگیرن تا سهمیه ماهشونو کامل استفاده کنن.

تاکسی داشت دور میشد.از گوشه پنجره نگاه کردم، اما تاکسی یا وانت باری در صف نبود! اگر هم بود در صف نبود. گوشه و کنار ایستاده بودند.

راننده گفت: تعجب نکون! وانت بارا، آ تاکسیا در چنین لحظات نابی سهمیه اضافی خودشونو به ما بقی خلایق که بنزین کم دارند، می فروشند. یعنی قاچاقی سالمی سوختس!

بعد از آنکه کمی دور شدیم، انگار که چیزی یاد این تاکسی ران اصفهانی آمده باشد ادامه داد:

آقایی احمدی نژاد، اون روزی که حرف از(بخونید ez) آوردنی پولی نفت تو سفره ها زد( zed بخونید) فکر نیمیکرد بنزین اینقده گرون بشه! وگرنه می گفت پولی بنزینا بشتون( بخونید: beshetoon) می دم. تا الانه که دارد با این کار پولی بنزین را بمون میدد! حالا درسس که قاچاقیس اما در هر حال اومدس تو سفره!و بعد کلی خندید.

راستی تا یادم نرفته این را هم بگویم که 33 پل در آن ساعت شب حسابی زیبا بود. جایتان خالی! عکس موبایلیش را تقدیم می کنم.

این بار اما جور دیگر باید دید

2007-11-15T23:56:00.000+03:30

آدم وقتی برخی نوشته ها را می بیند، قوای دماغیش آنچنان به خارش و سوزش و درد و هزار مشکل بر می خورد که کافی است سر در جیب تفکر برد و دیگر نخیزد از این مرگ!احسانه در این سیاهه ی دهشت و امیر در این نوشته ی قانون را بشکن چون حقوقی نداری آنچنان آدمی را مشغول درون می کنند، که زنده بودن را از یاد برده به دامان مرگ پناه می جوید! وقتتان را نگیرم. شما هم اگر فکرتان می خارد سری به آنجا بزنید.

دیه ای با چهار دست

2007-11-08T19:00:00.000+03:30

امشب یکی از پرستارهای بیمارستان برایم تعریف می کرد:
هر کار کردند نتوانستند رضایت پدر را به دست بیاورند. پسرش بدجوری چاقو خورده بود و چه بسا تا آخر عمر مجبور باشد تاوان این آسیب را پس بدهد.جوانی که چاقو را وارد قفسه سینه تک پسر نوجوان این پدر کرده بود تا خرخره در مستی غرور بود.شیشه غرورش وقتی صدای شکستن داد که دادگاه حکم محکومیتش را صادر کرد.
از آن موقع بود که همه ی شیوخ و بزرگان ردیف شدند تا پدر از جوان مغرور درگذرد.اما پدر که حالا یکبار تا مرز مرگ و قتل دلبندش را تجربه کرده بود، روی هیچ کسی را نگرفت. هشت میلیون دیه هم عدد کمی برای خانواده ی طرف نبود. .یکی از روز ها جوان متکبر درخانه پدر را زد! و این بار انگار که کلی از چرک و کثافت و تعفن نخوت از پیکرش ریخته باشد ازاو خواست تا از گناهش درگذرد. نگاه پدر آرام تر شده بود! با گذاشتن شرطی جوان را سفیر کرد تا پیغام را به خانواده خودش برساند.تمام شرط این بود:
به جای هشت میلیون تومان، سه میلیون
سه ساعت وقت
حضور هر دو پدر و هر دو پسر
و در پایان سه ساعت، حضور در دادگاه و امضای مدارک رضایت.
راستی آن سه میلیون هم نقد باشد و همه هزار تومانی!

خانواده ی جوان خیلی خوشحال شده بودند.از یک طرف دیگر پسرشان به زندان نمی رفت و از سوی دیگر هشت میلیون هم سه میلیون تومان شده بود.چه پدر فهیم و نیکو کاری!آنچه نگرانشان می کرد، درخواست سه ساعت فرصت بود! کمی نگران کننده بود. شاید کلکی در کار باشد. نکند ...
ساعت هشت صبح در خانه ی پدر به صدا در آمد. پدر پس از باز کردن در، مطمئن شد که جوانک به اتفاق پدر آمده اند.حال پسرش اگر چه کاملاً رو به راه نبود اما با پدر بیرون رفت.پولها را تقدیم کردند." سه میلیون تومان نقد و همه هزار تومانی" این جمله ای بود که جوانک برای ایجاد ارتباط بر زبان آورد. پدر نگاهی به کیسه پول کرد و با علامت دستش به جوانک حالی کرد که کیسه پیش خودش بماند.

قرار شد پدرها سوار و پسر ها پیاده آنها را دنبال کنند.

جایی کنار یک صندوق صدقات ایستادند:
پدر رو به جوانک کرد و گفت: ده هزار تومان از آن پول ها بده پسر من تا بریزد داخل صندوق. جوانک چنین کرد.
ماشین 5 دقیقه بعد کنار درب منزلی توقف کرد.
دویست هزارتومان بده تا به صاحب این خانه بدهد.معلوم بود که خانواده مستمندی بودند.جوانک چنین کرد.
بیست یا سی جا توقف کردند. و حدود ده جا فقط صندوق بود. کم کم جلو درب دادگاه بودند. تقریباً پانزده دقیقه ای هم از سه ساعت فرصت گذشته بود.
پدر آرام از ماشین پیاده شد.و پنج دقیقه بعد تمام فرم های رضایت امضا شده بود.وقتی از دادگاه خارج شد خداحافظی هم نکرد.آن طرف تر اما دو جوان با کیسه ای ایستاده بودند که به نظر می رسید مقدار کمی پول در آن است.جوانک دستی در کیسه کرد و حدود بیست هزارتومان باقی مانده را درآورد.چشمانش به چشمان پسر خیره ماند.پدر وقتی از سر خیابان پیچید نگاهش به آنها افتاد که داشتند با همدیگر پول ها را در صندوق صدقات می انداختند.

دور دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد

2007-11-01T19:43:00.000+03:30

افراد برای نوشته ها، کرده ها و گفته های خویش دلیل می آورند. من امشب فهمیدم آقای احمدی نژاد یک دوره ی دیگر هم رییس جمهور ما خواهند بود. دلیل این مدعا هم بر میگردد به سخنان آقای علی آبادی ، رییس سازمان تربیت بدنی کشورمان در جمع 40 کشور عضو ای بی یو که از طریق شبکه سوم سیما و حول و حوش ساعت 7:30 پخش می شد. ایشان در بخشی از سخنان خود ضمن اشاره به موفقیت های چشمگیر تربیت بدنی در دو سال گذشته، ابراز نظر کردند که انشاالله در دور بعدی ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد به شاخص های بالاتری نیز نایل خواهند آمد.

حالا به من خورده نگیرید که دلیلم آبکی است و این جور خورده تراشی ها! خودتون شاهد بودید که دور اول ریاست جمهوری به همین سهولت، که آقای علی آبادی فرمودند، رای آوردند.حتی برخی از دوستان هم اندیشه ایشان هم هنوز باورشان نشده است که رفیق شهردارشان به جد رقیب انتخاباتی آنها بوده است. باور ندارید یه توک پا بروید پیش آقای لاریجانی و رضایی و قالیباف! آقای ولایتی را جدا کنید! به نظر من ایشان به موضوع مهم قافیه رفاقت و رقابت زودتر از همه پی بردند.چون با کناره گیری زود هنگام از عرصه ی رقابت های انتخاباتی هم رفاقت خود با آقای هاشمی رفسنجانی را حفظ کردند هم احترام بزرگتر را نگه داشتند. بالاخره هرچه باشد دکتر ولایتی اول یک پزشک است، دوم، متخصص اطفال و سیم، وزیر خارجه و خروج و ...

والسلام

مخاطب در اغما

2007-10-20T01:25:00.000+03:30

اول: اگر کسی دستش به مسئولین شرکت پارس آنلاین می رسد لطفاً به آنها بگوید سایت بلاگر را از لیست فیلتر شده خارج کنند. من الان با فیلتر شکن موفق شدم نوشته ای نو بگذارم.ضمناً محض رعایت دموکراسی زنگی هم 4 شب پیش زدم که قول مساعد دادند موضوع را حل کنند که البته تا حالا اتفاق خاصی نیفتاده است. دوستان حتماً مطلعند که گیرندگان سرویس ای دی اس ال اگر فقط یک روز در پرداخت ماهیانه پارس آنلاین تاخیر کنند ارتباطشان قطع می شود اما اگر ما از این شرکت درخواستی داشتیم ... بگذریم! بی خود که اسم ما را جهان 3 نگذاشتند! یکی از معانیش، هر کاری را با بیش از سه روز تاخیر انجام دادن است.

دوم: همکاران من در هفته نامه ی سلامت مقاله ی انتقادی اینجانب در مورد سریال اغما را هفته ی پیش با عنوان مخاطب در اغما به چاپ رساندند. مقاله ظاهراً بی تاثیر نبود و از آنجا که آخرین قسمت سریال با تاخیر یک هفته ای پخش گردید، برخی اشکالات، در آخرین قسمت رفع شده بود که جای تشکر دارد. اکنون دوستان را میهمان مطالعه ی این مقاله می کنم:

خوشبختانه در چند سال گذشته، سینما و تلوزیون در گسترش رویکرد توسعه گرای خویش، پا به پای محتوای متون اصلی فیلمها و سریالهای خود سعی کرده است آنجا که قدم در عرصه های تخصصی نظیر صنعت، علم و خصوصاً طب برمی دارد با صاحبان اصلی این فنون مشاوره کرده تا بار محتوایی را از نقطه نظر فن و رشته ی مورد بحث در آن اثر هنری، از گزند گفتار و کرداری که سنخیت با فن مطروحه ندارد در امان نگه دارد. این رسم سالهاست که در آثار جهانی به چشم می خورد و اگرچه در برخی از همین آثار هم اشتباهات کلان فنی صورت می گیرد اما روند کلی به سوی رعایت شئونات علمی و فنی بوده است. رعایت القائات فنی در سریالها و فیلم ها، هنگامی که قرار است مبحثی طبی مورد توجه قرار گیرد، ظرافت و دقت نظر مضاعفی را از تهیه کنندگان و کارگردانان این آثار طلب ی نماید چرا که موضوعات پزشکی تمام لایه ها و اقشار اجتماع را به خود جلب می نماید و اگر به سهو یا عمد اشتباهی در این گونه موارد صورت گیرد، پاک کردن و اصلاح آن خبط از اذهان عموم کاری بس دشوار و سخت خواهد بود.
سریال اغماء که ظاهراً شبهای آخر خود را در ماه مبارک رمضان پشت سر می گذارد، از جمله مجموعه های موفقی است که جدای ازهر گونه قضاوت بر محتوای دینی آن، مورد توجه عام و خاص قرار گرفته است. من خود نیز به عنوان یک پزشک از سکانس ههای مختلف آن لذت برده و اعتراف می کنم که بخش های زیادی از آن به صورت کلی بر جانم نشسته و بهره خود را برده ام .اما با آن که دو تن از همکاران محترم من مشاوره بخش پزشکی آنرا داشته اند باز از گزند برخی از اشکالات علمی و ظاهری در امان نمانده است که احترماً به آنها اشاره ای کوتاه می نمایم.
نقد آثار هنری نظیر فیلم و سریال از یک اشکال عمده برخوردار است و آن که متاسفانه دیگر بر خود اثر، تاثیری ندارد اما می تواند توجه آیندگان را به آن جلب کرده و از اشتباهات بعدی جلوگیری نماید. به عبارت بهتر فیلم و سریال شبیه کتاب و تالیف نیست که با نقادی و ابراز اشکالات احتمالی در چاپ بعد آنرا تصحیح نمایند. سریال و فیلم هنگامی که به مرحله پخش و اکران رسید دیگر نمی شود اشکالات را پاک نمود اما گفتن و نوشتن ایرادات فنی می تواند توجه سازندگان بعدی را به خود جلب کرده و غنای مجموعه های بعدی را افزون سازد.
در سریال اغماء اگرچه لغت اغماء یک کاربرد ذوجنبه پیدا کرده اما به صورت مدام با یک لوکیشن بیمارستانی مواجهیم که گاهاً عبارات علمی بین متخصصین رد و بدل می شود . کاربرد اصطلاح دارو ها، بیماریهاو عبارات از یک سو و اماکن حضور دوربین، نظیر اورژانس، بخش وآی سی یو باید با وسواس کامل و حتی با دید آموزشی نگریسته شود و از پرداخت هر صحنه یا عبارتی که به آن کمترین شکی هست باید اجتناب کرد.
یکی از موارد ی که می شد با دقت بیشتر از اشکال آن پیشگیری کرد بخش آی سی یو است. متاسفانه در سریال اغما این بخش به گونه ای به تصویر کشیده شده است که گویا همانند یک بخش معمولی می شود در آن آمد و شد کرد. مزید استحضار خوانندگان گرامی ، بخش آی سی یو در هر بیمارستانی دارای استانداردهای خاصی است که رعایت آن در دورافتاده ترین نقاط این کره خاکی برای پرسنل پزشکی واجب و لازم است. یکی از ملزومات بدیهی این بخش محیط استریل و عاری از باکتری هایی است که وجود آن می تواند هریک از بیماران بستری در آن را با معضلات بزرگ روبرو سازد. درست به همین دلیل ، پروتکل ورود و خروج از این بخش واجد دستورالعمل های سخت گیرانه ای است . تقریباً هیچ همراهی حق ورود به آی سی یو را مگر در شرایطی که پزشک تشخیص دهد ندارد و در سریال اغماء بر خلاف سریال یک وجب خاک، به خوبی این مسئله رعایت شده است.اما چیزی که در سریال تلوزیونی اغما چهره ای غیر فنی به خود گرفته است اینکه پزشکان و پرستاران هنگامی که اراده می کنند تا به بیمارشان سرکشی کنند، بدون رعایت اصول بهداشتی و با همان البسه و کفشهایی که بیرون از بخش دارند وارد بخش مهم آی سی یو می شوند.هموطنان گرامی باید آگاه باشند که ورود به آی سی یو با شرایط کاملا استریل صورت می پذیرد . شرایطی نظیر استفاده از کفش مخصوص بخش ،با کاور مخصوص، "شان" کامل پوشاننده لباس بعلاوه کلاه و ماسک استاندارد. شاید این نکته به نظر سازندگان این سریال زیبا ، چندان با اهمیت ننماید اما وقتی به بعد آموزشی آن و همچنین احتمال پخش آن در آینده از شبکه های ماهواره ای توجه کنیم، به این مهم می رسیم که قضاوت دیگر مردم جهان نسبت به ما و سیستم های بیمارستانی ما جالب و درخور نخواهد بود.
امروز اکثر سریال های و فیلم های ساخت ایران با فاصله اندکی از پخش در شبکه های داخلی در شبکه های ماهوار ای هم روی صفحه ی جادویی می نشیند لذا بر سازندگان این آثار پر بیننده واجب است که علاوه بر دقت در متون علمی از لوکیشن هایی استفاده کنند که سیستم بهداشتی درمانی ایران را با علامت سوال در ذهن جهانیان روبرو نسازد. در حال حاضر بسیاری از ابزار و تکنولوژی های بیمارستانی ارتقا یافته و بهینه شده است و در جهت آسایش بیمار و همراهان بالندگی یافته است.ایران نیز به عنوان کشوری که در منطقه از رشد زایدالوصفی در بخش بهداشت و درمان برخوردار بوده است در اکثر بیمارستانها خصوصاً مراکز درمانی در پایتخت از این تکنولوژی ها بهره می برد و به کار بردن تجهیزات و امکانات قدیمی و کهنه در فیلم ها و سریالها به آبروی جمهوری اسلامی خدشه وارد می سازد. پس انتظار جامعه ی پزشکی ایران از هنروران گرامی آنست که در نشان دادن صحنه های درمانی، از لوکیشن هایی استفاده کنند که این پیشرفته گی را نشان دهد. جالب است به این نکته اشاره کنم که یکی از پر تکرار ترین صحنه سریال اغماء ورود و خروج آمبولانس از بیمارستان است. این آمبولانس خود از قدیمی ترین آمبولانس های موجود در ایران است . این در حالی است که آمبولانس های مجهزی درهر دوبخش دولتی و خصوصی وجود دارد که ظاهر آنها حکایت از استانداردهای روز جهان دارد..در پایان بر خود فرض می دانم به این مهم اشاره کنم که انتظار بی عیب و ایراد بودن یک مجموعه مثل اغماء انتظار معقولی نیست لیکن انتظار از سینماگران و هنروران عزیز ایران زمین مبنی بر این نکته که سعی نمایند مجموعه های در دست ساختشان از کمترین اشکالات فنی وتخصصی برخوردار باشد نیز خواسته ای لازم و ضروری است. کارگردانان و دست اندرکاران هر هنری باید همواره به یاد داشته باشند که اثر آنها هر آینه ممکن است در هر نقطه از جهان توسط چشمان نقادانه ای مورد توجه قرار گیرد.

عید در کاخ تنهایی

2007-10-12T12:29:00.000+03:30

به مدد برخی از دوستان عزیز! من پنجشنبه و جمعه را تا صبح شنبه در بیمارستان در کشیک به سر خواهم برد.وقتی شنیدم بالاخره بعضی مسلمانان امروز را (جمعه) عید اعلام کردند من هم رفتم به استقبال عید. چند تایی گل از باغچه ی بیمارستان چیدم و گذاشتم داخل یک بطری آب که اکنون سر آن را با کارد برداشتم تا جالبتر شود. چدتائی هم عکس از اندرونی پاویون گرفتم تا هرکه این پست را خواند در این بزم میهمان شود.البته عکس ها موبایلی است و تمنای کیفیت نباید داشت.

در بیمارستانی که من شیفت می دهم، برخی بیماران اعصاب و روان هم بستری هستند.امروز خبر دادند که بیماری که دیروز بستری کردم از دیشب تا حالا خوابیده و از تخت پایین نیامده است.فوراً بالا سرش رفتم و از پسرش که همرا بیمار بود موضوع را پرسیدم.تایید کرد که دیشب تا حالا خواب خواب است.معاینه اش کردم.هوشیار بود.( خوشحال شدم) همه ی علائم حیاتی هم عالی بود.اما ظاهراً دوز داروهایی که پزشک معالجش نوشته بود کمی زیاد بود .برای 24 ساعت دستور قطع دارو داده شد.وقتی بیرون می آمدم پسرش گفت:

دکترجان می دانید پدر من یک سال است اصلاً نخوابیده ؟ اونایی که خوب می خوابند قدر سلامتیشونو بدانند.

وقتی از بخش خارج می شدم رو به پرسنل گفتم: پیشاپیش عید را تبریک می گم! یکی از بیماران بخش که می خندید و ظاهراً داروهای روانی اش را هم به موقع خورده بود یه نگاه معصومانه ای به من کرد و گفت: عید شد؟ گفتم نه فردا انشا الله!

گفت: خدا کنه مریضا شفا پیدا کنند تا فردا!

هنوز نگاهش همراهمه! دعا کنید.

و آخر اینکه از فحوای اس ام اس هایی که می رسد معلوم است ایران تنها کشوری است که در آن دو روز عید است. سربسته این موضوع را بدانید.همین!

یوم الشک

2007-10-08T23:51:00.001+03:30

من کم کم دارم شک می کنم!

گوش الیاس کر! چشم او کور! این همه تبلیغات رسانه ای در خصوص سفر اخیر آقای احمدی نژاد به آمریکا،چه در خارج و چه در داخل شک برانگیز است!

چرا در سفر قبلی ایشان به نیویورک، چنین مدیحه سرایی برپا نشد؟ آن بار با این بار تفاوتی داشت؟

انگار ایران از اول انقلاب تا کنون فقط یک رییس جمهور داشته است و او هم فقط یک بار به آمریکا سفر کرده است!

به نظر من هم توهین آشکار رییس دانشگاه کلمبیا به رییس جمهور یک کشور مشکوک و ناجوراست و هم این همه مداحی اندر سفر ظفرمندانه آقای احمدی نژاد!

همین اتفاقات عجیب غریب است که باعث می شود عوام الناس تمثیل قدیمی"بی پدر و مادری سیاست" را تکرار کند ها! من گفته باشم!

اندر دوباره شدن

2007-10-02T02:07:00.000+03:30

یه جورایی ذوقم کوک شده است! الان که دارم می نویسم یه لبخند نیم مسخره رو لبام نشسته و از اینکه دوباره فیل ام یاد هندوستان کرده احساس وجد می کنم.لابد به قول گذشتگان بدنم می خارد که تو این حال و زمان میل به نگارش کرده ام! علی ایحال مراحل نیت کردن را پشت سر گذاشتم و حالا وارد قصد و قرض شدم.
برای اولین پست در دور جدید نوشتار! به شبهای ارزشمند پیش رو اشاره می کنم که اگر از هر حیث از آن صرف نظر کنم اما از یک جهت آنقدر ارزش دارد که حاضر نیستم آن را از دست بدهم و آن خلوت است.مزه ی شیرین خلوت با خود و خدا را هر کس چشیده باشد حرفم را می خرد.گوشه ای نشستن و در دل آرام و زلال شب حسابرسی کردن.به گذشته و حال و آینده نگریستن. و عکاسی و تصویر برداری مجدد از ذهنیاتی که می تواند نقش به سزایی در سال پیش رو داشته باشد.
در هر صورت از خدای مهربان می خواهم در این شبهای عظیم و عزیز، موجبات سربلندی ملت و مردم و دوستان را فراهم سازد.
خداوندا از این شب به بعد عقلانیتم را روز افزون فرما.
آمین

2006-03-05T00:18:00.000+03:30

راه راست

درست از زمانی که سید محمد خاتمی به ریاست جمهوری رسید،از آنجاییکه شاکله ی قدرت و حکومت تقریباً یکسان و یکنواخت بود و

اکثر منابع و مناصب قدرت در دست جناح راست قرار داشت، اتفاق جالبی افتاد.محمد خاتمی از نقطه نظر روانشناسی اجتماعی در جایگاه فرزند قرار گرفت و اکثر حاکمان وقت در جایگاه والد نشستند.کافی بود یک هفته حوصله می کردی و تریبونهای مختلف را مرور می کردی! شاید 100 درصد سخنرانان اعم از ائمه ی جمعه و جماعات تا سکان داران شورای محترم نگهبان و حتی نمایندگان مجلس پنجم و گاهی تریبونهای دانشجویی وابسته به تشکلهای خارجی دانشگاه،مدام تذکر والدانه می دادند که آقای خاتمی مواظب منافقین جدید و مسئولینی که در راس کار می گمارد باشد. یا حتی گاهی افشا گری می شد که فلان مسئول، دارای سوابق کذا و کذاست.در این میان مقام رهبری نیز هر از گاهی در سخنرانی های خود از این بابت اظهار نگرانی کرده و مواردی را گوشزد می کردند که از فردای سخنرانی رهبری تفاسیر و تعابیر شروع شده و هجمه های گسترده ای به این سنت شکن هشت ساله اصلاحات می شد. خاتمی هم شاید با سیاست و شاید با شامه ی مصلحت اندیشانه ای که پیدا کرده بود هیچگاه به این اعتراضات پاسخ نداد یا من پاسخش را به یاد نمی آورم.برای هر اتفاق ریز و درشتی کمیته ویژه تشکیل داد اما هرگز دستوری نداد که بررسی شود چرا فلان وزیرش را کتک زده یا بهمان مسئولش را عده ای بدون مدرک به باد ناسزا گرفته اند.من اکنون فهمیده ام چرا!رئیس جمهور اصلاح طلب ،نیک دریافته بود که خیمه گاه راست، اساساً با هر آنکه در اردوگاه چپ باشد مخالفند ولو 100 ماه در جبهه ها جنگیده باشد، یک دستش را در انقلاب از کف داده باشد و یا سه برادرش به درجه ی شهادت رسیده باشند. یادم نمی رود که اوایل دور دوم ریاست جمهوری کویرزاده یزدی،رهبری معظم انقلاب حضور هر مسئولی را در احزاب سیاسی منع کرده و اگر اشتباه نکنم حرام شرعی اعلام فرمودند.

حال دوره عوض شده است الحمد الله وزرا و وکلا و قضات و مشاورین همه خودی هستند.به آقا امام عصر اروحنا فداه، عریضه می نویسند و وزیر ارشاد به نمایندگی از کابینه مردمی بر چاه جمکران ظاهر و عریضه را به آب می اندازد تا به دست فرزند فاطمه برسد.رییس دولت خود را در هاله نور در می یابد و تئوری پردازان قهار، مخالفینش را در حکم مخالفان حجت ابن الحسن<عج> می خوانند. بی شک چنین خلف ارزشمندی دیگر خاتمیِ آیت الله زاده نیست که نیازی داشته باشد مورد اعتراض کس یا کسانی قرار گیرد که اوصیکم به انتخاب یاران.

امروز آقای شهردار پایتخت با مقام معظم رهبری دیدار داشتند.من در اتاق دیگر داشتم دیوار و شیشه پاک می کردم و تلویزیون هم اخبار می گفت.شنیدم که مقام رهبری، شهرداریها را( شاید هم شهردار را) به انتخاب مسئولینی که دارای معیارهای مقبول باشد توصیه می کردند.

2006-02-20T09:30:00.000+03:30

سال جدید با علائم زیر در راه است!

سال 84 آخرین روزهای خود را سپری می کند.در این سال ایران و جهان شاهد اتفاقات مهمی بود که تاثیر خود را تا مدتی بر سالهای بعد خواهد گذاشت. اما برای ایران هم سال پر فراز و نشیبی بود.پستی و بلندی های سال 84 برای ایران نیز می تواند تا مدتهای مدید نافذ باشد. اهم اتفاقات موثر بر آینده که در این مرز و بوم اتفاق افتاد و انتظار می رود باعث بروز علائمی در سال 85 شود به قرار زیر است:

1- انتخاب آقای احمدی نژاد به عنوان رییس جمهور

2- بر سر کار آمدن تیم کاملاً جدید ، با سابقه های اندک مدیدریت کلان ، در کابینه دولت جدید

3- کشمکش های به کارگیری انرژی هسته ای

4- خاموشی طیف سیاسی چپ و به خصوص جنبش دانشجوئی

اتفاقات فوق می تواند علائم زیر را در سال 85 به همراه خود داشته باشد.

1-غالب شدن نظریات اقای مصباح یزدی در عرصه ی فرهنگی و سیاسی کشور

2- تورم اقتصادی ناشی از سیاستگذاری های دولت محترم

3- رشد فزاینده ی انزوای ایران در عرصه های بین المللی

4-بالا رفتن نرخ خروج مغز و سرمایه از کشور

5- خروج و ورود و احضار و... سفرای کشورهای جهان در ایران و بالعکس

6- ایجاد انگیزه در ملت جهت تغییر کارگزاران اجرایی که خود را در انتخابات شورای شهر متجلی خواهد ساخت.

7- افزایش نارضایتی اقشار مختلف جامعه از به ثمر ننشستن شعار های دولت محترم و دفاع مقامات مختلف از دولت، به عبارت بهتر رنگ باختن شعار "دولتی از جنس مردم" و پیوستن دولت آقای احمدی نژاد به طیف معروف عامیانه:" اینها همه سراپا یه کرباسند."

8-شکل گیری حرکت های دانشجوئی نوین در جهت کسب برتری و ایجاد واکنش در دانشگاهها و به دنبال این جنبش نیز جریانهای سیاسی چپ به وجد آمده و شروع به فعالیت خواهند کرد.

9- مقام محترم رهبری ناگزیر خواهند شد حمایت های خود از دولت محترم را افزایش داده و از نیرو های انتظامی و نظامی بخواهند دولت را در طرحهای پیش رو یاری نمایند.

10-دولت های اروپایی و البته آمریکا به دلیل شرایط مناسب، سعی خواهند کرد از طریق نیروهای به اصطلاح راست مدرت میزان نفوذ خود در کشور را افزایش دهند.

11-تیتر بعضی روزنامه ها مجدداً جنبه ی اصلاح گرایانه تری یافته و به همین دلیل با واکنش مجدد قضا و قدر روبرو شده و مشمول مخاطره ی امنیت ملی خواهند شد و به دستور یک مقام قضایی توقیف موقت می گردند.

13- رفته رفته دولت محترم در سطح کشور مصادف با پدیده ی اوباش و اراذل شده و نیروی محترم انتظامی مجبور خواهد شد برای حفظ امنیت اجتماعی دست به اقدامات جدید بزند که این خود باعث تسلسل باطل همیشگی می شود.

14- با متمرکز شدن دولت بر روی رتق و فتق معیشت و اقتصاد و انرژی هسته ای ممکن است در بعضی استانهای مرزی آب برای ماهی گرفتن بعضی ها گل آلود گردد.خداوند ترحم فرماید.

16-انتظار می رود چندین شبکه ی ماهواره ای جدید همطراز با فیلترینگ سایت های اینترنتی راه اندازی شود و نقل مجالس گردد.

2006-02-08T00:02:00.000+03:30

اسم اینکار را چه باید گذاشت؟

سخت بیمارم واز گلودردی بی حد ، بی تاب و خسته،اما بی پرده بگویم که بچه بازی و شور افکنی احمقانه ی عده ای لجام گسیخته در حمله به سفارت کشور دانمارک، بیش از این درد لعنتی حالم را منقلب کرده است..هیچ یک از مسئولین عزیزی که پیام آور اسلام مهر و محبت هستند هم اینکار را منع نکردند.

کاش جوانک های غیرت مندی که دیشب به خانه ی سیاسی یک ملت حمله کردند حداقل از بخشی از مردم دانمارک یاد می گرفتند که با راهپیمایی درس آموزشان هم از مسلمانان عذر خواستند و هم راهکار نوین گفتگو را به عالمیان نشان دادند.

کاش رهبران حرکت نامتوازن دیشب حد اقل به کار آن مرد فلسطینی اقتدا می کردند که با اهدای اعضای بدن کودک کشته شده اش به دست صهیونیزم ،به چند بیمار اسرائیلی، دستهای بسیاری را بالا برد و نظر اعتدال طلبان جهان را به خود جلب نمود.
ای کاش احساسیون بی ترمز شب گذشته تهران به جای شبیه سازی خود با همان اسلامی که موضوع کاریکاتور آن دانمارکی ابله بود،حداقل سعی می کردند با نوعی عملکرد نو و تازه عملا به اثبات رسانند که پیامبر ما، محمد ابن عبد الله، امین امت، مهربانترین خلق خدا و پیام آور صلح و آرامش برای حیات بشر است.

و ای کاش دیگر حالا، این دعای به اصطلاح دلسوزانه ی ملت ما به وقوع می پیوست و این مملکت به دست صاحب اصلی اش می افتاد...

و این هم لینک سیبستانک، که نامه ی دکتر سروش را در همین زمینه چاپ کرده است.

راستی اگر وقت کردید سری به آن یکی وبلاگ من بزنید.

2006-02-06T00:32:00.000+03:30

آزادی بیان و اهانت به اسطوره ی یک دین!

اهانت کاریکاتوریست دانمارکی به پیامبر مکرم اسلام، بار دیگر قائله ای را بر پا کرد که مدتها به طول خواهد انجامید تا موضوع به نحو مقتضی خاتمه یابد. در این میان اظهار نظرهای مردم، سران کشورها و بعضی صاحبان اندیشه جای تامل دارد.

مثلاً عده ای از سران اروپایی و از جمله خانم مرکل،معتقدند دامنه ی آزادی بیان می تواند تا حوزه ی پیامبران هم کشیده شود و از آن سو کسانی هم در مملکت خود ما یافت می شوند که اعتقاد دارند، در سیطره ی طنز و کاریکاتور حتی بعضی مشاغل، خاصه روحانیت نباید گنجانده شود و وقتی نیک آهنگ کوثر کاریکاتور خاتمی را برای پرده ی آخر کشید، گفتند و شنیدند که بالاخره کسی پیدا شد و یک روحانی را کاریکاتور کرد. گل آقا که خدایش رحمت کند، نیز تا زنده بود اجازه نداد بر جلد یا داخل جلد نشریه ی هفتگی طنز گل آقا تصویر هیچ روحانیی به زیور کاریکاتور آراسته گردد.برای شخص من این نکته حائز اهمیت است که سران حکومتی هر کشوری چقدر جالب برای به بند کشیدن هنر خود را مجاز به اظهار نظر می کنند. در آن سوی محور سرکار خانم مرکل و در این سو هم ...

موضع گیری مسلمانان هم در این میان کمی جنبه ی کاریکاتور دارد. مثلاً اخبارصدا و سیمای ما و عالم، جریحه دار شدن قلوب مسلمین را در سراسر گیتی نشان می دهد اما هرگز از مردمی که عمری است نان و نمک اسلام و پیامبر را تناول می کنند خبری ندارد. و جالبتر که من هیچگاه نشنیده ام به هتک حرمتهایی از این دست، مردم شریف و خداجوی مکه و مدینه هم اعتراض کنند! امید که این دفعه لااقل ریشی بجنبانند. شما تعجب نمی کنید که اینچنین است؟ علی لیحال در این موضوع، برای اینجانب به طور خلاصه سوالات زیر پیش آمد:

1- دامنه ی آزادی بیان دارای چه حد و حدودی است؟

2- آیا این دامنه از کشوری به کشور دیگر تفاوت می کند؟

3- چرا مردم شهر های مکه و مدینه به عنوان مهد و مجد اسلام و مسلمین، در اینگونه موارد هیچ واکنشی نشان نمی دهند؟

4-زاویه دیدگاه سران کشورها با مردمانشان در حوزه آزادی های بیان و نوشتار چند درجه است؟ منطبق یا صفر درجه یا 180 درجه؟

5- آزادی بیان در اروپا ، آسیا و قاره های دیگر چه تفاوتهایی با هم دارند؟

6- اصولاً آزادی بیان در طول تاریخ در خدمت حکومت ها بوده است یا بر عکس ، حکومتها را به خدمت خود درآورده است؟

2006-01-23T22:50:00.000+03:30

به مناسبت بی مناسبت

دیدن ویژه برنامه ای از تلوزیون مرا یاد این بیت پروین انداخت:

آن پارسا که ده خرد و ملک رهزن است
آن پادشاه که مال رعیت خورد گداست.
همین...
میگویید چرا اینقدر مختصر؟
می گویم:
مگر فیلم کرخه تا راین را ندیده اید؟ وقتی مصاحبه گر خارجی سراغ سعید می رود تا به عنوان یک مجروح شیمیایی رو به مرگ نظرش را در مورد اروپا و آمریکا و صدام و بمب های مهیب شیمیایی اش بگوید، در جواب فقط سرفه های قطاری را تحویلش میدهد. هیچ نمی گوید.
فقط سرفه و درد.
مواظب باشیم! بعضی کارها خیلی فریبنده است....

2006-01-16T01:21:00.000+03:30

اصفهان پایتخت جهان اسلام

اطلاعیه!

به دلیل انتخاب شهر اصفهان به عنوان پایتختی جهان اسلام، اقدام به احداث وبلاگ دیگری کردم که سعی می کنم در قالب تصاویری که بر می دارم، چشمان دوستان را به مناظر این شهر اشناتر کنم.کمک دوستان نیز در این راستا راهگشاست. امید که خوشتان بیاید.

آدرس:

www.esfahancapital.blogfa.com

منتظر قدومتان می مانم.

2006-01-13T22:06:00.000+03:30

اين خانم مرکل!

اين خانم مرکل هم حق نمک را بجا نیاورد.شاید دو ماه مانده بود تا با توافق احزاب دست این طرفی و آنطرفی بر صدر اعظم قبلی آلمان فائق آید که رییس جمهور محترم و مردمی کشورمان در اوان در دست گرفتن دولتشان پیام تبریکی برای ایشان ارسال کردند،چندانکه تعجب بسیاری را برانگیخت. وقتی کار هسته ای کشورمان به جاهای باریک رسید حداقل انتظار ما ازخانم مرکل که اولین زنی است که مقام صدر اعظمی آلمان رسیده و از قضا اولین بانویی هم هست که رییس جمهور ما برایش پیام تبریکات و شادباش فرستاد ، این بود که کمی کوتاه آمده و مواضع تند نگیرد اما انگار یا ابهت پرزیدنت بوش زياد بوده و یا خطای ما!استفاده از عبارت: << سخنان مضحک آقای احمدی نژاد >> توسط خانم مرکل واقعاً دور از انتظار بود.( ای نمک ...) در هر صورت، حال که نتایج بین المللی حضور پرزیدنت احمدی نژاد در طول مدت کوتاهی که سکان اجرایی را در دست گرفته اند روز به روز وارد مراحل جدیدتر می شود، امیدوارم کشورمان به رشد و اعتلای علمی خود همچنان ادامه دهد ولی به عنوان یک آرزو که صد البته برای جوانان عیب نیست! آرزومندم ابعاد اقتصادی، سیاسی و فرهنگی کشورم نیز همپای رشد هسته ای سیر صعودی به خود بگیرد.

از ته دل و با حالتی ملتمسانه ، آمین.

2006-01-04T23:08:00.000+03:30

مدیرانی که می آیند و می روند !

در یکی از دوره های مدیریتی، یکی از اساتید به ذکر نکته ی جالبی پرداخت.می گفت: روزی در دانشگاه محل تحصیلش در یکی از ایالت های آمریکا، مشغول سیگار کشیدن با متصدی هرس چمن های دانشکده بوده است.در حالی که هر دو روی چمن ها لم داده و مشغول گپ زدن بودند، رییس دانشگاه سر می رسد.استاد ما به یکباره از جا بر می خیزد، تعظیم می کند و از اینکه رییس آنها را چنین و چنان دیده است ! نگران می شود. اما مرد سیاه چمنزن بدون آنکه ادای به اصطلاح احترام گذاران را در بیاورد در حالی که دستی برای آقای رییس تکان میدهد به او سلامی می کند و رییس هم در پاسخ می گوید: هی جان چطوری؟!

مرد سیاه در همان حال می گوید: خوبم آقای رییس! روز خوبی داشته باشید.

و آقای رییس در حالی که کمی از برخورد استاد ما متعجب می شود از محل دور می شود.

--------------------------------

در مدتی که در دانشگاه کالسروهه ی آلمان دوره ی کوتاهی را می گذراندم، چندبار با رییس دانشکده همکلام شدم. از جمله یکبار آنچنان با من برخورد کرد که احساس کردم من رییس او هستم نه بالعکس.از من پرسید تو از کجای ایران آمده ای؟ من با کلی احترام و ادا گفتم جناب استاد من از اصفهان آمده ام! لبخند جالبی زد و در حالی که نوشیدنیش را نیمه کاره گذاشت درست نیم ساعت از شگفتی های شهر اصفهان برایم گفت. آنقدر با هیجان می گفت و دستهایش را تکان می داد که بی اختیار مرا یاد مدیران عزیز خودمان انداخته بود. به هیچ وجه خود را اسیر اداهای استکباری بعضی مدیران ما نکرده بود. گاهی چند ثانیه پشت سر هم می خندید و گاهی درعظمت شهر محل زیست من دستانش را روی شانه ام می گذاشت و می گفت:

حسین، شهر تو حیرت آور است! حیرت آور!

وقتی من از منارجنبان گفتم و فهمید که آنجا را ندیده آنچنان متاسف شد که ...

--------------------------------

وقتی یادم به مدیرم می افتد و وعده ای که خودش کرده و خواسته بود تا من برای مذاکره ای پیشش بروم تا 4 هفته ،من رفتم و سرکارم گذاشت، بی درنگ بغض گلویم را می گیرد.

--------------------------------

وقتی یاددم به دوست چندین و چند ساله ام می افتد که تازه میز شکسته ای دستش داده بودند تا مدیریتش کند! و در اولین دیدار پس از مدیریت،مرا به سردی پذیرفت و آنچنان متکبرانه برخورد کرد که چای نخورده از دفترش خارج شدم! دلم می گیرد.

--------------------------------

آهان یه چیز دیگر هم به خاطرم آمد! بگذارید این خاطره را هم بازگو کنم!

قرار بود در دیدار از دپارتمان فن آوری اطلاعات و ارتباطات دانشگاهی در آلمان ،مدیر این بخش عظیم برای راهنمایی تیم ما بیاید.

وقتی درب دانشگاه رسیدیم! کمی معطل شدیم!4 یا 5 دقیقه! و بالاخره مدیر محترم این بخش رسید.اول هیچیک از ما باور نکردیم او خود مدیر باشد!آخر کدام ایرانی باور می کند یک نفر آدم با کت و شلوار و لباس شیک و زیباش برای راهنمایی و پرزنته کردن دپارتمان تحت مدیریتش ،با دوچرخه و رکاب زنان حاضر شود؟ شما بودید باور می کردید؟

--------------------------------

سرکار خانم، همسر گرانقدر،دیروز تعریف می کرد که: یکی از دوستان کارمندش، وقتی دیده است که رییس دانشگاهشان آمده سرکشی به بخش آنها و از او با احترام خواسته چند دقیقه از کامپیوتر او استفاده کرده و به اینترنت وصل شود و گویا روی صندلی سرکار هم نشسته است از تعجب شاخ درآورده است.

--------------------------------

یکبار به رییسی گفتم: اگر فقط هفته ای یکبار،دست به تلفن بشوی و با یکی از کارمندان جزئت ، شخصاً تماس گرفته و پس از جویا شدن از احوالش نظرش را در مورد وضعیت محل کارش جویا شوی، مطمئن باش که گروه های غیر رسمی کتر بر علیه تو شکل خواهد گرفت.

بگویم او چه کرد؟

دستور داد، درب دیگری در منتها الیه اتاقش کار گذارند تا در مواقع دلخواه بدون آنکه با ارباب رجوع مواجه شود، از دفترش خارج شود. :))))

-------------------------------

شاید چندبار نوشته باشم که یکی از عمده ترین دلایل شکست اصلاح طلبان در انتخابات اخیر ریاست جمهوری، برخورد استکباری برخی مدیران عالی و میانی این دولت با ارباب رجوع باشد. و جالب تر آنکه این شتر نامیمون درب خانه ی هر دولتی خوابیده است.به نظر من مرگ شعارهای هر دولتی را کارگذاران آن دولت برایش به ارمغان خواهند آورد. دولت آقای احمدی نژاد هم از این موضوع در امان نخواهد بود.

------------------------------

راستی! هی جان چطوری؟

2005-12-25T01:42:00.000+03:30

سپاه پاسداران در محاق

با آغاز انقلاب اسلامی آنچه بیش از هرچیزی اهمیت پیدا کرد، قبول مسئولیت های اجرایی توسط رهبران جریانساز آن بود. بالطبع روحانیت نیز به عنوان یکی از پیشگامان انقلاب، حق خود می دانست تا با کسب جایگاه اصلی خویش بر کرسی های اجرایی تکیه زند. از آنجا که رهبری نهضت را شخص آیت الله خمینی به عهده داشت،بر کسی شک باقی نمی گذاشت که اصلی ترین و مهمترین رکن نظام را یک روحانی بر عهده خواهد گرفت.شاید بسیاری در وهله ی اول احساس نمی کردند ایشان بدون داشتن پست اجرایی نظارت عالیه ی خود را بر تمام ارکان نظام معطوف دارد.اما با پشتیبانی ملت( به قول خود رهبر فقید انقلاب) عملاً نظام جمهوری اسلامی ایران به دو قوه تبدیل گردید.

1- قوه ی رهبری

2- قوای اجرایی

قوای اجرایی خود به سه قوه تبدیل گشت:

1-قوه ی مقننه که اجرای کار قانونگذاری را عهده دار شد.

2- قوه ی قضاییه که اجرای قضاوت را با تکیه بر عدالت به گردن گرفت.

3- قوه ی اجراییه که عملیاتی کردن قوانین مجلس و سکانداری کشتی اداری و مالی کشور را سامان می بخشید

نیرو های نظامی کجا قرار گرفتند؟پاسخ به این سوال بسیار آسان است.در اختیار قوه ای که مهمتر بود.

در شرایط متزلزل اوایل انقلاب و پس از آن،جنگ و... این معادله فرضی روال خود را حفظ کرد و هر جا که این معادله قصد داشت نظم خاص بالا را بر هم زند به دلیل ناتوانی و ضعف سیستمیک محکوم به قبول شرایط یا برخورد قهری قوه رهبری( که حمایت همه جانبه ی اکثریت ملت را به همراه داشت) می شد.ناگفته پیداست که اکثریت، در رهبری و مجلس نمود می یافت و قوای دیگر به طور قطع فرمانبردار بودند. برخور قاطعانه و دور از انتظار رهبر فقید انقلاب با بعضی نمایندگان مجلس (قوه ی مقننه)،با رییس جمهور وقت در خصوص تفسیر مفهوم ولایت فقیه (قوه ی اجراییه) دستور محاکمه ی سراسری مجاهدین خلق در سال 67( قوه ی قضاییه) نمونه هایی از حفظ معادله ای ایست که به صورت فرضی در بالا به آن اشاره کردم.در میان نیروهای نظامی، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی جایگاه خاصی داشت.چرا که نیروهای متشکله ی آن همان مردمی بودند که از اقشار مختلف ملت کوچه و بازار و دانشگاه به این نیروی نظامی وارد شده بودند و در مقابل ارتش و دیگر نماد های نظامی که مشکوک به اقدامات احتمالی علیه انقلاب بودند قد بر افراشت.نیروهای سپاه خود را فرزندان رهبر می دانستند و عملاً در وجود او شیفته وار آب می شدند.و شاید یکی از مهمترین عللی که جنگ 8 سال دوام آورد همین فرمانپذیری محض از رهبری بود.

اما پس از جنگ و شروع دوران سازندگی و همزمانی آن با فوت رهبر انقلاب، سپاه پاسداران با ورود به عرصه های علمی و صنعتی از یکسو و ورود به برخی پروژهای عظیم سازندگی عملاً و علناً از آن چمبره ی سربازگونه خارج و با حفظ پادگانها و پایگاههای شهری به محتوای حکم و حکومت نیز وارد گردید، چندانکه این ورود هر سال بیش از سال قبل گشت تا رسید به مجلس هفتم. به قول خودشان با فتح خاکریز قانونگذاری، با تکیه بر اقدامات برنامه ریزی شده، میدان پاستور یعنی همانجا که قوه ی مجریه هدایت می شد را نیز به دست گرفتند. عده ای را بر این باور نبود که آقای احمدی نژاد نیرو های سپاه را تمام عیار به کار گیرد اما آش آنچنان شور شد که اعتراض برخی از سران سپاه را برانگخیت.اکنون به جرات می توان گفت که زمام امور کشور از دست نیروهای غیر نظامی ، به سمت نیروهای سپاه پاسداران شیفت پیدا کرده است به همین خاطر سپاه پاسداران عملاً وارد استحاله ی جدیدی شده است که با افکار و نظرات زیر در درون خود روبروست.

الف-گروهی که با تکیه بر تجربه ی بدبینی مردم به روحانیت،به دلیل ورود آنها به قوای اجرایی،از عاقبت سپاه سخت بیمناکند.

ب- گروه دوم که شدیداً موافق دولت احمدی نژادند و از این دریچه هیچ خطری را متوجه سپاه نمی دانند.(مثل سردار نقدی و دوستانشان)

پ- گروه سوم هم کسانی هستند که دخالت سپاه را در حکومت بد نمی دانند اما با بکار گیری برخی از نیروهای سپاه توسط دولت جدید خوشبین نیستند.( محسن رضایی،علی شمخانی و ... شاید از این دسته باشند)

ت- و بالاخره بدنه سپاه که همانا نیرو هایی هستند که کمتر پیدایند و بیشتر قایل به تقیه در زمان فتنه هستند.حال با موارد فوق ، سپاه پاسداران در محاق با شرلیط فعلی داخلی و بین المللی چگونه از امتحان خارج خواهد شد؟ رنگ رخساره خبر می دهد از سر ضمیر!باید نشست و دید.

2005-12-17T00:40:00.000+03:30

عکسهای من

شبهای آخر ماه رمضان بود که افطار مهمان استاد گرانقدر جناب آقای دکتر معیر بودیم. در یک اقدام جالب و سخاوتمندانه، استاد ما را به خانه ای دعوت کرد که با همراهی و همکاری یک دوست عرب به نام آقای عانی اقدام به بازسازی و مرمت آن کرده بودند.تقریباً غروب بود که رسیدیم.سعی کردم سریع دست به کار شوم تا بتوان از روشنی آسمان استفاده کرده و تصویر برداری کنم.تصاویر زیر چند نمای زیبا از این خانه جادویی است. من، خانواده و دوستان بیش از آنکه از غذای لذیذ افطاری لذت ببریم،مدهوش معماری مسحور کننده این مکان و زحمات بی شایبه ای شده بودیم که دکتر و دوست عربشان در این منزل متحمل شده بودند.به جرات می گویم که فرزند هفت ساله ام علی هم تحت تاثیر قرار گرفته بود و مدام به مادرش می گفت :به بابا بگو از این خانه ها برای خودمان بخرد. و من ...
یک نکته قابل توجه هم در این معماری به چشم می آمد و آن اینکه علی رغم ظاهر سنتی بنا، مصالح ساختمان و تاسیسات آن کاملا مدرن بود.زیر سرامیک های کف بنا از لوله کشی آب گرم استفاده شده بود تا در فصل سرد زمستان بنا را گرم و مطبوع سازد.امیدوارم با دیدن این تصاویر مملو از نشاط گردید.

2005-12-06T00:37:00.000+03:30

برکناری من از مدیریت!

امروز روز جالبی برایم بود. سه ماه منتظر رسیدن چنین روزی بودم.دو ماه قبل که از سفر کوتاه علمی ام به آلمان بازگشتم، دانشگاه را سراسر تغییر دیدم.همه ی مدیران تغییر کرده و هر آن کس که مانده یا جانشینی نداشت یا برکناریش با معضل جدی روبرو بود و یا خود را هم لباس آقایان کرده بود. نگاهها سنگین و طلبکارانه می نمود.انگار مرا که می دیدند تعجب می کردند!گاهی به شوخی می گفتند:دانشگاه یک یادگار دوم خردادی را حفظ کرده است.در این دو ماه نکات قابل توجهی برایم اتفاق افتاد که سراسر درس بود و درد و از شما چه پنهان که گاهاً هم مضحک و فکاهی . یکی از این نمونه ها طرز برخورد مسئول دفتر معاون پشتیبانی دانشگاه بود.این برادر که یکی از عزیزان عضو بسیج هم هست و از قضا مسئول دفتر معاون پشتیبانی دولت اصلاحات دانشگاه هم بود به یک باره رنگ عوض کرده و در سه بار مراجعه به دفتر معاون پشتیبانی جدید! به هر طریق ممکن مانع دیدار من با معاون جدید شد.چند روز پیش که این برادر محترم دریافته بود جانشین من مشخص و قرار است ابلاغ اش صادر شود, به وی گفته بود بیا برو تکلیف این یارو! (منظور من) را روشن کن.وجالب تر آنکه مهندس عزیزی که قرار بود مدیریت جدید را به جای من بپذیرد,یک دوره همین برخورد را توسط این فرد تجربه کرده بود و با دیدن این برخورد تکراری فوراً موضوع را با من در میان گذاشت. من نیز یکراست سراغش رفته و به او گفتم که این برخوردها انسانی نیست.

بسیاری به من گفته بودند این نمونه آدمها تغییر پذیر نیستند و تاکید داشتند وقتم را هدر می دهم.اما من به کارم اعتقاد داشتم ، وقتی کلامم با او خاتمه یافت از پشت میز برخواسته و به نشانه ی اعتذار با من رو بوسی کرد.من هم شاکر خدا بودم که بر او تاثیر گذاشته ام!!اما درست فردای آن روز دریافتم که دوباره با جانشین من تماس گرفته و حسابی مرا افشا کرده است. :))) آن وقت بود که علت ماندگاری او را در بیش از ده دوره تغییر مدیریتی فهمیدم. ناخودآگاه به فکر حال ضعیف تمام مدیران قبلی اعم از راست و چپ افتادم که چه ساده و چه به سادگی( به قول شاملو) در محاصره ی منش او بوده و هستند.

بگذریم! امروز آن روز موعود رسید.و به قول ظریفی دست مرحمت دولت مهرورزی بر سر ما نیز کشیده شد.در دیدار کوتاهی که یک ماه قبل با رییس جدید دانشگاه داشتم گفته بودم من اهل استعفا نیستم! اگر مرا نمی خواهید برکنارم فرمایید.این طور هم برای من بهتر است هم برای شما! و امروز آن بهتراتفاق افتاد.در پایین حکم برای جانشین محترم، از خدمات ما نیز تشکر شده بود.در مراسم تودیع و معارفه هم هر چقدر مدیر جدید جانشین در دل من از خود مهر و عاطفه کاشت اما معاون اصولگرای دانشگاه آنچنان سخن راند که کم کم داشتم به خودم شک می کردم.هنگامی که ایشان با انواع گوشه و کنایه ها سخت مشغول چکش کاری شخصیت بنده بود روح و وجدانم مرا یادآور زمانی می شد که هر گاه قبل از رسیدنش به این میز او را میدیدم تکریمش کرده و برایش احترام خاص قائل بودم و حالا می فهمیدم که...پس از اختتام جلسه ی فوق،سخنان اکثر همکاران در قضاوت آنچه گفته و شنیده بودند مرا به این مهم رهنمون ساخت که اگر چراغ وجدان و انسانیت قلیلی خاموش است اما، در عوض چراغ عقل کثیری خاموش روشن است.

و این گونه بود که من از مدیریت آمار و اطلاع رسانی دانشگاه برکنار شدم.

2005-11-26T22:28:00.000+03:30

چند نکته و چند نظر
اول: شنیدم که عده ای برادر به بهانه های مختلف ,در دانشگاههای آزاد اسلامی کشور مشغول بحران آفرینی هستند.به روشنی می توان فهمید که اقتدارگران در برنامه ریزیهای خود سعی دارند فضا های دانشگاه آزاد را نیز در ید قدرت خویش گیرند. به نظرم می رسد هدف اصلی این گروه ها تنگ کردن حلقه محاصره به دور هاشمی رفسنجانی است. اکنون پس از توزیع آن فیلم میلیاردی,(منظورم صدای آقای عباسی است که بر آن تصاویر تکان دهنده گذاشته بودند تا هاشمی را مچاله کنند و در ایام انتخابات توسط برادران توزیع کردید)نوبت پاتک دوم است تا پشت هاشمی, خاک میدان را لمس نماید و دانشگاه آزاد بهانه ی خوبی است. من به عنوان یک ایرانی که امید چندانی هم به آقای هاشمی ندارد, به او صمیمانه می گویم که:جناب هاشمی! دو بخش دست شماست, یکی شورای تشخیص مصلحت و یکی هم دانشگا ههای آزاد. گوی انتخابات را که با هر روشی بود از شما ستاندند لا اقل سعی کنید با برخوردهای روشنگرانه و البته حمایتی از تشکل های اصلاح طلب دانشگاههای آزاد , این مرکز کلان آینده ساز را از دست ندهید.بی توجهی شما به این دو مرکز مهم, قدرت خالصی است که راحت در اختیار اقتدارگرایان قرار داده اید.
دوم:سخنان هفته ی گذشته رییس جمهور اسلامی در مجلس و ارایه آمار کاملاً اشتباه و نادرست بود چندانکه ,چهره ی نسباتاً اسلامی دولت آقای احمدی نژاد را برای بسیاری در همین ابتدا با چالش روبرو ساخت.از ایشان که شعار های داغ معنوی را سرلوحه ی دولتشان قرار داده بودند, بعید بود برای پوشاندن نقاط ضعف این روز های کابینه خود,به ارقام دروغ و غیر واقعی روی آورند.دولت مهرورزی باید بداند که با کوبیدن دولت اصلاحات نه تنها راه خود را هموار نخواهد کرد که بر کوه مشکلات پیش رویش معضلات دیگری را هم خواهد افزود.از آقای خاتمی هم متعجبیم که در مقابل این آمار نادرست هنوز واکنشی نشان نداده اند.
سوم: این نزاع لفظی آقای شاهرودی و رییس جمهور هم برای من نکته عجیبی شده است.از آن طرف رییس جمهور و نمایندگان مجلس از شاهرودی می خواهند که دانه درشت های فساد اقتصادی را معرفی کند و از این طرف شاهرودی در مصاحبه هایش هشدار می دهد که به دولتیان اجازه نخواهد داد با گزارشات حساب نشده سرمایه گذاری را در ایران با مخاطره روبرو کنند.به نمایندگان هم پیشنهاد می دهد که بروید قانون هایی بگذارید که معضل بیکاری را به عنوان فساد اکبر حل کند ! خدایا چه خبره تو این مملکت امام زمان.
چهارم:این پرداختن غلیظ و شدید به سفرهای جمکران و پخش کردن ویدیو کلبپ های فراوان در صدا و سیما هم برای این بنده خدا تعجب برانگیز شده است. که به دلیل عدم درک لازم از آن سریع می گذرم.
پنجم: لحن اروپا و آمریکا که البته شیطان بزرگ هم هست در هفته ی گذشته نسبت به ایران عوض شده و نرم تر شده است ! راستی چه شده است؟ امید که پشت پرده خبر های بدی نباشد.

2005-11-16T08:28:00.000+03:30

كاپشن احمدي‌نژاد، مد روز بازار؛ فقط پنج هزار تومان

سايت عدل روم؛ كه علي الظاهر مدافع و حامي رييس جمهور محترم كشور عزيزمان ايران است در سر فصل خبرهاي سه شنبه 24 آبانماه خود با درج عنوان:« كاپشن احمدي‌نژاد، مد روز بازار؛ فقط پنج هزار تومان»؛ به ذكر مطلب جالبي پرداخته است. اول با هم عين خبر را ملاحظه كنيم:

اخيرا توليدكنندگان لباس، نوعي كاپشن به بازار عرضه كرده‌اند كه فروشندگان از آن به عنوان «كاپشن احمدي‌نژاد» ياد مي‌كنند.
اين مدل كاپشن كه شكل و شمايل كاپشن محمود احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور است، با استقبال گروهي از مديران ارشد و مياني كشور مواجه شده و از طرفي تبديل به نوعي كاپشن مد روز در بازار كاپشن‌هاي چهار فصل شده است. در اطراف بازار قديمي تهران و بخش‌هاي جنوب و مركز تهران، دست‌فروشان و فروشندگان دوره‌گرد بسياري مشاهده مي‌شوند كه با صداي بلند «كاپشن احمدي‌نژاد» را تبليغ مي‌كنند و به فروش مي‌رسانند. «كاپشن احمدي‌نژادو ببر پنج تومان. با اين كاپشن همه‌جا كارت رو راه‌ مي‌اندازند!» البته واقعا این نشانه چیست؟ آیا این نشانه محبوبیت واقعی احمدی نژاد در بین مردم نیست؟ تا کور شود هر آنکه نتوان(د) دید

البته براي همه ي ما مبرهن و واضح است كه آقاي احمدي نژاد خصايل و ويژگيهاي منحصر به فرد ديگري هم دارند؛ اما و صد اما آنچه براي نگارنده ي اين سطور از اهميت فوق العاده اي برخوردار است شان منتخب نزد انتخاب كننده ي آن است.اگر حافظه ي تاريخي خود را از ياد نبرده باشيم، با كمي تامل بر احوالات و حالات دولت گذشته ، مدافعان ، مبلغان و حتي منتقداني را در مي يابيم كه منظرشان در جهتي درست مخالف مدافعان و منتقدان امروز دولت قرار گرفته است. هرچند در ابتداي دولت آقاي خاتمي، مخالفان ايشان( نه منتقدان) راه و رسم اختلاف عقيده را در بستر تخلف و تشر و خشونت جاري ساختند اما دولت ايشان هر چه پيشتر رفت مخالفان به اصطلاح چكشي و چماق به دست خود را تبديل به سخنران و نويسنده ساخت تا از منظر نگارندگي و روزنامه نگاري و مقاله نويسي،دولتش را به بوته ي انتقاد گيرند. اينجا بود كه چماق ها با حفظ خصوصيت خشن خود در قالب نوشته درآمدند و رفته رفته از غلظتشان كاسته و رنگ و بوي نقد گرفتند.از آن طرف، مدافعان آقاي خاتمي هم كه به تازگي يك فرهنگ متحول را تجربه مي كردند اندك اندك سر از لاك تعريف و تمجيد هاي مرادپرورانه برون ساختند و تلاش كردند نماي كلي تمجيد از دولت را به سمت و سوي نظريه هاي اثباتي در لزوم اصلاح و تحول بكشانند.چكيده آن كه، هر چه گذشت بازار نقادي و محتوي انگاري رونق و دكه هاي چاپلوسي و تزور واسطوره پروري از تب وتاب افتاد.البته نويسنده به هيچ وجه قصد ندارد آن دوران را فاقد عيب و ايراد بداند كه قطعاً اشكالات عديده اي وجود داشته است و چه بسا همان عيوب ماهوي باعث تورق صفحه هاي امروزين تاريخ معاصر ايران زمين شده است. علي هذا با يك نگاه موشكافانه به خبر فوق به روشني آشكار مي نمايد كه حلقه ي مدافعان تفكر مديريتي جديد كشورمان، بار ديگر به دالان تنگ و تاريك اسطوره سازي هاي خياباني نزديك و از خط سير هشت ساله ي خود دور مي گردد. ادبيات لمپن ماب، فربه و نگرش عقل گرا و نقاد رو به ضعف مي گرايد. جالب است كه بدانيم اگر چه سراي دوستداران رييس جمهور محترم دچار آفت عوامانه ي تملق و تعريف هاي كوچه بازاري شده است اما قافله ي منتقدان ايشان و دولتشان هم از اين آفت تفكر سوز در امان نمانده است.به نظر نگارنده، خيمه ي منتقدان دولت مهرورزي نبايد به باد هاي زود گذر لمپنيسم و عوام انديشي اجازه وزيدن به كاروانسراي انديشه و نقد منصفانه و متفكرانه بدهند. روال گذشته ي اصلاح طلبان و حاميان تحول نظام هاي مديريتي كشور نه تنها نبايد دستخوش اينگونه ولنگاريهاي اجتماعي شود كه صد البته مي بايست گامي بر پله هاي ترقي نهد و به دور از هرگونه جزم انديشي و احساسات، دولت جدیدالتاسیس اسلامي را به بوته نقد و چالش كشاند.

2005-11-06T03:34:00.000+03:30

تسخیر سفارت آمریکا در منظر شرایط و بیانیه های احزاب اول انقلاب
سیزدهم آبان بیش از آنکه به روز دانش آموز یا هر عنوان دیگری مشهور باشد، برای ایرانیان و سیاسیون جهان یادآور تسخیر سفارت آمریکا است. این رخداد مهم تاریخ انقلاب، در سال 58 و درست نه ماه پس از پیروزی انقلاب، در سالگشت گرامی داشت یاد دانش آموزان و دانشجویانی که در چنین روزی در سال 57 توسط رژیم شاهنشاهی به شهادت رسیده بودند، به وقوع پیوست.اکنون نزدیک به سه دهه از این حادثه می گذرد و نقش آفرینان آن در گذر زمان، راههای متفاوت و متنوعی را پیش گرفته اند. گروهی همچنان بر این حرکت اسرار می ورزند و آنرا بزرگ و مباح می شمارند و برخی خالقان این حرکت انقلابی در نقطه مقابل آن، فرایند وقوع آن را نا مناسب و نوعی تندروی انقلابی خواندند. با این حال اگر چه امروز صرفاً موضوعی تاریخی است که عمدتاً در چالش های هویتی جریانهای مختلف کارکرد یافته است،اما روزگاری طرفداری از آن نماد مبارزه با امپریالیست بود. در این مقاله ی کوتاه، نه از دیدگاه تحلیلی که صرفاً سعی خواهد شد یک نگاه گذرا به شرایط آن زمان از دریچه حوادث و بیانیه ی گروه های حامی انداخته شود. باشد تا با در نظر گرفتن شرایط تاریخی، قضاوت وتحلیل مناسب تری در اذهان جلوه گر شود. بنابراین در نوشته پیش رو نه قصد تایید در کار است و نه هدف تقبیح آن در میان است.
شرایط و مناسبات زمانی تسخیر سفارت آمریکا
همانگونه که ذکر شد در زمان وقوع حادثه ی تسخیر سفارت آمریکا، عمر انقلاب اسلامی حدود نه ماه بود و نگاهی گذرا به روزنامه های آن زمان نشان می دهد که علی رغم پیروزی انقلاب و تشکیل دولت و... به هیچ وجه شرایط مملکت مناسب و آرام نبوده است به گونه ای که:
1- کشور همچنان به دلایل عدیده در هرج و مرج به سر می برد.بسیاری از مردم در یورش به مراکز نظامی، هم نیروهای انتظامی را با تزلزل جدی روبرو کرده بودند و هم بسیاری از غیر نظامیان را واجد اسلحه نموده بودند. اسلحه ها و موادی که تا مدتها پس از انقلاب، قربانیان متعددی را از سرمایه های کشور گرفت.
2- درست به همان دلیل اول شیرازه امور از هم گسیخته بود و با حضور دولت و... کشور همچنان در تب و تاب ناآرامی های خیابانی می سوخت.
3- از آنجا که موج عظیمی از جوانها، در افکار و عقاید متفاوت خود را صاحب انقلاب دانسته و از انرژی متراکمی نیز بر خوردار بودند، عملاً روشهای آرام و استدراجی را بر نتابیده و قایل به اصلاح سریع امور و پاکسازی ادارات و ... از حضور هر مظنون به ضد انقلاب بودند. همین امر باعث شده بود در کنار دولت ( که عنوان موقت نیز داشت و این خود ضعف آنرا تشدید می کرد) دولت های در سایه با سرپرستی جناح های مختلف تشکیل و عملاً دولت موقت را با چالشهای متعدد روبرو سازد . ناگفته نماند که به همین دلیل و دلایلی که در مجال این مقاله نیست، آقای بازرگان به عنوان سرپرست دولت ، تا آن زمان چندین بار استعفای خود را تقدیم رهبری نهضت کرده و مورد موافقت واقع نشده بود.
4- نا امنی مرزهای کشور نظیر: کردستان، خوزستان، سیستان و بلوچستان، ترکمن صحرا و آذربایجان به دلیل حضور موثر تجزیه طلبان در این نواحی . باز نگاهی گذرا به روزنامه های دو قلوی کیهان و اطلاعات در آن زمان، نشان می دهد که سفر های متعدد مردان دولت و رهبری نهضت به این نواحی برای حل معضلات حاصله، نفس قوه ی اجرایی مملکت را به شماره انداخته و عملاً آنرا زمین گیر کرده بود.
5- نبود نیروی نظامی و انتظامی قوی (ارتش و سپاه و...) و وجود بعضی عناصر ناسالم نظامی در برخی از این مراکز، هم به جو نا امنی داخلی می افزود و هم طمع دشمنان بیرونی را افزون می ساخت.( آغاز سرکشی و پرسه زنی نیروهای ارتش عراق در مرزهای جنوب در همین زمان آغاز گردیده است)
6- اگر چه در امتداد حرکت قطار انقلاب، بعدها گروه های سهیم درشکل گیری آن یکا یک کاسته شد، اما در اوایل انقلاب و درست همزمان با تسخیر خانه امپریالیست زخم خورده، گروه ها و احزاب بسیاری وجود داشت که در یک طیف گسترده خود را صاحب انقلاب دانسته و قصد داشتند در ادامه این روند و در تحولات کشور خود را دخیل نمایند. موج بیانیه های صادر شده در روزنامه ها در موضع گیری برای تسخیر سفارت دولت آمریکا در تهران خود بیان واضحی از حضور این احزاب و گروه های سیاسی است.
7- و بالاخره شاه و سفر های این سو و آن سوی وی برای پناهندگی ، شامه ی انتقام جویانه ی تمام گروه های فوق را برای دستگیری و استرداد وی حساس ساخته و عملاً یکی از بزرگترین خواسته های مشترک صاحبان تمامی افکار یاد شده، بازگشت و محاکمه و انتقام از شاه مخلوق بود. همزمان با این کینه ی عمیق، دولت وقت آمریکا درخواست شاه آواره ایران را برای اقامت و درمان پذیرفته و این بغض رو به افزونی انقلابیون را از جانب خانواده پهلوی به سوی دولتمردان آمریکایی می کشاند. با تاریخچه ی استبدادی که در اذهان بسیاری از انقلابیون آن زمان نسبت به دولت آمریکا و مداخلات او وجود داشت، نوک سلاح انقلابیون و توده ی مردم، از روی شاه کنار رفته و عملاً بر روی آمریکا تنظیم گردید. شعار مرگ بر شاه کم رنگ و جای آنرا طنین مرگ بر آمریکا فرا می گیرد.
بیانیه ها و اعلامیه های صادره در حمایت از واقعه ی تسخیر سفارت آمریکا ( آبان ماه 1358)
عوامل فوق و بسیاری دیگر که هم رمز گونه است و هم در بستر زمان هنوز بازگو نشده است، از جمله شرایطی است که می تواند برای هر تحلیل گر منصفی ، اوضاع داخلی و خارجی آن زمان کشورمان ایران را متجلی سازد. شاید بی تجربه گی مسئولین، تقابل دولت با بعضی سران انقلاب و ... نیز از مواردی باشد که برای آوردن در لیست شرایط و موجبات بروز انقلاب دوم، نیاز به مداقه بیشتر داشته باشد.
در هر حال خشم انقلابیون و جهت دهی های موجود در سخنرانی های آن زمان سران مملکت ، تسخیر لانه امپریالیسم آمریکا را رقم زد و فردای آن روز بیانیه های متفاوتی صادر شد که امضا های آن امروز اگر تعجب برانگیز نباشد قابل توجه و تحلیل هست. نگارنده در فرصت کوتاهی که داشت تنها توانست مروری سریع بر روزنامه های اطلاعات و کیهان 12 تا 20 آبان سال 1358 نموده و از میان آن همه شعار و بیانیه ای انقلابی به ذکر موارد زیر بسنده نماید:
الف- انجمن های اسلامی دانشجویان در دانشگاهای کشور و خارج کشور
ب- روحانیون و تشکل های مرتبط
پ- حوزه علمیه قم
د- شخصیت ها و از جمله سخنگویان رسمی : مثلاً دکترابراهیم یزدی در پاسخ خبرنگاری که نظر دولت را در حمایت از حرکت دانشجویان خواستار شده بود گفت: " من فکر می کنم عمل دانشجویان در حمایت از دولت بود" این جمله کوتاه یعنی اینکه آقای یزدی یا قصد داشته است از پاسخ شفاف بگریزد ( که صد البته با مرور دقیق مصاحبه مطبوعاتی اش کمتر چنین امری مستفاد می شود) و یا خود مدعی جریات بخشی به این حرکت بوده است. یعنی دولت موقت خود یکی از بانیان بروز واقعه ی تسخیر سفارت آمریکا قلمداد شده است.
ت- جبهه ی ملی ایران
ث- جامعه روحانیت مبارز
ج- حزب توده ایران
چ- حزب ملت ایران: این حزب دربیانیه ای که در روزنامه ی اطلاعات 16 آبان همان سال به چاپ رسید آورده است:" اشغال سفارت، حرکت انقلابی ملت و ناتوانی دولت است.برد سیاسی این اقدام شجاعانه مورد تایید ملت ایران است و اکنون باید دید آیا با اقدامات سنجیده و بین المللی و به کار بردن دیپلماسی ملی ، دولت می تواند رسالت خود را در هم آهنگی با انقلاب آشکار کند.!"
ح- کانون نویسندگان ایران: اطلاعیه کانون نویسندگان ایران نیز در بخشی چنین مرقوم کرده است:" کانون به روح ضد امپریالیستی مبارزه مقدس شما( دانشجویان تسخیرکننده) درود می فرستد و آرزو می کند که میهن ما در پرتو همبستگی همه ی نیروهای مترقی و ضد امپریالیست از سلطه ی جهانخواران بین المللی رهایی یابد. این اعلامیه را آقایان شاملو،دکتر اسماعیل خویی، دکترباقر پرهام و دکتر غلامحسین ساعدی امضا کرده اند.
خ- مجاهدین خلق ایران: این گروه نیز ضمن انتشار بیانیه ی مفصلی خطاب به امام نوشته اند:
" پدر گرامیمان! اکنون که انقلاب رهایی بخش اسلامی و ضد امپریالیستی در مسیر حقیقی مردمی خود مجدداً اوج گرفته و......... به انتظار فرمان قاطع شما در ریشه کنی همه ی بنیاد های امپریالیستس و صهیونیستی هستیم."
د- نهضت آزادی : در روزنامه اطلاعات بیستم آبان ماه 1358 با تیتر درشت می خوانید: نهضت آزادی خواستار قطع رابطه با آمریکا شد. و در ذیل خبر، این گروه نیز ضمن حمایت از تسخیر سفارتخانه آمریکا، آورده است: " شورای انقلاب با توجه به امکانات موجود می توتند و باید هر چه زودتر بهترین راه را در رابطه با اشغال سفارت آمریکا و خصوصاً پیروی از رهنمودهای امام تعیین کند و به این قطع رابطه که عملاً توسط امام و امت اعلام شده جنبه رسمی و دیپلماتیک ببخشد.
ذ- حضور سید احمد خمینی در بین دانشجویان و حمایت همه جانبه امام خمینی نیز به عنوان سکاندار نهضت نباید از توجه دور شود.
بی شک می بایست در مجالی دیگر، صاحبان قلم و تحقیق سیر اوج و نزول بیانیه ها را در بستر زمان برای مشتاقان درک حوادث تاریخی بازگو کرده و از این منظر به دلایل عمده تبدیل محبوبیت آن حرکت تاریخی به محکومیت و...نزد بعضی از حامیان تسخیر سفارت آمریکا بپردازند. شاید صدور اعلامیه های مکرر و متعدد دانشجویان پیرو خط امام و بدنبال آن افشاگری های جسته و گریخته مستخرجه از بعضی اسناد سفارت آمریکا، خط سیر این رخداد قابل توجه انقلاب اسلامی ایران را در بستر زمان دچار تحول نموده است.
در پایان بار دیگر بر خود واجب می دانم این نکته مهم را یادآور شوم که در بیان مطلب پیش رو به هیچ وجه قصد ورود به ماهیت حرکت تسخیر سفارت آمریکا در کار نبوده و صرفاً بیان شرایط تاریخی آن زمان هدف نگارنه بوده است. باشد تا با در نظر گرفتن شرایط و مقتضیات تاریخی، با وسعت دید بهتری نسبت به این رخداد اواخر دهه ی پنجاه تاریخ معاصرایران قضاوت گردد.

عکسهای من...

2005-10-28T00:34:00.000+03:30

صبح ساعت هفت بود که از فضاهای تو در تو و زیبای جنگلی گذشتم و قطار با سوت توقف، حکایت از رسیدن به وین را داد. هوا بارانی بود و تعبیر من آن است که خداوندگار بر خود سهمی گذاشته تا هر روز اروپا را آب و جاروب کند.تنفس در این فضای نمناک، ریه های تافته و کویری چون منی را صفا می بخشید.گرانقدر دوستی، در ایستگاه به انتظار ایستاده بود.آرام به او نزدیک شدم تا به رسم کودکانه ای چشمانش را ببندم اما فرزی اش مانع این حرکت شد.این شرقی مهربان و ناب، دو روزش را به من اختصاص داد و گرداند و گرداند تا چشمان مرا به جایی آشنا کرد که هنوز در فضای مصفایش در حیرتم.
کاخ تابستانی شاه اطریش وهمچنین بالا نشین گلوریتGloriette ، آنچنان دیدگان انسان را نوازش می داد که آدمی را مجبور می ساخت برای آنکه همه جا را رویت کند مدام به این سو و آن سو بنگرد و وقتی زمان به انتها می رسید تازه می فهمیدی دیدنش را از کف داده ای.
من سه تصویر را برای دوستان به یادگار می گذارم.اولی کاخ سلطنتی است و دومی نمایی است از کاخ گلوریت که در سال 1945 یکبار تخریب شده( جنگ جهانی دوم) و سپس باز سازی گردیده است.تصویر سوم هم طبیعت زنده و شاداب همانجاست که درختانش را به شکل حیرت آوری هرس کرده بودند.
با دیدن این مناظر ناخودآگاه به فکر کوه صفه ولایتمان اصفهان افتادم که چه مظلومانه بی سامان است.هرچند در سالهای دولت اصلاحات بسیار به آن رسیدند اما هنوز جا بسیار دارد تا کار شود و اصفهان را زیباتر نماید.مثلاً اگر به جای برج لافرجام جهان نما پولهای بی نوا خرج اینجا شده بود...

2005-10-18T23:36:00.000+03:30

دولت همجنس مردم!کابینه هفتاد میلیونی!و مهرورزی به بندگان خدا.

اول، عطر انتخاب رییس جمهور فضا را معطر کرد

دوم معنویت تحلیف که همانا سوگند یاد کردن ریس جمهور برای ادای دین به ملت است همگان را مشعوف کرد.

سوم تنفیذ حکم جایگاه دولت را چهار ساله ساخت و حمایت همه جانبه و تمام عیار را اعلام داشت.

چهارم، جو انتخاب کابینه، و عوض و بدل کردن های مکرر و تغییرهای ناگهانی و... مردم و مطبوعاتشان را به خود مشغول ساخت.

پنجم، کابینه هم به لطف مولا، انتخاب شد و همه فهمیدند رییس جمهور چقدر هفتاد میلیونی هستند.تا کور شود هر آنکه نتواند دید.

ششم: اولین جلسه کابینه 70 میلیونی هم در جوار ملکوتی امام رضا (ع) نشکیل و مصوبه مهمش( صندوق مهرالرضا) بعداً توسط مجلس حامی رییس جمهور رد شد.

هفتم:دومین و چندمین جلسه هیات دولت در یک اتاق دیگر و پشت میزهایی که با مخمل آبی به طرز ساده ای و بدون حضور میوه بر روی میز تزیین شده بود تشکیل شد و مصوبات مهمی را گذراند. حالا تا اینجا فکر کنم یک ماه و نیم از عمر دولت اسلامی گذشت و اما بعد:

هشتم:کم کم همجنسان مردم دريافتند که همان سالن هیات دولت رفسنجانی و خاتمی بهتر است! و درست به همین دلیل آرام به سالن بازگشتند و آن میزها و مخملها را به جای دیگر منتقل کردند تا اصراف نشود.

نهم، رییس جمهور محترم اولین مهمان خارجی خود را در خیابان پاستور به حضور پذیرفتند و هر چه او قد و قواره بلندش را به رخ رییس ما کشید، ما هم سادگی و صمیمیت خیابانی را نشانش دادیم.چندتا درخت را هم قطع کردیم تا دل خیابان بازتر بنماید.

دهم، آغاز دولت اسلامی باید با یک سفر خارجی شروع می شد تا جهان و جهانیان حضور فعال ما را در عرصه ی بین المللی شدیداً احساس نمایند، پس رفسنجانی را به مکه، خاتمی را به مشهد و سردمدار دولت اسلامی را به آمریکا اعزام کردیم.

یازدهم، نوبتی هم که باشد نوبت خطیبان جمعه و جماعات است که این بند را با نهایت تواضع به آقای نبوی واگذار می کنم.

دوازدهم، نه تنها بوی نفت هنوز در سفره مردم استشمام نمی شود که مهمترین وزارت (غارتگران بیت المال سابق ونفت فعلی) هنوز بی وزیر به سر می برد.

سیزدهم، رایحه ی مهر و عطوفت دولت مردمی کم کم به استانها و شهرستانها هم رسید و دوایر و ادارات دولتی را مملو از تغییر و تحول ساخت. شاید اگر آقای کروبی در یکی از استانهای غیر از تهران زندگی می کردند، خاطره ی خواب اصحاب کهف را دوباره تجدید می کردند. شعار استانی این بود: مدیران دوم خردادی باید بروند و دوستان راستی هم که در زمان تصدی اصلاح طلبان مدیریت کرده و با آنها همکاری کرده اند باید بروند. (در اینجا این را بگویم که اصلاً قصد ندارم جورج اورول را به رخ خوانندگان بکشم)

چهاردهم، نماز جماعت ادارات مجدداً به شلوغی گرایید و صفهای جدید تشکیل گردید.

پانزدهم، بحث تار موی رییس جمهور و ارزش گذاری آن با ارتباطات خاص معنوی آقای مصباح در آمیخت و به همگان یادآور شد که مباد با رییس جمهور که نماد همراهی امام زمان با دولت است سر مخالفت و نقادی درکشند.

شانزدهم، دوباره پای اجانب از جمله انکلیز و اذنابش در خطه ی جنوبی کشور مشهود و محکومیت های پی در پی آغاز گردید.

هفدهم،خدایا ما که دوم خردادی هستیم و بر طبق قرائت راستگرایان دین نداریم!اما بنا به داستانهایی که همین چند شب ماه رمضان خود اینها نقل می کنند، تو همواره به گناهکاران و غیر متدینان توجه خاص نشان داده ای، پس عاقبت ما ، این مملکت و مردمش را بخیر گردان.

2005-10-15T00:25:00.000+03:30

دوست محترمی در سایت کلوب دارم که هر از گاهی مطالب جالبی می فرستد. این بار ایشان مطلب جدیدی را از سوی دوست دیگرشان برای من فرستاد. ضمن تشکر از ایشان و دوست خوبشان و با کسب اجازه از هر دو نفر ، مطلب اين هفته را درج می کنم، امید که توجه دوستان را جلب نماید. ضمناً از نويسنده گرامي سركار خانم مريم مومني هم كه ياد آوري فرمودند مطلب ذيل متعلق به طنز پرداز معاصرآقاي سيد ابراهيم نبوي است سپاسگذارم.

جذابيت هاي تهران

در هفته گذشته اعلام شد که تهران يکی از ده شهر نامطلوب جهان برای سکونت شناخته شد. اما تهران جذابيت های منحصر بفردی هم دارد که در هيچ جای دنيا نظير ندارد:
۱) تهران تنها شهری است که در آن می توانيد وسط خيابانهای آن نماز بخوانيد، وسط پارک شام بخوريد، در رستوران به ديدن مانکن های لباس های مدل جديد برويد، در تاکسی نظرات سياسی تان را بگوييد، در کوه برقصيد، اما برای ملاقات با نامزدتان بايد به يک خانه خلوت برويد.
۲) تهران تنها شهری است که در آن دو نفر روی دوچرخه می نشينند، چهار نفر روی موتورسيکلت می نشينند، شش نفر توی ماشين می نشينند، ۲۵ نفر توی مينی بوس می نشينند و ۶۰ نفر سوار اتوبوس می شوند.
۳) تهران تنها شهری است در دنيا که پياده ها حتما از وسط خيابان رد می شوند، اتومبيل ها حتما روی خط عابر پياده توقف می کنند و موتورسيکلت ها حتما از پياده رو عبور می کنند.
۴) تهران تنها شهر دنياست که در آن هميشه همه چراغ ها قرمز است، اما هر کس دوست داشت از آن عبور می کند.
۵) در تهران از همه جای ماشين ها صدا در می آيد، جز از ضبط صوت آن.
۶) در تهران هيچ جای زنها معلوم نيست، با اين وجود مردها به همه جاهايی که ديده نمی شود نگاه می کنند.
۷) همه در خيابان ها و پارک ها با صدای بلند با هم حرف می زنند، جز سخنرانان که حق حرف زدن ندارند.
۸) تهران تنها شهری است در دنيا که همه صحنه های فيلمهای بزن بزن را در خيابان های شهر می توانيد ببينيد، اما تماشای اين فيلمها در سينما ممنوع است.
۹) مردم وقتی سوار تاکسی می شوند طرفدار براندازی هستند، وقتی به مهمانی می روند اصلاح طلب می شوند و وقتی راه پيمايی می کنند محافظه کارند و وقتی سوار موتورسيکلت می شوند راست افراطی می شوند.
۱۰) رانندگی در تهران مثل سياست ايران است، هرکسی هر کاری دلش بخواهد می کند، اما همه چيز به کندی پيش می رود.
۱۱) ماشين ها در کوچه های تنگ با سرعت ۷۰ کيلومتر حرکت می کنند، در خيابانها با سرعت ۲۰ کيلومتر حرکت می کنند و در بزرگراهها پارک می کنند تا راه باز شود.
۱۲) در شمال شهر تهران مردم در سال ۲۰۰۸ ميلادی زندگی می کنند و در جنوب شهر در سال ۷۰ هجری قمری.

2005-10-09T00:06:00.000+03:30

هزینه ی متغیر اصلاحات

این آرایشگاه سر محله ی ما به تازه گی کار جالبی کرده است.باید حتماً تماس بگیریم تا نوبت بدهد.اما هر بارکه سر موعد تلفنی می رویم باز 15 تا 20 دقیقه معطل می شویم تا بر سکان صندلی سلمانی سوار شویم.می دانید چرا؟ چون بعضی مراجعین بدون تماس قبلی می آیند.اولش آرایشگر به اقدام خودش هم احترام نمی گذاشت و با آنکه سر وقت حاضر شده بودیم باز برای آن کس که بدون تماس قبلی آمده بود و 10 -15 دقیقه ای هم نشسته بود حق تقدم قایل بود. اما وقتی دریافت، آن هدفی که با تعیین وقت تلفنی آغاز کرده است به شدت در معرض تهدید و تمسخر است، سریعاً رویکرد را تغییر داد و بنا را بر حق تقدم کسانی گذاشت که با تعیین وقت قبلی برای اصلاحات حاضر می شوند. بدین سان آنها که از گرد راه می رسند مجبورند دو استراتژی را در دستور کار خود قرار دهند: یا آنچنان معطل بمانند که همه اصلاح کنند بعد آنها بر صندلی بنشینند و یا تن به نظم داده دست به زنگ شوند.

نکته دیگری که در همین پیرایشگاه محله ما شایان ذکر است هزینه ایست که باید بپردازیم.من و علی فرزندم هر بار با همدیگر نوبت می گیریم و اول او و بعد بابا که من باشم اصلاح می شوم.وقتی کار پایان یافت نوبت من است که دست در جیب کرده هزینه ی اصلاحات را بپردازم. حتماً خورده می گیرید که خب چه جای این موضوع جالب است که وقتتان را گرفته ام؟! پس خوب است به نظرتان برسانم که اینجانب مجبورم در پایان هر دوره اصلاح سوال کنم : امر بفرمایید چقدر تقدیم کنم؟ و ایشان هم پس از تعارفات خاص آرایشگرها هر بار هزینه ای جدید را پیشنهاد می کنند( هر بار بیشتر از قبل). باور کنید ماه آینده که برای اصلاح جدید می روم نمی دانم چه هزینه ای را باید بپردازم.

2005-10-03T23:44:00.000+03:30

فانتزی های افطاری من
ماه رمضان در راه است.ماه روزه برای من موجی از خاطرات پر طراوت و یک رنگی قدیم را دارد.با اولین افطار،امواج لطیف دور هم بودنها، بوی نعناع و ریحان و نان تازه که مست می کند هر ایرانی را،وجود کوچک و حقیرم را در می نوردد و خود را در اتقهایی تو در تو احساس می کنم که پر از گچبری های اسلیمی و قابهای مردان قدیم است.بوی نم کاهگل کوچه های آب و جاروب شده شهرمان را استشمام می کنم که چشم انتظار فرزندان و مردان از کار و بار برگشته است و زنان و دختران بی آلایش و آرایشش بر سر سفره افطار لب از لب نمی گشایند تا اذان و نماز و دیدار بابا و دادا همه را یکسره سازند. باور می کنید چه کیفی دارد این فانتزی افطاری من؟! حالا که در دالان های خاطرات قدیم و ندیم حال می کنم و سرمست آنها شده ام ، از کسانی که در این روزها و شبها پیاله عشق مملو از می ناب صداقت و صفا و حب به انسانها میکنند، عاجزانه می خواهم مرا فراموش نکنند. باشه؟

2005-09-27T21:10:00.000+03:30

عکسهای من...

کلیسای نوتردام

به همت دوستی عزیز و مهربان، که خداوندگار از بلا نگهداردش، سه روز پیش به دیدن بنای تاریخی میدان و کلیسای نوتردام رفتیم.از قضا درب کلیسا باز بود ومراسم دعا برپا! به دنبال سنت حسنه ی گذاشتن تصاویر جالب در وبلاگ، اینبار این سه عکس را تقدیم آرش فتحعلیان می کنم تا از شرمنده گی چند روز مزاحمت ممتد ، بکاهم.
تذکر این نکته هم شاید بد نباشد که این همه جمعیت خود امده بودندو من هم برای نشان دادن جمعیت زیاد از هیچ تکنیک خاص یا تر دستی استفاده نکردم.
عکس های عجیبی هم از وین دارم که بزودی انها را هم تقدیم قاصدک دوست داشتنی و دوستان خوبش خواهم کرد.